Συνοχή, στο Θέατρο ΠΚ

Ημέρα Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου, η σκηνή στο Θέατρο ΠΚ για τις ανάγκες της παράστασης "Συνοχή" είχε μεταμορφωθεί σε τραπεζαρία για να φιλοξενήσει μία ολόκληρη παρέα. Την παρέα της ταινίας "Coherence", που μεταφέρθηκε ολοζώντανη μπροστά στα μάτια μας και μεταφράστηκε στη γλώσσα μας, με τη διασκευή του κειμένου να έχει αναλάβει η Χριστίνα Αππανά, όπως και τη σκηνοθεσία μαζί με τον Αλέξανδρο Δράκο.

Έχοντας την ταινία στο μυαλό σαν μία από τις καλύτερες στο είδος της επιστημονικής φαντασίας και προσωπικά αγαπημένη, ομολογουμένως προηγήθηκε ένα άγχος ως προς το αποτέλεσμα της θεατρικής μορφής της. Κάτι που τελικά κατάφεραν σχεδόν αμέσως να διώξουν οι ηθοποιοί, όταν από την αρχή με το γρήγορο ρυθμό των συζητήσεων και του χιούμορ σε φόντο ανάλαφρης ατμόσφαιρας, θα πίστευε κανείς ότι πρόκειται για μια πραγματική παρέα που ετοιμάζεται για δείπνο. Ο Ηλίας Παρασκευόπουλος με την Κατερίνα Πρωτονοταρίου ήταν οι οικοδεσπότες και υποδέχονταν μαζί με 'μας τους καλεσμένους, Χριστίνα Αππανά, Ανδρέα Αριστοτέλους, Εύη Καρρά, Δημήτρη Μηλιώτη, Ζωή Κατσαμάνη και τον Μιχάλη Φραγκιάδη.

Αρχικά, η μικρή ανησυχία για την είδηση του κομήτη Μίλερ που περνάει κοντά από τη Γη, γελοιοποιείται και τους φίλους απασχολούν πιο καθημερινά θέματα. Αυτή είναι μια ευκαιρία για το κοινό να γνωρίσει έναν έναν τους χαρακτήρες και να προσπαθήσει να τους ψυχολογήσει, μα στην ουσία, όπως θα αποδειχθεί αργότερα, γνωρίζουμε μόνο το προσωπείο τους. Όταν κάποια κινητά ραγίζουν και η λήψη δικτύου χάνεται από τα τηλέφωνα όλων, το μυστήριο είναι πλέον στην αρχή του. Την κορύφωση στην αποδοχή της κατάστασης φέρνει και η ανεξήγητη διακοπή ρεύματος, αφού οδηγεί στο να καταφύγουν για κάποια βοήθεια στο μόνο σπίτι της γειτονιάς που φαίνεται να έχει φως. Το σκηνικό στο άλλο σπίτι, όπως εξηγήθηκε, είναι το ίδιο ακριβώς με αυτό που παρακολουθούμε εμείς. Στο άλλο σπίτι βρίσκονται αυτοί, οι ίδιοι.

 

Συνοχή, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Δράκου και Χριστίνας Αππανά

 

Ενώ η σκηνή του θεάτρου προφανώς δεν έχει την πολυτέλεια των οπτικών εφφέ, -χαρακτηριστικό της επιστημονικής φαντασίας- αυτή η παράσταση απέδειξε πως δεν τα χρειάζεται για να εντυπωσιάσει. Πειστήκαμε για την ύπαρξη αυτού του άλλου ίδιου σπιτιού, όπως και για την ύπαρξη των άλλων οχτώ, χωρίς να πρέπει να δούμε κάποιο σωσία. Η αγωνία μεταφέρθηκε πολύ γρήγορα και στο κοινό, ενώ οι συνεχείς έξυπνες θεωρίες τους μας κρατούσαν καθηλωμένους. Το όμορφο κι ευχάριστο περιβάλλον που είχαν δημιουργήσει θυμίζοντας μία γνωστή φιλική συγκέντρωση, τώρα είχε ηλεκτριστεί σε σημείο που δε γινόταν να χάσουμε λέξη ή κίνηση από την εξέλιξη.

Οι ερμηνείες ήταν πολύ καλές, με τον κάθε χαρακτήρα στην παρέα να ξεχωρίζει και να τραβάει το ενδιαφέρον. Δουλεμένα όλα στη λεπτομέρεια, οι εκφράσεις και οι κινήσεις των ηθοποιών ήταν το ίδιο προσεγμένες με τα λόγια τους. Ιδιαίτερα ξεχωριστή στιγμή που έδωσε πολλά στην παράσταση ήταν ο μονόλογος του Ηλία Παρασκευόπουλου, που φώναζε απελπισία και τρόμο, και οι αμέσως επόμενες γρήγορες και έντονες σκηνές της κάθε μάχης, μεταξύ διαφορετικών εκδοχών των ίδιων ανθρώπων. Σε πολύ καλή συνεργασία με τους ηθοποιούς ήταν και τα ο διακανονισμός των φώτων, που όταν έπρεπε άφηναν τη φαντασία μας να δουλέψει.

Στις συνεχόμενες αποκαλύψεις, είτε μυστικών, είτε ανατροπών, ακούγαμε σιγανά επιφωνήματα από τα καθίσματα. Ήταν σίγουρα ένα περίπλοκο σενάριο, όμως επιτυχώς κατανοητό και χωρίς να κουράζει τους θεατές. Εφόσον το κύριο νόημά του ήταν το κατά πόσο γνωρίζουμε τον εαυτό μας σε βάθος, είναι επόμενο μία τέτοια παράσταση να μας αφήσει σκέψεις για το δρόμο της επιστροφής από το θέατρο. Πρόκειται για φαντασία που δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα και ίσως αυτό να είναι που το κάνει τρομακτικό.

 

Πληροφορίες Παράστασης

 


 

Συνοχή, στο Θέατρο ΠΚ

 

Μετά το πέρας της παράστασης, είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με τον Ηλία Παρασκευόπουλο, όπου μας έδωσε μια καλύτερη ιδέα γύρω από το ρόλο του, αλλά και την οπτική του για την παράσταση "Συνοχή":

Ποιός είχε την "ιδέα" για αυτή τη μεταφορά του σεναρίου από την οθόνη στη σκηνή; Η επιλογή των ηθοποιών έγινε μέσω οντισιόν;

Η.Π.: Η ιδέα ήταν του σκηνοθετικού δίδυμου της παράστασης, Αλέξανδρου Δράκου και Χριστίνας Αππανά. Η διασκευή του κειμένου για τη θεατρική μεταφορά έγινε από την Χριστίνα Αππανά. Κάποιοι από εμάς επιλέχθηκαν από οντισιόν ενώ κάποιοι είχαν δουλέψει ξανά μαζί. Έτσι, μέσα από μια μεικτή διαδικασία δημιουργήθηκε μία πολύ όμορφη ομάδα, που δέσαμε αμέσως μεταξύ μας.

Παρατήρησα ότι ο ρόλος σου ήταν πολύ απαιτητικός όσον αφορά την αλλαγή από κωμικό σε δραματικό, είχες κάποια προτίμηση; Υπήρχε κάποια συγκεκριμένη δυσκολία σε αυτή την ερμηνεία;

Η.Π.: Είναι αλήθεια ότι ο ρόλος του Μάικ είναι αρκετά δύσκολος και απαιτητικός. Η εναλλαγή των συναισθημάτων και η κυκλοθυμία είναι το κύριο χαρακτηριστικό του. Η δυσκολία που αντιμετώπισα ήταν στον πως θα ισορροπήσω τις πολλαπλές εναλλαγές και τα συναισθήματα, ώστε να αποτελούν ενιαία κομμάτια του χαρακτήρα του ρόλου με φυσικότητα. Αρκετές πρόβες, πολλοί πειραματισμοί, σωστή καθοδήγηση και συνεννόηση με τους σκηνοθέτες, ήταν τα στοιχεία που οδήγησαν στην απόδοση του χαρακτήρα. Αγαπάω τις κωμικές στιγμές του Μάικ και τις μικρές στιγμές που αφήνεται στις αδυναμίες του.

Με βάση το μάθημα της ιστορίας αυτής, πιστεύεις ότι η κάθε επιλογή μας δημιουργεί έναν εαυτό με τον οποίο πορευόμαστε, ή συνυπάρχουν οι διάφορες πλευρές του εαυτού μας και επιλέγουμε να κρατήσουμε μία στην επιφάνεια;

H.Π.: Είμαστε πολύπλευρες προσωπικότητες, όλοι μας! Όλοι οι χαρακτήρες και οι αντιδράσεις μας συνυπάρχουν ταυτόχρονα σε ένα σώμα και ένα μυαλό. Εμείς επιλέγουμε τι υπερισχύει και τι μας εκπροσωπεί. Για αυτό και "ο μεγαλύτερος αντίπαλος μας και φόβος είμαστε εμείς οι ίδιοι", όπως λέει και ο Μάικ.

 

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.