Αχαρνής

Το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015 φτάνει αισίως και φέτος στην άτυπη "κορύφωσή" του με την παράσταση "Αχαρνής" του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, να παρουσιάζεται σε επανάληψη την Παρασκευή 14 και το Σάββατο 15 Αυγούστου, ημέρες που χρόνια τώρα προσελκύουν τον περισσότερο κόσμο στην Επίδαυρο. Η μειωμένη τιμή του εισιτηρίου, σε συνδυασμό με το έργο του Αριστοφάνη, τη σκηνοθεσία του αλλά και τους πρωταγωνιστές που θα αναλάμβαναν να μεταφέρουν το μήνυμα της παράστασης, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να παρευρεθεί πάνω από 10.000 κόσμου στο ιστορικό και επιβλητικότατο αυτό θέατρο.

Τα φώτα λοιπόν σβήνουν, για να δώσουν τη σειρά τους στους φωτισμούς του Σάκη Μπιρμπίλη που σε συνδυασμό με την υποβλητική μουσική του Σταύρου Γασπαράτου μας καλωσορίζουν στην παράσταση και στα "industrial" σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη. Σε μια εισαγωγή που παραπέμπει σε πολιτικό θρίλερ και όχι σε πολιτική κωμωδία, υποδεχόμαστε τους εξαθλιωμένους πρόσφυγες του πολέμου, που ξεχύνονται στο βιομηχανικό τοπίο, ανάμεσα σε κιβώτια, μεταλλικούς κουβάδες και πρέσες – και καθηλωνόμαστε!

 

Αχαρνής Αχαρνής

 

Έχοντας μέσα σε ελάχιστα λεπτά μπει ολοκληρωτικά μέσα στο κλίμα του πολέμου, της φτώχιας αλλά και του φοβερού λοιμού, που μάστιζε εκείνη την εποχή την πόλη των Αθηνών, καλωσορίζουμε στη σκηνή το Δικαιόπολη (Βασίλης Χαραλαμπόπουλος), έναν Αχαρνή απηυδισμένο από τον πόλεμο και τη δυστυχία, που επιθυμεί διακαώς να θέσει το θέμα της σύναψης ειρήνης με τη Σπάρτη στην εκκλησία του Δήμου. Ωστόσο, αυτή η ευκαιρία για συζήτηση φαίνεται να είναι χαμένη από χέρι, αφού ο δημαγωγός (Γιώργος Κοψιδάς) έχει τη δική του ατζέντα για "συζητήσεις", κατευθύνοντας τον κουστουμάτο χορό (με κουτιά σαν οθόνες τηλεοράσεων για κεφάλια και barcodes στην πλάτη τους, μια από τις εξαιρετικές ιδέες της Εύας Νάθενα που είδαμε στην παράσταση) προς άλλες κατευθύνσεις. Μπροστά στα μάτια του απελπισμένου Δικαιόπολη παρελαύνει μια πανδαισία κουστουμιών και πλούτου, με τους καλοπληρωμένους Αθηναίους πρέσβεις να έχουν μόλις επιστρέψει από την Περσία και άλλα μέρη του κόσμου και να υπόσχονται ανύπαρκτη βοήθεια από τους αντίστοιχους βασιλιάδες. Αδιαμφισβήτητα ένα από τα πιο "Αριστοφανικά" κομμάτια του έργου, με την υπερβολή σε όλο της το μεγαλείο και τη σάτυρα προς κάθε κατεύθυνση να χαλαρώνουν το κλίμα, χωρίς όμως να αποδυναμώνουν ούτε στιγμή το μήνυμα του έργου... ούτε κουβέντα για ειρήνη.

 

Αχαρνής
 

Βλέποντας την έλλειψη ενδιαφέροντος για το κοινό καλό, την αναξιοκρατία που επικρατεί και πως δεν υπάρχει ελπίδα πραγματοποίησης της επιθυμίας του, καλεί τον Αμφίθεο (ή αλλιώς την εξαιρετική Αγγελική Τρομπούκη) και τον στέλνει στην Σπάρτη ώστε να μεσολαβήσει για τη σύναψη ιδιωτικής συνθήκης ειρήνης μόνο για τον Δικαιόπολη. Ο Αμφίθεος επιστρέφει παράλληλα με το κλείσιμο της εκκλησίας του Δήμου, φέρνοντας στον Δικαιόπολη το πολυπόθητο "νέκταρ" της ειρήνης.

Η αντίδραση του απρόσωπου συστήματος είναι σφοδρή, με το χορό (μεταμφιεσμένο πλέον σε στρατιώτες) να δέχεται εντολές για την άμεση εύρεση και εξόντωση του προδότη Δικαιόπολη, που τόλμησε να συνάψει ειρήνη για τον εαυτό του. Η επιχειρηματολογία που οριακά επιτρέπεται στο Δικαιόπολη να εκφέρει, δείχνει να μεταστρέφει μέρος των μέχρι πρότινος άβουλων πιονιών του χορού, για να παρέμβει στη συνέχεια ο στρατηγός Λάμαχος (Φάνης Μουρατίδης) που φέρει όλα τα στοιχεία ενός πολεμοχαρή, φανατικού και εθνολαϊκιστή δημαγωγού που προσωποποιεί χωρίς περιστολές τη διεφθαρμένη αντίληψη περί δικαιοσύνης, ηθικών αξιών, δημοκρατίας, ελευθερίας και ειρήνης, για να λάβει στο τέλος την "πληρωμένη" απάντηση του Δικαιόπολη «Οποιος κοιμάται στη δημοκρατία, ξυπνάει σε δικτατορία» και να εισπράξει ένα μάλλον μαγκωμένο χειροκρότημα από το σαφώς ετερόκλιτο κοινό της Επιδαύρου.

 

Αχαρνής

 

Εν τέλει, η αντιπαράθεση ανάμεσα στο Δικαιόπολη και τον στρατηγό θα οδηγήσει βαθμιαία σε μια ήττα του δευτέρου, ο οποίος μαθαίνουμε πως τραυματίζεται κατά τη μάχη με τον εχθρό ενώ ο ήρωας από τις Αχαρνές έχει στήσει μια γιορτή προς τιμήν του Διονύσου. Η αυλαία πέφτει με τον τρόπο που ξεκίνησε, δίνοντας με απόλυτα ξεκάθαρο τρόπο το μήνυμα της παράστασης για τα ιδανικά της ελευθερίας, της ειρήνης και της δημοκρατίας, αλλά και της σημασίας των επιλογών που κάνει ο καθένας προς την κατεύθυνση αυτών των αξιών, αν θέλει να λέγεται άνθρωπος.

Ο Γιάννης Κακλέας, δείχνοντας μια αδυναμία στα έργα του Αριστοφάνη αλλά και σε μεγάλο μέρος των ηθοποιών με τους οποίους συνεχίζει να συνεργάζεται για μια ακόμη σεζόν, φαίνεται να εξελίσσει την πένα του αλλά και να παροτρύνει τους συντελεστές που τον συντροφεύουν ώστε να πράξουν το ίδιο. Και το αποτέλεσμα; Τίποτα λιγότερο από ένα πραγματικό ρεσιτάλ ερμηνειών από το Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, που κάθε φορά αποδεικνύει σαν την πρώτη φορά πως αξίζει να ξεδιπλώνει το αστείρευτο ταλέντο του στο κορυφαίο (και ίσως και αυστηρότερο) θέατρο της χώρας, τον ανεπανάληπτο Άρη Σερβετάλη που δικαίως καταχειροκροτήθηκε τόσο αμέσως μετά το κομμάτι του ως Ευριπίδης όσο και στο τέλος της παράστασης, τον επιβλητικό Φάνη Μουρατίδη, τον καταιγιστικό Λεωνίδα Καλφαγιάννη και τον όπως πάντα απολαυστικό Χρήστο Χατζηπαναγιώτη.

 

Αχαρνής Αχαρνής

 

Οι "Αχαρνής" μας καθήλωσαν, μας συγκίνησαν, μας έκαναν να γελάσουμε, να ανατριχιάσουμε, να μελαχγολήσουμε, να στοχαστούμε αλλά πάνω απ' όλα να προβληματιστούμε και να "ψυχαγωγηθούμε" με την πραγματική έννοια του όρου. Τίποτα λιγότερο από το θερμότατο χειροκρότημα και το θαυμασμό μας λοιπόν για τους σύγχρονους "Αχαρνής" του Αριστοφάνη, το Γιάννη Κακλέα και όλους τους συντελεστές που μας χάρισαν αυτή την υπέροχη εμπειρία μέσα από μία έξοχη και άρτια δουλειά.

 

Αχαρνής

 

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.