Έφερε το καλοκαίρι στις καρδιές μας...

Μαζί με το καλοκαίρι και αφού ο καιρός μας έκανε κάνα δυο “τσαλιμάκια” έφθασε και η ώρα για τις πολυπόθητες συναυλίες. Οι συναυλίες έχουν ένα μαγικό τρόπο να σε κάνουν να ξεφεύγεις από την πραγματικότητα, να πηγαίνεις αλλού και όπως λέει και μια φίλη μου «σε κάποιο παράλληλο σύμπαν ίσως!».

Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Ίσως οφείλεται στη μαγεία του τοπίου, που προφανώς είναι κάτι τελείως διαφορετικό από μια μουσική σκηνή όσο καλοστημένη και να είναι. Δέντρα, βουνά, μια απλότητα, που σε βάζει στη θέση του ξεχωριστού μέσα σε αυτό. Ίσως και να είσαι το ξεχωριστό!

Ευτυχείς, λυπημένοι και πάνω απ’ όλα πότες, λοιπόν, βρεθήκαμε να απολαύσουμε την πρώτη καλοκαιρινή συναυλία στο θέατρο Βράχων στο Βύρωνα. Ένα θέατρο που είχε παραμείνει κλειστό από το φθινόπωρο του 2012. Ένα θέατρο που τον έχει φιλοξενήσει στη σκηνή του άπειρες φορές και τον ξέρει και τον εκτιμά όπως ακριβώς και εμείς. Έβαλε, λοιπόν, τα καλά του για να τον υποδεχθεί όπως έπρεπε, φωτίστηκε από όλες του πλευρές, γέμισε τις εξέδρες και το κέντρο του με κόσμο, άνοιξε τις πόρτες και τον περίμενε να εμφανιστεί.

Βγήκαν στην αρχή οι μουσικοί για να ελέγξουν τα τελευταία ώστε να είναι όλα έτοιμα και φυσικά για να μας βάλουν στο κλίμα και να προετοιμαστούμε και εμείς για να βγει ο Σωκράτης Μάλαμας και να μας ταξιδέψει σε ένα δικό του κόσμο ή σύμπαν όπως μόνο αυτός ξέρει και το κάνει τόσα χρόνια με επιτυχία. Τον είδαμε να έρχεται και η ανυπομονησία ξαφνικά έγινε μεγαλύτερη. Λες και τα πέντε λεπτά θα μας έκαναν διαφορά! Ανέβηκε πάνω στην σκηνή, φόρεσε την κιθάρα του και ακούστηκαν οι πρώτες νότες με το τραγούδι από τις ασπρόμαυρες ιστορίες του, το “καρφί”. Μας καλωσόρισε και μας καλησπέρισε και τα βράχια πήραν ζωή.

Ο τόνος της φωνής του είναι πάντα τόσο χαρακτηριστικός και τόσο οικείος. Μια φωνή ατόφια, έχει μέσα της κάτι το πρωτόγονο, κάτι που δεν το έχω βρει πουθενά αλλού, την νιώθεις, την αισθάνεσαι, σε πλημμυρίζουν οι ήχοι. Ακόμα και στα σημεία που δεν υπάρχουν στίχοι βρίσκει ευκαιρία να συνοδεύσει την μουσική με ήχους και επιφωνήματα που δίνουν σε κάθε τραγούδι κάτι το ιδιαίτερο!!

Μας παρουσίασε γρήγορα τους φίλους και καλλιτέχνες που έχει δίπλα του όπως την Μαρίνα Δακανάλη, η οποία μας τραγούδησε τα «φύλλα αλκαλικά» και δείχνει την αφοσίωση της στο Μάλαμα τόσα χρόνια στο πλευρό του είτε κάνοντας δεύτερες φωνές είτε τραγουδώντας γνωστά αριστουργήματα όπως το «να βάλω τα μεταξωτά», «έπιασε βροχή», «το τραγούδι του μεθυσμένου», «απ’ την Ιεραχώ στη Βαβυλώνα», και άλλα. Ξαφνικά ξεπρόβαλε δίπλα στον Μάλαμα μια ακόμα μορφή, η οποία μας εξέπληξε όλους. Φωνή μελωδική, πολύ καλή σκηνική παρουσία και το όνομα αυτής είναι Λαμπρινή Καρακώστα. Εξαίσια, μας τραγούδησε “κυνηγάω την σκιά μου” και μαζί με το Σωκράτη το «σ΄ αγαπώ», «ανάβω μια φωτιά», «αλκοολικά στιχάκια» και μας άφησε να την κοιτάμε καθηλωμένοι.Φυσικά δεν μπορούσε να παραλείψει τον Φώτη Σιώτα, που και αυτός με την ίδια αγάπη για τη μουσική μας είπε το «σαν παιδί» του Θανάση Παπακωνσταντίνου αλλά κυρίως τον απολαύσαμε στο βιολί και στη βιόλα.

Ένας από τους λόγους που λατρεύω τις συναυλίες είναι γιατί ξαφνικά γίνεσαι ένα με τον διπλανό σου, με το τραγούδι, με τον καλλιτέχνη τον ίδιο. Στις συναυλίες μπορείς να παθιαστείς. «Παθιαστείς»! Ωραία λέξη. Χαίρομαι τους ανθρώπους που ζουν έντονα το κάθε λεπτό τους. Δείχνει δύναμη, ενέργεια, ζωντάνια και ο Μάλαμας είναι ταυτισμένος με τη λέξη “πάθος”. Τραγουδάει με τόση ένταση εξάλλου και ένα πράγμα που εκτιμώ στον Σωκράτη –και δεν πιστεύω ότι είμαι η μόνη- είναι η αυθεντικότητα του. Δείχνει ταπεινός, δεν αποστασιοποιείται από τον κόσμο που τον ακούει, θέλει να μας δει να διασκεδάζουμε, αναφέρεται σε εμάς σαν τα “πουλάκια του”, είναι άμεσος. Οι στίχοι, η μουσική ,ο τρόπος που τραγουδάει, η συμπεριφορά του πάνω στην σκηνή δείχνει ότι δεν έγινε τυχαία αυτό που είναι σήμερα! Αυτή η καλοσύνη που εκπέμπει, η αύρα του είναι απίστευτη!

Μας άναψε το φεγγάρι, ο Σωκράτης και το ποτό κανονικά και αρχίσαμε το γλέντι σιγά σιγά. «Τσιγάρο ατέλειωτο η μοναξιά μου», μας φώναζε αλλά εμείς όρθιοι χορεύαμε πάνω και κάτω απ’ τις εξέδρες!! Δεν νομίζω να τον πείραξε βέβαια γιατί συνέχισε στον ίδιο ρυθμό για λίγο ακόμα με «τα πάγια», «δρόμο άλλαξε ο αέρας», «χαμένο ρούχο» , «τα ξωτικά», «φάλτσος χρησμός», «αράχνη», «μια βόλτα στα βαθιά μαζί σου» , «το γράμμα» , τα «διόδια». Μέχρι που το γύρισε στα πιο αντρικά και τραγούδησε το «στα είπα όλα» , τη «νεράιδα», την «πριγκιπέσα». Ε, να μην πιάσουμε και τον απτάλικο λίγο; Φυσικά δεν ξέχασε να ερμηνεύσει τον «διάφανο», τον «Τειρεσία», την «κοιλάδα των Τεμπών» , «στην Αμερική» και άλλα αγαπημένα δικά του αλλά κυρίως δικά μας.

Το φεγγάρι πάνω από τους μουσικούς να αλλάζει το τοπίο σ’ έκανε να ταξιδεύεις σε νησιά, σε άλλα μέρη, που τα αστέρια φαίνονται καθαρά. Το θέατρο όμως έγινε σκληρό μαζί μας παρά την ομορφιά του με τα φώτα πάνω στους βράχους σαν να τους λούζουν με μπλε, μωβ, κίτρινο φως! Το «καληνύχτα πουλάκια» ήρθε για να μας υπενθυμίσει πως όλα τα ταξίδια έχουν επιστροφή και έπρεπε να το δεχτούμε και να το θυμόμαστε πια σαν μια όμορφη εμπειρία.

Τέτοιες στιγμές δεν θέλεις να τελειώσουν. Αργότερα, όμως, όταν πια γυρνάς στο σπίτι, είτε εξαντλημένος από το ποτό είτε από την κούραση ή και από τα δυο, καταλαβαίνεις την αξία που είχε και το μόνο που σκέφτεσαι είναι "Μάγισσα Κίρκη πού με πας, σε ποια γωνιά μ’ αφήνεις και με σβήνεις; Έχω ξεχάσει τι ζητώ, ζω στο δικό σου κόσμο κι απορώ..."

Δείτε videos από τη συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα στο θέατρο Βράχων.

Video & Φωτογραφία κειμένου: Kostas Scrom

• Κίτρινα Ποδήλατα και Φίλοι @ Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων
• Concert theatre ''Ημερολόγιο''