Αντώνης Μιτζέλος

Η δουλειά μου είναι να παράγω δόνηση, να αντιπροσωπεύω το χρώμα του λόγου, να ανοίγω τη ψυχή σου, να μπαίνω μέσα και να κάνω καλό ή κακό –αυτό έχει να κάνει με την ηθική.

λέει στην Εύη Κουκά ο Αντώνης Μιτζέλος.

Ο Αντώνης Μιτζέλος, συνθέτης - κιθαρίστας - ενορχηστρωτής - τραγουδιστης, ξεκίνησε να παίζει μουσική επαγγελματικά το 1977 με μικρές μπάντες. Το 1979 μαζί με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα δημιουργούν τους P.L.G. band, που αργότερα μετονομάζονται σε ΤΕΡΜΙΤΕΣ και μένουν έτσι έως το 1988. Ο Αντώνης Μιτζέλος καταγράφει στο βιογραφικό του πολλές συνεργασίες σε Ελλάδα και εξωτερικό και ακόμα περισσότερα τραγούδια. Τα τελευταία χρόνια κάνει ένα βήμα παραπέρα και γράφει άλλου είδους μουσικές, ταυτόχρονα κάνει ένα νέο άνοιγμα μεγάλο και πρωτότυπο, το οποίο είναι μία ένωση της αρχαίας ελληνικής μουσικής με την σύγχρονη κλασική. Αποφασίζει επίσης να ερμηνεύσει ο ίδιος τα καινούρια του τραγούδια, τα οποία κυκλοφορούν από τη δική του εταρεία, την Κιθαρωδία. Με αφορμή τις τελευταίες κινήσεις του στο χώρο της μουσικής, βρεθήκαμε με τον Αντώνη Μιτζέλο στην Μαρίνα Ζέας στον Πειραιά και μιλήσαμε για πολλά ενδιφέροντα θέματα. Προτείνω, λοιπόν, να διαβάσετε αυτή την συνέντευξη μέχρι το τέλος! Προσωπικά μιλώντας, θεωρώ ότι όσα είπαμε αποτέλεσαν μία εποικοδομητική συζήτηση και μία πολύ καλή ευκαιρία να σκεφτούμε και λίγο παραπέρα.

 

Η μουσική σας πορεία ξεκινάει το 1977. Πόσο εύκολο ήταν τότε να μπει κάποιος στο χώρος της μουσικής και πόσο εύκολο να κρατηθεί σε αυτόν πάνω από τριάντα χρόνια;

Α.Μ.: Το πιο δύσκολο είναι να κρατηθείς. Το 1977 ξεκίνησα να παίζω, ενώ ξεκίνησα τη δισκογραφία το 1980. Τότε μπήκαμε στο χώρο για τα καλά. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο, καθώς μας είχαν απορρίψει, ως ΤΕΡΜΙΤΕΣ, όλες οι δισκογραφικές στην Ελλάδα. Έτσι, γυρίσαμε ολόκληρη την Ευρώπη για να βρούμε δισκογραφική, προκειμένου να κυκλοφορήσουμε το «Αρμαγεδδών». Τελικά κυκλοφόρησε από τη Universal, την τότε Polygram. Είχαμε καταλήξει στο Παρίσι, όπου εκεί βρήκαμε την άκρη μας. Λόγω όμως οικονομικών δυσκολιών γυρίσαμε στην Ελλάδα και καθώς ήταν πολυεθνική η εταιρεία, υπογράψαμε και κυκλοφορήσαμε το δίσκο από τη θυγατρική της Polygram εδώ, που είχε τότε διευθυντή τον εξαιρετικό Γιάννη Πετρίδη, ο οποίος πίστεψε πολύ σε εκείνη τη δουλειά. Βέβαια, επλανήθημεν πλάνην οικτράν, γιατί ναι μεν πολυεθνική αλλά ότι φτιαχνόταν -και φτιάχνεται- στην Ελλάδα δεν ήταν εξαγώγιμο προϊόν. Κανένας ελληνικός δίσκος από Έλληνες που μένουν στην Ελλάδα δε βγήκε στο εξωτερικό. Είμαστε το μοναδικό κράτος που έχει πολιτιστικό εμπάργκο. Αν είσαι Έλληνας του εξωτερικό, δεν υπάρχει πρόβλημα. Το δύσκολο είναι να μετέχεις της ελληνικής πραγματικότητας, να έχεις πρωτογενή δημιουργία εδώ.

Βέβαια, απ' ό,τι είπατε δεν ήταν –και νομίζω πως δεν είναι ακόμα- εύκολο να ακουστεί ή κυκλοφορήσει το υλικό κάποιου καλλιτέχνη ούτε στην εγχώρια αγορά...

Α.Μ.: Η Ελλάδα ήταν ένα κράτος που οι νέες τάσεις δεν υπήρχαν, ήταν απαγορευμένες διά ροπάλου, ίσχυε ένα λαϊκό και ένα έντεχνο τραγούδι το οποίο ανθούσε και ίσα-ίσα που ξεκινούσε τότε το trash –τα σκουπίδια που λέμε. Εμείς ήμασταν μία τάση από δύο διαφορετικούς ανθρώπους –δύο μπάντες ήμασταν επί της ουσίας- για την δεκαετία του '80 που προσπαθήσαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο να γίνει, τα ραδιόφωνα δεν έπαιξαν ποτέ τραγούδια μας και χώροι δεν υπήρχαν για να κάνουμε live. Υπήρχε τότε το Κύτταρο, που έπαιζαν οι Socrates και το Ροντέο που παίζαμε όλοι οι υπόλοιποι. Παρ' όλα αυτά αγωνιστήκαμε, αν και ήταν πολύ δύσκολο να σταθούμε. Κάναμε μετά τις δισκογραφίες μας και τα τραγούδια μας που πήγαν καλά. Έγινε τάση, κίνημα γιατί τελικά μπήκαν κι άλλοι. Κανένας καλλιτέχνης δεν μπορεί μόνος του να τετραγωνίσει τον κύκλο. Πρέπει να σχηματιστεί ομάδα με ομοϊδεάτες που να θέλουν να είναι καθρέπτες της εποχής τους, δηλαδή ανοιχτοί στο να δουν, να καταγράψουν και να αναμεταδώσουν την αλήθεια της εποχής. Αν το κάνεις, είσαι σε καλό δρόμο. Για οτιδήποτε άλλο θα πρέπει να έχεις ή τεράστιες πλάτες ή πολύ μεγάλη τύχη. Εμείς δεν είχαμε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Το χρήμα άργησε πάρα πολύ να έρθει. Όταν λέω χρήμα, εννοώ να μπορούμε να συντηρούμε τις οικογένειες μας. Άρχισε να είναι λίγο καλύτερα προς το τέλος, που κάναμε συναυλίες σε στάδια. Αλλά εκεί που τα καταφέραμε με τους ΤΕΡΜΙΤΕΣ, διαλυθήκαμε. Οπότε, το πνευματικό σώμα που είχαμε δημιουργήσει, ο τρόπος γραφής, η ιδεολογία γύρω από τις νότες δεν ξαναλειτούργησαν. Έμειναν μόνο στις καρδιές μας.

Σε αυτή τη μουσική πορεία περάσατε και από τη Νέα Υόρκη...

Α.Μ.: Βεβαίως. Για αυτό έχω άποψη για το global. Το έχω δοκιμάσει. Το έχω γευτεί και γοητευτεί από αυτό. Το ξέρω ότι είναι δύσκολες εποχές οικονομικά. Μένοντας εδώ δεν έχεις καμία ελπίδα σε κανένα τομέα, όμως έχεις την ελπίδα να δεχθείς το φως του τόπου και να γίνεις μία ολοκληρωμένη ψυχή και ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος. Αν φύγεις, μπορείς να έχεις καλύτερη ζωή οικονομικά. Στη Νέα Υόρκη πέρασα τέλεια αλλά επέστρεψα κι εγώ. Εδώ είναι το φως μου, η αναζήτησή μου. Πάντα μου άρεσαν όμως τα ταξίδια. Πάντα ήμουν με μία βαλίτσα και μία κιθάρα. Όσο για τη Νέα Υόρκη πήγαινα πολύ συχνά τη δεκαετία του '90. Έχω δισκογραφήσει πολλές δουλειές εκεί και έχω κάνει πολλές συνεργασίες. Εκεί ηχογράφησα και το σπουδαιότερο κατ' εμέ άλμπουμ μου, το «beyond the light», για το οποίο είμαι εξαιρετικά υπερήφανος. Ήταν μία δουλειά που κυκλοφόρησε παγκόσμια από τους Spyro Gyra, το σπουδαιότερο και παλαιότερο jazz συγκρότημα της Αμερικής. Συγκεκριμένα το είδος της μουσικής τους ήταν το jazz fuse. Η σύγχρονη δε jazz fuse είναι εξαιρετικά κοντά με την αρχαία ελληνική μουσική. Απλά δεν έχουν τη γνώση οι άνθρωποι που ασκούν αυτό το είδος μουσικής ποιες είναι οι ρίζες και τι σημαίνει. Στη Νέα Υόρκη λοιπόν, ήμουν ένας κοινωνός της αρχαίας ελληνικής μουσικής και από τότε που συνειδητοποίησα τι δύναμη είχα στα χέρια μου, ξεκίνησαν να μου προκύπτουν όλα. Γιατί διεκδικείς όταν αισθάνεσαι ότι έχεις ένα όπλο. Για 'μένα το όπλο μου ήταν η Ελλάδα και η μουσική της.

Στη Νέα Υόρκη ήταν διαφορετική η διαδικασία για να κυκλοφορήσει ένας δίσκος;

Α.Μ.: Ναι, ήταν άλλη δουλειά. Καμία σχέση με αυτό που γίνεται εδώ. Είναι άλλης λογικής και οικονομικής βάσης. Είναι εξαιρετικά ακριβά στη Νέα Υόρκη γιατί είναι πολυπληθείς οι συνεργάτες , είναι ακριβοπληρωμένοι αλλά και ακραία καλοί σε αυτό που κάνουν, καθώς ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος. Υπάρχει βέβαια το αντίβαρο του μεγάλου κράτους, δηλαδή η πρώτη μέρα κυκλοφορίας ενός δίσκου στην Αμερική είναι 500.000 πωλήσεις, ενώ στην Ελλάδα στις καλές εποχές ήταν 5.000. Αυτή η διαφορά όμως κάνει τον παραγωγό να ρίξει λεφτά για να βγουν δουλειές. Εκεί ξεκινάει η διαφορά. Επίσης η Νέα Υόρκη κατόρθωσε να συγκεντρώσει τους δημιουργούς. Έγινε λοιπόν το κέντρο του πολιτισμού για πάρα πολλά χρόνια. Έτσι συμβαίνει, η ενέργεια πηγαίνει εκεί που είναι οι δημιουργοί και οι δημιουργοί με τη σειρά τους πηγαίνουν εκεί που υπάρχει πηγή. Εκείνα τα χρόνια που πήγα, παρέμενε να είναι η πηγή και το κλίμα ήταν εξαιρετικό. Έμενα σε ένα κτίριο στο Broadway, όπου διέμεναν δύο χιλιάδες άνθρωποι. Από αυτούς ήταν καλλιτέχνες τουλάχιστον οι χίλιοι πεντακόσιοι κι έτσι αν είχα ανάγκη από μία σοπράνο, ας πούμε, έψαχνα στον κατάλογο και έβρισκα μία στο ίδιο κτίριο. Επίσης θυμάμαι που μας είχαν καλέσει Ινδοί μουσικοί να παίξουμε μπουζούκι. Υπήρχε λοιπόν αυτό το κλίμα. Όλοι ήμασταν στην έρευνα, στη δημιουργία για να προκύψουν νέα πράγματα. Ήταν ακραία όμορφα και δημιουργικά. Γνώρισα και έπαιξα μαζί με πάρα πολλούς ανθρώπους. Ήταν μία ηχογράφηση που ήθελα να κάνω, ένα τραγούδι με τίτλο «Take away» κι είχαμε κανονίσει να γίνει το session με τους Deep Purple. Καθυστέρησαν όμως να έρθουν για τρεις μέρες και εγώ έπρεπε να γυρίσω Αθήνα γιατί είχα την πρεμιέρα στη Σφεντόνα με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, όπου ήμουν μαέστρος. Ό,τι κι αν έκανα εκείνη τη δεκαετία την Ελευθερία δεν την εγκατέλειψα ποτέ. Ήμασταν πάντα ο ένας δίπλα στον άλλον. Ήμασταν οικογένεια. Για αυτό και έχασα το session με τους Deep Purple, που τόσο πολύ το ζητούσε η ψυχή μου, αποφασίζοντας να είμαι πιστός και καθαρός στις υποχρεώσεις που είχα αναλάβει. Δε μετάνιωσα ποτέ, απλά μετά δεν ξαναπήγα, γιατί τότε ήταν που απαγορεύτηκε το κάπνισμα στα αεροπλάνα (ταξίδευα με την Ολυμπιακή). Είπα λοιπόν ότι δεν μπορώ να είμαι καλλιτέχνης, να πηγαίνω να ανταμώσω το καλλιτεχνικό μου όνειρο που είναι να είμαι ελεύθερος και να ταξιδεύω με ένα μέσο που δεσμεύει την προσωπικότητα μου. Κι επειδή άλλος έχει αυτό το αεροπλάνο κι άλλος αποφασίζει τι θα γίνει, απλά δεν ταξιδεύω με αεροπλάνο, όπως ούτε με τραίνο ή λεωφορείο. Αν εγώ θέλω να πεθάνω, είναι δικό μου δικαίωμα. Είναι μεγάλη προσβολή να διατάζεις ανθρώπους.

 

Αντώνης Μιτζέλος

 

Να περάσουμε στην άλλη άκρη του κόσμου, συγκεκριμένα στην Ιαπωνία και την συνεργασία σας με τον Akira Inaba;

Α.Μ.: Ο Akira Inaba είναι ένας διάσημος Ιάπωνας τραγουδιστής και είναι γνωστός σε όλη την Ασία. Έγραψα τη μουσική και τις ιστορίες που τη συνόδευαν για δίσκο του. Έπειτα η Τσιόκο Μόρι που είναι συνεργάτιδα μου, μετέφρασε τους στίχους και τα νοήματα. Τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν στο Τόκυο και πήγαν πολύ καλά. Υπήρξε μία ομάδα μουσικών που με τίμησε και έκαναν κάποιες διασκευές. Υπήρξαν επίσης δύο συνθέτες που επέλεξαν τραγούδια από τη Μεσόγειο, οργανικά και με μεσογειακά όργανα, περνώντας το χρώμα και το ιδίωμά μας στην Ιαπωνία. Σε αυτά τα τραγούδια υπήρχαν και δικά μου. Δεν πήγα ποτέ όμως στο Τόκυο. Σκέφτομαι να πάω τώρα γιατί θέλω να κάνω κι άλλα πράγματα εκεί. Είναι μεγάλος πολιτισμός. Η δε σύγχρονη μουσική τους μοιάζει πάρα πολύ με αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας. Μιλάω για τη μουσική που είναι μη διασκεδαστική. Σε αυτό το σημείο οι μουσικές είναι παράλληλες και ίδιες. Πολλά ιαπωνικά τραγούδια μπορούν να σταθούν και με ελληνικό στίχο και το αντίθετο.

Έχετε συνεργαστεί με πολλούς καλλιτέχνες. Υπάρχει κάποια συνεργασία ή κάτι άλλο αναφορικά με τη μουσική που σκέφτεστε να πραγματοποιήσετε;

Α.Μ.: Έχω συνεργαστεί με όλους τους ανθρώπους που θαύμαζα. Είμαι ευτυχής και νιώθω ολοκληρωμένος γι' αυτό. Γι' αυτό το λόγο, τα τελευταία χρόνια έχω πάει και ένα βήμα παραπέρα και γράφω άλλου είδους μουσικές, όπως κλασική, σύγχρονη κλασική, avant-garde και κάνω και ένα νέο άνοιγμα μεγάλο και πρωτότυπο, το οποίο είναι μία ένωση της αρχαίας ελληνικής μουσικής με την σύγχρονη κλασική. Είναι μια μορφή ναι μεν λειτουργικής τέχνης, που συνδέουμε το παρελθόν με το μέλλον, αλλά και μια μορφή σεμιναρίου, μία νέα θεώρηση την οποία διδάσκω και ελπίζω να μπορέσω να εκδώσω.

Υπάρχει κάποιος νέος καλλιτέχνης που να σας έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον;

Α.Μ.: Βέβαια! Είμαι πολύ κοντά στους νέους ανθρώπους και πάντα βγαίνω κερδισμένος από αυτό. Είναι προσωπική μου ανάγκη. Πάντα πρέπει να κοιτάς πως μπορείς να μεταφέρεις την προσωπική σου αλήθεια στους επόμενους, να φωτίσεις αλλά και να φωτιστείς από τις νέες ιδέες τους. Είναι αμφίδρομο. Η εντύπωση ότι εγώ γράφω μόνο για πολύ μεγάλους καλλιτέχνες είναι λανθασμένη. Έχω δώσει τα περισσότερα από τα τραγούδια που έχω γράψει σε καλλιτέχνες που ήταν στην αρχή τους, στο δεύτερο-τρίτο δίσκο τους, ασχέτως αν στο πέρασμα του χρόνου έγιναν μεγάλοι. Για παράδειγμα, έγραψα στην Ελευθερία Αρβανιτάκη, όταν είχε κάνει μόνο ένα δίσκο με τον Σπανουδάκη, την «Ακτή». Ο δίσκος «Μένω εκτός» είναι η πρώτη προσωπική δισκογραφική δουλειά της. Το ίδιο έγινε και με τον Κότσιρα, που κάναμε το δίσκο «Φύλακα άγγελο» όταν ήταν ακόμα στην αρχή.

Έχετε άστρο και μοιράζετε τη λάμψη του;

Α.Μ.: Η δουλειά του δημιουργού είναι αυτή, να ανακαλύπτει που είναι το άστρο, να το εισπράττει και να το δίνει. Και στην Ελεωνόρα Ζουγανέλη το ίδιο έγινε με το «Κόψε και μοίρασε στα δύο». Σήμερα η Ελεωνόρα θεωρείται από τις πολύ καλές ερμηνεύτριες. Όντως είναι, όπως είναι και άξια. Δεν επεβλήθη διά της βίας. Δε χρειάστηκε. Όταν της δίνει ένα τραγούδι και το φωτίζει, το απογειώνει και γίνεται μία εξαιρετική κοινωνός του, σημαίνει ότι έχει αξία και διά αυτής επεβλήθη.

Έχετε γράψει και μουσική για θεραπεία. Τι θεραπεία αφορούσε;

Α.Μ.: Θα ήθελα πάρα πολύ να έχω γράψει μουσική που θα μας θεράπευε από τη μανία που έχουμε να πηγαίνουμε να ψηφίζουμε για να βγάζουμε κυβερνήτες αλλά δεν αφορούσε αυτό... (γέλια) Αυτό που έχω γράψει είναι μουσική για τη ψυχολογική αποφόρτιση, για τους ανθρώπους που όπως και εμείς κατοικούν σε πόλεις. Σύγχρονες πόλεις που ο δρόμος είναι στρωμένος με άσφαλτο και κατοικούμε σε σπίτια με σκυρόδεμα. Και τα δύο είναι μεν λειτουργικά - σε όλες τις πόλεις του κόσμου συμβαίνει αυτό άλλωστε- αλλά είναι εξαιρετικά αρνητικά για την υγεία. Η άσφαλτος μαζί με τα πλαστικά παπούτσια εμποδίζει την αποφόρτιση της αρνητικής ενέργειας που δεχόμαστε ή παράγουμε μόνοι μας προς τη γη, επιπλέον δε μας βοηθάει και για το αντίθετο, δηλαδή το να εισπράττουμε την αρνητική φόρτιση του πλανήτη, τα αρνητικά ηλεκτρόνια ώστε να ισορροπήσουν με τα δικά μας θετικά που έχουμε πολλά. Το σκυρόδεμα, το μπετόν μαζί με τα σίδερα που έχει μέσα, είναι κεραία οποιασδήποτε ενέργειας και το μεταφέρει μέσα στο κλουβί μας, μέσα στο μυαλό και από εκεί προέρχονται οι μισές από τις αρρώστιες που έχουμε. Υπάρχουν τρόποι να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να αποφορτιστεί ζώντας σε αυτό το πλαίσιο. Έτσι, στοχεύσαμε στην αποφόρτιση και την εξισορρόπηση μέσα από τη μουσική. Παράλληλα όμως με μία ομάδα σοφών ανθρώπων, ελλήνων και ξένων, που είχαμε συνεργαστεί τότε, είχαμε φτιάξει κάτι σαν επιτραπέζιο παιχνίδι, το οποίο ονομάσαμε DΑΝ, που μπορούσε να το παίξει μία οικογένεια, μία ποδοσφαιρική ομάδα πριν τον αγώνα, μία θεατρική ομάδα πριν από μία παράσταση και βοηθούσε στην τόνωση της συγκέντρωσης αλλά και στο δούναι και λαβείν. Ήταν ένα χαρούμενο παιχνίδι, δεν υπήρχε νικητής και ηττημένος –είναι μεγάλο λάθος και η πηγή του κακού να υπάρχει νικητής και χαμένος στη ζωή- και μαζί με την ηχητική δόνηση οδηγούσε στην αποφόρτιση. Λειτούργησε για αρκετά χρόνια, πήγε εξαιρετικά και το 2006 βραβεύτηκε στη Ρώμη ως το προϊόν με σημαντική προσφορά στην ανθρωπότητα. Είναι ένας τομέας η μουσική για τη θεραπεία στον οποίο θα επανέλθω, έχω ετοιμάσει κάποιες ακόμα δουλειές και είμαι σε μία περίοδο ανασυγκρότησης και αποφασισμένος να εκδώσω πλέον και με πρόγραμμα, κάτι το οποίο δεν έχω κάνει ποτέ.

Πως μπήκατε στη διαδικασία να ασχοληθείτε με τη μουσική για τη θεραπεία; Επίσης είναι κάτι καινοτόμο σαν ιδέα;

Α.Μ.: Η μουσική για τη θεραπεία δεν είναι κάτι καινούριο, υπάρχει από τα αρχαία χρόνια. Στην αρχαία Ελλάδα το 90% της θεραπείας στηριζόταν στον ήχο και μετά στα φάρμακα, γι' αυτό και τα περισσότερα θεραπευτήρια ήταν μουσικοθεραπευτήρια. Έχει χαθεί πλέον αυτή η γνώση, προσπαθούμε επιστημονικά να την ξαναβρούμε. Ήδη είναι σε παγκόσμια ανάπτυξη. Δεν τετραγωνίζω τον κύκλο. Ο ήχος ήδη υπάρχει (π.χ. υπερηχογράφημα). Είναι συχνότητες και οι συχνότητες είναι νότες. Επίσης ό,τι είναι φως είναι νότα. Άρα ο συνθέτης πρέπει να είναι αυτός που θα κατέχει τα μυστήρια της ζωής και θα τα καθοδηγεί με πρόθεση. Κι εδώ είναι η διαφορά της καλή και κακής μουσικής. Υπάρχουν άνθρωποι που λειτουργούν εξαιρετικά την τέχνη και εδώ τίθεται ένα τεραστίας σημασίας θέμα και ερώτημα: αν οι άνθρωποι που κατέχουν τη γνώση μετέχουν της ηθικής τους.

 

Αντώνης Μιτζέλος

 

«Έλα μου», τιτλοφορείται το νέο σας τραγούδι, για το οποίο λέτε ότι είναι ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας για το αύριο και για όλα αυτά που μπορεί να πετύχει ο καθένας με τη βοήθεια της μουσικής. Μπορεί μέσα σε αυτή την άσχημη κοινωνικό-πολιτικο-οικονομική κατάσταση που επικρατεί να υπάρχει αισιοδοξία;

Α.Μ.: Βέβαια. Δε μιλάω για την οικονομική κατάσταση. Η δουλειά μου είναι να παράγω δόνηση, να αντιπροσωπεύω το χρώμα του λόγου, να ανοίγω τη ψυχή σου, να μπαίνω μέσα και να κάνω καλό ή κακό –αυτό έχει να κάνει με την ηθική, που σου είπα. Δουλειά μου σε αυτό τον πολύ δύσκολο καιρό για τους συνανθρώπους μου είναι να έρθω και να τονώσω την έννοια και το δίπολο. Δεν έχουμε μόνο υλική υπόσταση. Υπάρχουν πληροφορίες, υπάρχουν μεγάλες χαρές στη ζωή. Πρέπει να είμαστε πολύ αισιόδοξοι που περπατάμε με τα δύο μας πόδια. Πρέπει να είμαστε εξαιρετικά αισιόδοξοι που δύο μάτια μπορούν να μας χαρίσουν την υπέρτατη αγάπη. Υπάρχει ένας ατελείωτος κατάλογος. Γιατί να είμαστε απαισιόδοξοι; Επειδή κάποιοι Γερμανοί δεν κόβουν χαρτιά, τα οποία δε σημαίνουν τίποτα; Η λύση για 'μένα στην κρίση είναι η μη χρήση χρήματος. Όσο κάποιος κόβει ανεξέλεγκτα χαρτονομίσματα –χωρίς να έχει αντίκρισμα σε χρυσό- τότε είμαστε υπόδουλοι. Δε χρειάζεται πλέον να γίνει πόλεμος. Είμαστε υπόδουλοι τους και είναι δύσκολο γιατί δεν είμαστε μόνο υλικά αλλά και πνευματικά, γιατί μας έκλεψαν το γέλιο. Όμως όλοι μαζί μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι και έχουμε πολλούς λόγους για να είμαστε. Όλοι μαζί μπορούμε να είμαστε δυνατοί, γιατί ο ένας μπορεί να βοηθήσει τον άλλον αν πέσει, γιατί υπάρχει αγάπη και αλήθεια. Επίσης η ιστορία μας έχει δείξει ότι οτιδήποτε έχει κτιστεί μόνο με το χρήμα, έχει καταρρεύσει, δεν αντέχει χωρίς πνευματική βάση.

Μετά το «Έλα μου» υπάρχει κάτι στα άμεσα σχέδια σας;

Α.Μ.: Θα ακολουθήσουν άλλα εννιά τραγούδια, τα οποία θα ερμηνεύσω ο ίδος και πάλι. Δε θα κυκλοφορήσω όλα τα τραγούδια μαζί αλλά θα κυκλοφορούν μεμονωμένα ανά τακτά διαστήματα. Το πιο συνηθισμένο ήταν να γράφω μουσική και να τη δίνω σε άλλους, το οποίο θα συνεχιστεί βέβαια. Ήθελα όμως να ερμηνεύσω και ο ίδιος τραγούδια που γράφω, πόσο μάλλον αυτά τα οποία «κουβαλάνε» ένα προσωπικό μήνυμα. Γιατί αν έχεις να πεις κάτι, κοίτα τον άλλον στα μάτια και πες το.

Επίσης έχω ετοιμάσει άλλη μία δουλειά, είναι μία μουσική παράσταση στην οποία εμπεριέχονται και άλλες τέχνες όπως χορό και video art. Έχει δισκογραφηθεί ήδη και λέγεται «Orlando», είναι μία ιδέα από το ομώνυμο έργο της Virginia Woolf και είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που αναγεννιέται για τέσσερις αιώνες, διατηρώντας μνήμη αλλά αλλάζοντας φύλο. Στοχεύει στην παγκόσμια αγορά και θα κυκλοφορήσει από τη δική μου εταιρεία, την Κιθαρωδία.

Θα κάνω τέλος ένα διήμερο σεμινάριο στο ινστιτούτο κιθάρας GIG στον Πειραιά στις 22 και 23 Μαΐου. Θα είναι σεμινάριο της Κιθαρωδίας και έχει ως κέντρο τη θεωρία της μουσικής, της αρχαίας ελληνικής μουσικής σε σχέση με την σύγχρονη. Επίσης αφορά στη κιθαροπαιξία και στον τρόπο που μόνος έμαθα να παίζω κιθάρα και έγραψα τα τραγούδια μου. Όσοι το παρακολουθήσουν θα έχουν δικαίωμα του χρόνου να παρακολουθήσουν στον ίδιο χώρο και το μεγάλο σεμινάριο, που θα είναι για δύο μήνες και στο οποίο θα υπάρχουν κι άλλοι καθηγητές σε παράπλευρες τέχνες.

Και να κλείσουμε με την Κιθαρωδία...

Α.Μ.: Στη Κιθαρωδία περάσαμε το πρώτο στάδιο της ανίχνευσης, ποιοι είμαστε και πως θέλουμε να λειτουργήσουμε και ανοίγουμε πόρτες για καλλιτέχνες νέους ή παλιούς, των οποίων οι δουλειές ταιριάζουν με τα γούστα μας. Είμαστε προ των πυλών για τη συνεργασία μας με μία νέα συνθέτη, την Αρετή Κοκκίνου, που έχει φτιάξει μία πολύ καλή δουλειά, ένα πολυσυλλεκτικό δίσκο, ο οποίος θα είναι η πρώτη έκδοση της Κιθαρωδίας που δε θα είναι με δικό μου υλικό. Έχουμε και κάποιους άλλους καλλιτέχνες που θα κυκλοφορήσουμε τις δουλειές του προς το φθινόπωρο. Κι άλλοι άνθρωποι που θέλουν κι έχουν δουλειές έτοιμες, οι οποίες συνάδουν με το κέντρο μας, το οποίο είναι ότι το κέντρο του καλού ή του κακού δεν είναι το εμπορικό αλλά το καλλιτεχνικό. Μας ενδιαφέρει η καλλιτεχνική επίδοση κι όχι οι πωλήσεις.

Κιθαρωδία είναι εκτός όλων των άλλων μία τάση των καλλιτεχνών του 6ου π.Χ. αιώνα. Για διακόσια – τραικόσια χρόνια οι μουσικοί είχαν πέσει σε μία παγίδα, όπου άλλος έγραφε τη μουσική και ο λόγος ήταν υποχρεωτικά κάποια ραψωδία που προϋπήρχε γραμμένη σε σωστά ελληνικά και εμπεριέχοντας όλες τις ιδέες που έπρεπε να έχει ένας Έλληνας. Αυτό εμπεριείχε ασφάλεια και όσον αφορά το λόγο αλλά και γιατί η μουσική γραφόταν μόνο από συνθέτες του ιερατείου. Οι φιλόσοφοι δεν ήθελαν οποιοσδήποτε να προσπαθεί να ασκήσει τη δεξιοτεχνία στην κιθάρα, γιατί υπερέβαινε τον λόγο επειδη η τεχνική παρείχε το βαθύτερο νόημα των στίχων αλλά και τη δόνηση της μουσικής. Έτσι απαγορευόταν. Κάποιοι όμως το έκαναν. Αυτοί ήταν οι κιθαρωδοί και το είδος που έφτιαξαν ήταν η κιθαρωδία. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη παγκόσμια μουσική επανάσταση. Λειτούργησε για πολλούς αιώνες, απλώθηκε σε όλη τη Μεσόγειο και την Ασία, είχε νόμους και κανόνες όπως η σύγχρονη δυτική μουσική. Μεγάλος κιθαρωδός του προηγούμενου αιώνα είναι ο Eric Clapton και της Ελλάδας ο Μανόλης Χιώτης, ο Γιώργος Ζαμπέτας, αυτοί που μας ενώνουν με το Θεό. Αυτή τη στιγμή ασκώ την κιθαρωδία, την οργανώνω ξανά, αναζητώ την πραγματική ηθική της βάση και αυτή πρεσβεύω. Είναι ένας δρόμος και ένα έργο ζωής με το οποίο θα ασχοληθώ από εδώ και πέρα. Ακούγεται μεγαλεπήβολο αλλά δεν είναι. Έχει πρακτική εφαρμογή.

 



  1. 21st Athens Technopolis Jazz Festival | Women in Jazz

    24 Φεβρουαρίου 2022
    21st Athens Technopolis Jazz...
    Κατηγορία: Νέα & Ανακοινώσεις

  1. dead dranks - nightwalking

    10 Ιανουαρίου 2022
    "Nightwalking" | Dead Dranks
    Κατηγορία: Δίσκοι

  1. kicking nerve - death at your pleasure

    13 Δεκεμβρίου 2021
    "Death At Your Pleasure" | Kicking Nerve
    Κατηγορία: Δίσκοι

  1. λάμδα - tria

    22 Νοεμβρίου 2021
    "ΤΡΙΑ" | λάμδα
    Κατηγορία: Δίσκοι
Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.