alexiou-theatro-vraxwn

«Θεός αν είναι... κι αν μ' αγαπάει κανείς.»

Την Δευτέρα στις 9 του Σεπτέμβρη το Θέατρο Βράχων "Μελίνα Μερκούρη" άλλαξε λίγο το σκηνικό του βάζοντας καρέκλες για την ορχήστρα, φόρεσε τα πιο γοητευτικά του φώτα και άνοιξε τον ήχο του στο τέρμα για να υποδεχτεί την Χαρούλα Αλεξίου μαζί με τους υπέροχους μουσικούς της.

Το θέατρο άρχιζε σιγά σιγά να γεμίζει και μέχρι τις 9 και μισή όλος ο χώρος ήταν ήδη γεμάτος από κόσμο, που ήρθε για να ταξιδέψει στα παλιά με την εύηχη, τόσο καθαρή και γνώριμη φωνή της Χαρούλας. Ήταν γύρω στις 10 που ακούστηκαν οι πρώτοι ήχοι από πιάνο, κλαρίνο, βιολοντσέλο, κιθάρα και κρουστά. Έπαιξαν διάφορες εισαγωγές από τραγούδια της Αλεξίου, λες και ήθελαν να μπερδέψουν το κοινό. Τελικά ξεπρόβαλε η Αλεξίου στην σκηνή και σαν να σταμάτησε ο χρόνος σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι για να την χειροκροτήσουμε. Μας χαμογέλασε, υποκλίθηκε και με το "Αγάπησε με" έγινε η έναρξη. Μας ευχαρίστησε ένθερμα που την στηρίζουμε τόσα χρόνια, μας μίλησε και εκθείασε τους σολίστες της, τους nouveau sextet, που ενώθηκαν για να βγουν αυτές οι υπέροχες συναυλίες σε μελωδίες τζαζ, παραδοσιακές και έντεχνες. Εξάλλου έκανε μαζί τους όλη την καλοκαιρινή περιοδεία της. Συναυλίες που, όπως μας ανακοίνωσε, έγιναν φέτος για να τιμήσουν τον αξέχαστο Μανώλη Ρασούλη και φέρουν το όνομα "δυο κόσμους έχει η ψυχή μου".

Συνέχισε να τραγουδάει με ζωντάνια και δύναμη σε διάφορες αποχρώσεις του μώβ και ρόζ το "και εγώ σαν πόλη", "μες τα δυο της μάτια", "οι στιγμές" , το "τι γλυκό να σ αγαπούν" και με αυτόν τον τόνο του έρωτα στη φωνή και στην ατμόσφαιρα συνέχισε με το "για ένα τανγκό", "οι φίλοι μου χαράματα" και άλλα. Τραγούδια που όλοι σιγοτραγουδούσαμε μαζί της και νιώθαμε κάθε στίχο. Φύγαμε απο τον έρωτα και γυρίσαμε στον πόνο. Ένα πόνο του χωρισμού που σε όποια ηλικία και να είσαι σίγουρα έχεις ζήσει. Έτσι τραγουδήσαμε ακόμα πιο δυνατά κομμάτια όπως το "δεδομένο", το "αν πεθάνει μια αγάπη", το "θεός αν είναι", " απόψε θέλω να πιώ". Τελικά μετά το μικρό διάλειμμα που έκανε για να ξεκουραστεί ξεκινήσαμε τους χορούς με τα "μια είναι η ουσία", "καίγομαι και σιγολιώνω" και άλλα.

Ανάμεσα στα τραγούδια και στο "σπάσιμο της μέσης" έβγαιναν λόγια καρδιάς για τους καλλιτέχνες που έχει συνεργαστεί στο παρελθόν, για αυτούς που δεν ζούνε πια αλλά και γι αυτούς που συνεχίζουν το έργο τους. Άνοιξε το ντουλάπι του χρόνου και μας εξομολογήθηκε ιστορίες για την οικογένεια της, για τον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε και για τα δύσκολα χρόνια που έχει περάσει. Μοιράστηκε μαζί μας την συγκίνηση της και αυτή η πράξη της, άγγιξε τις ψυχές όλων. Έκρυψε λοιπόν τα συναισθήματα αυτά μέσα στα τραγούδια και συνέχισε με νοσταλγική φωνή να ερμηνεύει το "μια πίστα από φώσφορο", το "ζήτα μου ότι θες" και βέβαια δεν παρέλειψε να πει την "πανσέληνο". Προσπάθησε λοιπόν να κλείσει την συναυλία με το "ψυχές και σώματα", αλλά όλοι θέλαμε ένα ακόμα τουλάχιστον. Σαν τα παιδιά της λοιπόν μας έκανε το χατήρι να βγει και να πει το "όλα σε θυμίζουν" και να μας αποχαιρετήσει όσο πιο γλυκά γινόταν. Μας ευχαρίστησε λοιπόν για ακόμη μια φορά και υποκλίθηκε ξανά, για να φύγει όπως εμφανίστηκε.

Ο κόσμος άρχισε να αποχωρεί από το θέατρο με τη γλυκιά γεύση του αποχωρισμού και με ανάμεικτα συναισθήματα για τα χρόνια που ζούμε και που περνάνε τόσο γρήγορα. Στο μυαλό μας στριφογύριζαν λέξεις και τραγούδια που μας θυμίζουν πως πρέπει να μην φοβόμαστε, να ζούμε την κάθε μας μέρα και ας έχει εντάσεις. Γι ' αυτό μην ξεχνάς... Ερωτεύσου, πόνεσε, γίνε καλύτερος άνθρωπος, ζήσε!

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.