Concert theatre ''Ημερολόγιο''

Λεπτομέρειες: Γράφει ο/η Μαριέττα Κασιδόκωστα Μαριέττα Κασιδόκωστα; Κατηγορία: Live & Συναυλίες Live & Συναυλίες; Δημοσιεύθηκε : 13 Ιουνίου 2013 13 Ιουνίου 2013

Ημερολόγιο

Τη Δευτέρα στις 3 του Ιούνη ο Ρυθμός Stage γέμισε από φωνές νέων καλλιτεχνών, μουσικών και ηθοποιών, που βάλανε ψυχή σε ένα σενάριο διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Ένα κείμενο του Στέλιου Κάτσαρη, που δημιούργησε ένα μουσικό-θεατρικό θέαμα, το οποίο είναι έξω από τα κλασσικά μυθιστορήματα. Ένα πάντρεμα δυο τεχνών, της μουσικής και της υποκριτικής, που ήταν καλοσκηνοθετημένο με πολύ καλή επιλογή τραγουδιών από πολλές εποχές και σε διαφορετικά μοτίβα ανάλογα με την σκηνή και την ψυχολογία των ρόλων.

Για να ξεκινήσει το έργο έπεσε ένα σκοτάδι και μια απόλυτη σιγή. Μόνο μια φωνή ακούστηκε σαν από το υπερπέραν! Ήταν ο αφηγητής, ένας άνθρωπος που ζει στο δρόμο , ένας όχι ενταγμένος σ’ αυτή την κοινωνία, που δεν θέλει και αρνείται να γίνει ίδιος με το διπλανό του. Ένας άνθρωπος που συλλέγει τις ιστορίες αυτών που τον προσπερνάνε καθημερινά, ή μάλλον καλυτέρα που πλάθει παραμύθια γύρω από τους άλλους. Όπως έθεσε και ο ίδιος όλοι έχουμε ένα παραμύθι, που αναφέρεται σε εμάς. Άλλοι το ζουν, άλλοι το έζησαν και προσπαθούν να φτιάξουν άλλο καινούριο και άλλοι το ψάχνουν ακόμη. Έτσι, λοιπόν, έχουμε ένα ζευγάρι που πάνω του διαδραματίζεται η μικρή αυτή ιστορία με φόντο μια συναυλία σε μια πλατεία. Δύο παιδιά πολύ ερωτευμένα στην αρχή με όνειρα και ανησυχίες για το τι είναι αυτό που ζουν και τι νιώθουν τελικά ο ένας για τον άλλο.

Άραγε χρειάζεται ταμπέλα ο έρωτας; Ίσως ναι...Ίσως πάλι όχι! Ίσως να είναι κακό να ονοματίζεις καταστάσεις όπως έναν έρωτα. Έναν έρωτα που μας πιέζει πολλές φορές, έναν έρωτα που θα μας πληγώσει στο τέλος, έναν έρωτα που δεν ξέρουμε ποτέ πώς να τον διαχειριστούμε. Εκεί σώπασαν οι ηθοποιοί και την σκυτάλη πήραν οι μουσικοί για να ακούσουμε την «απουσία», το «μέτρημα», το «έμεινα εδώ», το «έχω μια κιβωτό». Ζούμε σε ένα συναισθηματικό σύστημα που μας κάνει να φθάνουμε να μισήσουμε τον έρωτα που έχουμε ζήσει, να τον ζηλεύουμε, να τον αντιπαθούμε ,να θέλουμε πάντα κάτι παραπάνω από αυτόν. Γινόμαστε μικρά τέρατα και τρώμε την εικόνα του άλλου και μαζί και την ψυχή μας. Σ΄ αυτό το σημείο τις σκέψεις μας τις διέκοψε μια άλλη σειρά από τραγούδια όπως το «θα έρθω να σε κλέψω», «τα ματόκλαδα σου λάμπουν» , το «μην τον ρωτάς τον ουρανό», αλλά σε μια τζαζ έκδοση, πολύ πρωτότυπη.

Και ο φόβος έρχεται να διαλύσει τον άνθρωπο. Ο φόβος για το διαφορετικό, ο φόβος της μοναξιάς. Μπορεί να φέρει δυο ανθρώπους πιο κοντά ή να τους απομακρύνει τελείως εάν τον αφήσεις. Τι διαλέγεις; Την διαφορετικότητα και ας υποστείς τον ρατσισμό από τον κόσμο ή εντάσσεσαι και εσύ στο σύστημα και γίνεσαι ένας από αυτούς που δεν θες; «Μια πίστα από φώσφορο» , « πόσο πολύ σε αγάπησα», « τα μπλουζ της άγριας νιότης» σου περνάνε και ένα κοινωνικό μήνυμα για το πώς γινόμαστε δούλοι ώστε να γίνουμε ευτυχισμένοι ...Όχι… Ώστε να γίνουμε πλούσιοι.. Όχι… Ώστε να γίνουμε πλούσιοι και ευτυχισμένοι..

Όλα αυτά που σε κρατάνε δεμένα εδώ είναι η ζωή. Γι’ αυτό δεν μπορείς να φύγεις, να ξεφύγεις, να τα παρατήσεις όλα και να τρέξεις εκεί που θέλει η κάρδια σου! Γιατί ένα «σε αγαπώ» δεν είναι αρκετό. Εκεί ερχόμαστε ξανά στη συναυλία για να μας τραγουδήσουν το «εγώ δεν είμαι ποιητής» , τον «Άμλετ της σελήνης», το « σιωπή».

Ξαφνικά μπαίνει κ ο εγωισμός ανάμεσα στο ζευγάρι. Έρχονται οι πρώτες αλλαγές, δηλητηριάζουν ο ένας τον άλλο με λόγια, με πράξεις. Δεν τις εννοούν. Το ξέρουν. Δεν θέλουν να τις κάνουν. Το νιώθουν. Αλλά τα γεγονότα δεν σβήνουν. Και ζεις σε ένα τέλμα. Και έτσι απλά για μια μέρα θες να είσαι, να νιώσεις ελεύθερος όσο και αν δεν μπορείς όσο και αν θες να κανείς τα πάντα για τον άλλο. Όσο και αν δεν μπορείς χωρίς αυτόν. Μια μέρα όμως μακριά του είναι μια μέρα ελευθερίας!

Μέσα στο τσακωμό αυτό ακούγεται η γραφομηχανή… Από ποιον; Ποιος γραφεί; Κανείς δεν ξέρει. Δεν τους νοιάζει. Τους αρκεί που κατάλαβαν ότι όλα είναι μια ιδέα. Μια ιδέα που κάποιος την έχει σκεφτεί για σένα. Ίσως να είναι ένας άνθρωπος του δρόμου, ένας συγγραφέας. Ίσως να λέγεται και μοίρα. Εξάλλου όλα είναι ένα παραμύθι και όλα τα παραμύθια έχουν ένα τέλος. Το αύριο είναι μια άλλη μέρα. Άντε γεια σου τώρα σ’ εσένα άνθρωπε κανονικέ.

Κείμενα – Σκηνοθεσία: Στέλιος Κάτσαρης

Παίζουν: Χαρά Τσιώλη, Εύθυμης Ζησάκης, Κώστας Γερμανός

Πιάνο – Τραγούδι: Στέλιος Κάτσαρης

Πνευστά: Θύμιος Παπαδόπουλος

Φωνή αφηγητή: Σωτήρης Καλυβάτσης

Κιθάρα: Σταύρος Μαρκόνης

Κοστούμια: Λαμπρινή Νάνου

Video art: Άγγελος Σπάρταλης

Φωτογραφία: Πάνος Στεργίου

Αφίσα: Γιώργος Καπνίσης

Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Αβραμάκος

Ήχος: Γρηγόρης Κουτσιλιέρης