Είχα ακούσει τραγούδια του, είχα πρόσφατα μιλήσει μαζί του, αλλά δεν τον είχα ακούσει ποτέ live. Έτσι, την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου, έσπευσα στο Club του Σταυρού του Νότου για να δω και επί σκηνής τον Ορέστη Ντάντο.

Λίγο μετά τις 10 ανέβηκε στη σκηνή με τους μουσικούς του και πήρε τη θέση του, που δεν ήταν στο κέντρο της σκηνής, όπως έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τους ερμηνευτές στις περισσότερες παραστάσεις, αλλά στο αρμόνιο που είχε στηθεί στο πλαϊνό μέρος της. Αυτό αρχικά έδινε στον Ορέστη την ευκαιρία να μοιράζει τα χέρια του ανάμεσα στα πλήκτρα και τις χορδές της κιθάρας του, επιπλέον έβγαζε μια μεγαλύτερη αμεσότητα με την υπόλοιπη εξαιρετική μπάντα.

Με τον κόσμο να είναι όσος πρέπει ώστε να έχεις τη σιγουριά ότι όλοι γουστάρουμε που είμαστε εκεί, η ατμόσφαιρα ήταν φιλική και οικεία, χωρίς να σου προκαλεί «τη μοναξιά που αφήνει πίσω η αλάνα μετά το παιχνίδι»... τραγούδι, με το οποίο άνοιξε η βραδιά και απολαύσαμε από την «καθαρή» φωνή του Ορέστη Ντάντου.

Η συνέχεια ήρθε με τα τραγούδια από τον τελευταίο του δίσκο με τίτλο «Θα το ‘κανα ξανά» αλλά και από προηγούμενα άλμπουμ του. Ο Ορέστης Ντάντος έχει ποικιλία στους στίχους του, τουτέστιν εκεί που «διψάς για λευτεριά», μπορεί να σου πει και μια ερωτική ιστορία... Αυτό μπορεί να μην αντιπροσωπεύει μουσικά κάποιους, αλλά έτσι δεν συμβαίνει και στην πραγματική ζωή; Έχει ποικιλία και στη μουσική του... Άλλοτε πιο ατμοσφαιρικά και μελωδικά, άλλοτε πιο ξεσηκωτικά, χορευτικά, ακόμα και επαναστατικά, ο Ορέστης άλλες φορές χάιδευε τις χορδές της κιθάρας του, άλλες τις ταλαιπωρούσε, άλλες τα δάκτυλα του «χόρευαν» στα πλήκτρα και άλλες έβλεπες απλά τη σκιά των χεριών του που άφηνε η γρήγορη κίνηση τους. Πάντα όμως, συνειδητοποιούσες το ταλέντο και τις μουσικές του γνώσεις –όπως και των υπόλοιπων μουσικών-, καθώς επίσης οι ερμηνείες του ακολουθούσαν πιστά το νόημα των στίχων και τη διάθεση που απέρρεε από κάθε τραγούδι.

Στο πρόγραμμα εκτός από τα τραγούδια του ίδιου του τραγουδοποιού, μεταξύ των οποίων ήταν το «Ανοιχτά», η «Χαραμάδα», ο «Κόκκινος στρατός» (μουσική Lev Knipper 1933), τα «Συνεργεία», το «Όταν γυρνάω τα βράδια απ’ τα ξενύχτια» και το «Κάνω ό,τι μπορώ», το οποίο και αφιέρωσε για πρώτη φορά στους γονείς του, ακούσαμε επίσης πολύ ενδιαφέρουσες διασκευές, όπως το «Κοπερτί» σε μουσική της Λένας Πλάτωνος και στίχους της Μαριανίνα Κριεζή που πρωτοερμήνευσε ο Γιάννης Παλαμίδας και το ροκ-ρεμπέτικο «Βάλε με στην αγκαλιά σου» του Βαγγέλη Παπάζογλου.

Από το live δεν έλειψαν και οι αναφορές στο Θανάση Παπακωνσταντίνου με το «Κάτω απ’ το μαξιλάρι» και στις Τρύπες με το τραγούδι «Η μάσκα που κρύβεις», που ήταν αυτό που τους έμαθε να παίζουν έτσι, όπως είπε ο Ορέστης Ντάντος. Στο δεύτερο μέρος της παράστασης, που ήταν και το πιο δυνατό κατά τη γνώμη μου, απολαύσαμε και ένα Καρπαθιώτικο κομμάτι, ενώ ένα μέρος από τον «Πασατέμπο» έγινε η εισαγωγή για το τραγούδι «Θα πάω όταν γουστάρω», που ήρθε λίγο πριν το τέλος της βραδιάς.

Αποχώρισα από τη σκηνή του Νέου Κόσμου λίγο μετά τα μεσάνυχτα –πολύ θετικό για καθημερινή- έχοντας απολαύσει τις μουσικές επιλογές της βραδιάς και με τον Ορέστη Ντάντο να έχει κερδίσει τις θετικές μου εντυπώσεις. Μετά από δύο μέρες τραγουδάω ακόμα «Θα το ‘κανα ξανά», ενώ η επόμενη Τετάρτη (10 Φεβρουαρίου) για την τελευταία επανάληψη αυτών των live δεν αργεί...

Φωτογραφίες: Σοφοκλής Κιουρτζόγλου

• Κίτρινα Ποδήλατα Live @ Σταυρός του Νότου Club
• Swallow the Sun & TYR live @ Κύτταρο