sleepmakeswaves

Το βράδυ της Μ. Δευτέρας βρεθήκαμε στο An Club των Εξαρχείων για να ακούσουμε τους sleepmakeswaves, οι οποίοι ήρθαν από την Αυστραλία για να μας αποδείξουν τον λόγο για τον οποίον συγκαταλέγονται στις πιο γνωστές post-rock μπάντες της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.

Με μια καθυστέρηση περίπου μιας ώρας, την αυλαία άνοιξαν οι εγχώριοι Made by Grey, το μουσικό project του Αντώνη Χατζημιχάλη απαρτιζόμενο από τον ίδιο μαζί με άλλους session μουσικούς. Το «sunrays will make you see the clouds» έδωσε το έναυσμα για ένα αρκετά δυναμικό μουσικό ξεκίνημα, με πρωταγωνιστικό ρόλο να κατέχει το βιολί το οποίο κατάφερε να προσδώσει έντονο αρμονικό χαρακτήρα τόσο στο πρώτο κομμάτι όσο και στα υπόλοιπα, σπάζοντας έτσι τη μονοτονία της μουσικής φρασεολογίας που ακούγαμε κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης μισής ώρας. Με τη μουσική τους να είναι ενίοτε πρωτότυπη δημιουργώντας ένα ενδιαφέρον άκουσμα, η μόνη παρατήρηση που έχω αφορά την σκηνική τους παρουσία. Συγκεκριμένα, η θέση του «σοβαρού» τρομπετίστα στη μέση της σκηνής, ο οποίος δεν συμμετείχε μουσικά με το υπόλοιπο σχήμα για το μεγαλύτερο διάστημα της εμφάνισής του συγκροτήματος, προκάλεσε μία αμηχανία τόσο στο κοινό όσο και ίσως στον ίδιο, γεγονός που δεν ήταν αναγκαίο να συμβεί.

 

 

Αφού οι Made by Grey μας έδωσαν ένα αρκετά καλό δείγμα από τη μουσική τους, τα ηνία πήραν οι Adolf Plays The Jazz, από τους οποίους είχαμε σχετικά υψηλές προσδοκίες, ύστερα από το άκουσμα της ολοκαίνουριας και εξαιρετικά ενδιαφέρουσας δουλειάς τους με τίτλο "Tinder". Με το μπάσο να κάνει αισθητή την παρουσία του σε κάθε κομμάτι και με τα μουσικά pedals να παίρνουν φωτιά, οι Adolf Plays The Jazz κατάφεραν να αναδείξουν περίτρανα μόνο το ένα από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το όνομα τους, δηλαδή το "noise". Οι μουσικές φράσεις τους ήταν μπερδεμένες μέσα σε έναν άστατο και χαοτικό ήχο, κάτι που δύσκολα θα μπορούσε για μία ώρα να φιλτράρει και να αποδεχτεί ηχητικά ένα κοινό που επί της ουσίας δεν ήρθε να ακούσει τους ίδιους. Παρ' όλα αυτά, είναι εύλογο οκτώ μουσικοί πάνω σε μια μουσική σκηνή, που μετά βίας τους χωράει, θέλοντας να εκφραστούν μουσικά να ξεπεράσουν τα κατωφλικά όρια. Τους δίνουμε ελαφρυντικό και αναμένουμε την επόμενη συναυλία όπου ελπίζουμε να μπορέσουν να μεταδώσουν αποτελεσματικά και σε όλους τα μουσικά τους μηνύματα.

Γύρω στις δώδεκα το βράδυ, ήρθε η στιγμή να δοθεί η σκυτάλη στους sleepmakeswaves, οι οποίοι μετά από αρκετές προσπάθειες προσάρμοσαν σε ικανοποιητικό βαθμό τον ήχο τους και ξεκίνησαν να παίζουν. Ξεκινώντας με το «To You They Are Birds, To Me They Are Voices In The Forest», κατάφεραν να αποσπάσουν τα πρώτα σφυρίγματα και χειροκροτήματα. Οι επευφημίες του κοινού βέβαια συνεχίζονταν, καθώς σχεδόν σε κάθε τέλος των κομματιών τους, ο επικοινωνιακός μπασίστας Alex Wilson ευχαριστούσε όσους παρευρέθηκαν, ενώ παράλληλα απέδιδε θετικά σχόλια για την ενέργεια του κόσμου. Με τον ήχο να μην είναι ο καλύτερος, οι sleepmakeswaves απέδειξαν τον επαγγελματισμό τους και κατάφεραν να μας εντυπωσιάσουν, επιπλέον να μας ταξιδέψουν με πλοηγό μελωδίες καλυμμένες από σκοτεινά και noise στοιχεία και φυσικά να μας μυήσουν αποτελεσματικά στον τελευταίο τους δίσκο με όνομα "Love Of Cartography".

 

 

 

Με την ενέργεια όλων των μπαντών που συμμετείχαν να είναι πολύ ανεβασμένη και με τους sleepmakeswaves να κεντρίζουν το ενδιαφέρον και να διδάσκουν post-rock, η βράδια κύλησε σε έντονους ρυθμούς. Δυστυχώς όμως τελείωσε αρκετά αργά κι έτσι αρκετός κόσμος, προκειμένου να προλάβει τα μέσα συγκοινωνίας, αναγκάστηκε να φύγει πριν το τέλος της. Όσοι παρέμειναν βέβαια μέχρι τη λήξη αυτής της μουσικής περιπέτειας, σίγουρα έμειναν ευχαριστημένοι από το μουσικό αποτέλεσμα και ανήκουν σε αυτούς που θα αναμένουν την επιστροφή των Αυστραλών για μια ακόμη συναυλία στη χώρα μας. Ελπίζουμε λοιπόν και ευχόμαστε μία σύντομη αντάμωση!

 

Φωτογραφίες: Λίνα Κακουλίδου

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.