Φωτεινή Βελεσιώτου και Λιζέτα Καλημέρη στον Σταυρό του Νότου

Παρασκευή 30 Οκτωβρίου. Ώρα 22:30.
Ανεβαίνοντας τη σκάλα της κεντρικής σκηνής του Σταυρού του Νότου, άκουσα δύο φωνές. Δυο υπέροχες φωνές να ηχούν σα μία... Δυο φωνές που ακούν στα ονόματα Φωτεινή Βελεσιώτου και Λιζέτα Καλημέρη και κάθε Παρασκευή παίρνουν τη θέση τους στη σκηνή του Νέου Κόσμου για να μας πάνε σε άλλους κόσμους και περασμένες εποχές!

Η βραδιά ξεκίνησε με τις δύο πρωταγωνίστριες επί σκηνής ενώ λίγο αργότερα η Λιζέτα Καλημέρη, μόνη της πλέον, τραγούδησε μεταξύ άλλων Θανάση Παπακωνσταντίνου. Δε χρειάζεται περιγραφή! Έχεις σίγουρα ακούσει Παπακωνσταντίνου, ξέρεις...! Έχεις σίγουρα ακούσει και αυτή τη φωνή που εκείνο το βράδυ ερμήνευσε πολλά ακόμα αγαπημένα τραγούδια καθηλώνοντας τον κόσμο που ήταν διαρκώς μαζί της. Κι αν με ρωτάς, με τέτοια φωνή και τέτοια σκηνική ενέργεια, πώς να μην είναι;!

Οι μελωδίες και οι στίχοι είχαν ήδη αγγίξει ποικιλοτρόπως τις ψυχές μας, όταν ο Οδυσσέας Μαυρομάτης, χωρίς να αφήσει την κιθάρα του, είπε «Σιγά μην κλάψω», δημιουργώντας μία πολύ δυνατή στιγμή και ξεσηκώνοντας το κοινό που σύσσωμο τον συνόδευσε στο κομμάτι του Γιάννη Αγγελάκα με όλη τη δύναμη της φωνής του. Τον Οδυσσέα Μαυρομάτη απολαύσαμε κατά τη διάρκεια της βραδιάς τόσο στο ρόλο του κιθαρίστα αλλά και του ερμηνευτή και μας εξέπληξε ευχάριστα με την ψυχή που έδωσε σε κάθε πόστο και την ενέργεια του.

Στη συνέχεια, η ερμηνευτική σκυτάλη πέρασε στη Φωτεινή Βελεσιώτου. Μια λέξη θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει... «Ανατριχιαστική». Μια ερμηνεύτρια που μας ταξίδεψε, ενώ τραγουδούσε με τα μάτια κλειστά και τη ψυχή ορθάνοιχτη!

 

 

«Μ' ένα χαμόγελο μπορείς τα θαύματα να πεις» κι αυτό έκαναν οι δύο ερμηνεύτριες για ακόμα ένα βράδυ Παρασκευής. Καθ' όλη την διάρκεια του προγράμματος μ' ένα χαμόγελο ενάλλασσαν παρουσίες, ενώ επί σκηνής συναντήσαμε επίσης μια εξίσου υπέροχη φωνή, την τραγουδοποιό από την όμορφη Θεσσαλονίκη Σοφία Νάτσιου, καθώς και τον εκπληκτικό Πάνο Παπαΐωάννου, ο οποίος πέρα από το ταλέντο του απέπνεεε μία αλήθεια και μία σεμνότητα που σπανίζει στις μέρες μας.

Τις μαγικές φωνές που μας ταξίδεψαν, συνόδευσαν οι εξαιρετικοί μουσικοί που ακούν στα ονόματα: Γιώργος Καραμφίλλης (μπουζούκι), Γιώργος Σμύρνης (μπάσο), Θωμάς Κωστούλας (τύμπανα), Οδυσσέας Μαυρομάτης (κιθάρες) και Γιάννης Μαύρος (κλαρίνο).

Ήταν μια ξάστερη βραδιά. Δυο γλυκόλαλα αηδόνια μάγεψαν όλο το κοινό κι αυτό φαινόταν στο θερμότατο χειροκρότημα. Ένα κοινό κάθε ηλικίας με το οποίο είχαν μια τρομερή επικοινωνία. «Η μουσική και γενικότερα η τέχνη ενώνει», σκεφτόμουν, καθώς έβλεπα τον κόσμο να γελά, να σιγοτραγουδά, να ακολουθεί τις δύο ερμηνεύτριες σαν να είναι νοητά πάνω στη σκηνή μαζί τους, δείχνοντας σεβασμό στην ερμηνεία τους.

 

Λιζέτα Καλημέρη

 

Υπέροχα τραγούδια πήραν τη θέση τους στο πρόγραμμα, μεταξύ αυτών που συγκρατήσαμε, ήταν το «Σαν τον αετό είχα φτερά» (Μάνος Χατζιδάκις - Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου) από τη φωνή της κ. Βελεσιώτου και η «Αρκούδα» δυο προσεγγίσεις σε ένωση, μία του Μίκη Θεοδωράκη και μια άλλη της Ελένης Βιτάλη από τη φωνή της κ. Καλημέρη. Με όλο το ελληνικό έντεχνο και λαϊκό ρεπερτόριο να παρελαύνει εκείνη τα βραδιά, ακούσαμε και απολαύσαμε με τις από ψυχής ερμηνείες πολύ όμορφα τραγούδια. Πραγματικά όμορφα!

«Με αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς...», τραγούδησε η Φωτεινή Βελεσιώτου για να πει μετά το τέλος του τραγουδιού: «Εμείς οι λεγόμενοι τραγουδιστάδες, δε θα 'μασταν τίποτε αν δεν είχαμε αυτά τα παιδιά», εννοώντας τα παιδιά της ορχήστρας. Τότε ένα κύριος φώναξε «Εύγε!». Πόσο καιρό είχα να ακούσω αυτή τη λέξη. «Εύγε!».

Η συνέχεια βρήκε τη Λιζέτα Καλημέρη να προκαλεί ρίγη στο κοινό με ένα τραγούδι, που προσωπικά βρίσκω ότι είναι ποίηση.

Κι ας μουγκρίζει απ' το βράδυ ως το πρωί η αγάπη,
σ' ένα βράχο θα σκαλίζω τη σιωπή με ένα αγκάθι.

Κι ας φυσάει μανιασμένος και τρελός ο αγέρας,
εγώ κόντρα θα επιπλέω σαν φελλός πάνω απ' το τέρας.

Κι ας απλώσει τα φτερά του το θεριό να μ' αρπάξει,
επί τόπου θα γεννήσω ένα γιό που θα μου μοιάξει.

Κι ας αγάπησα κι ας πόνεσα πολύ απ' τους ανθρώπους,
τώρα έχω την καινούρια μου στολή και άλλους τρόπους.

Μόνη θα ζήσω δίχως λόγια περιττά, χωρίς πραμάτεια, δίχως άσκοπες κουβέντες,
χωρίς συνάλλαγμα και δίχως μετρητά, μα προ παντώς χωρίς αθέατους αφέντες.

 

Φωτεινή Βελεσιώτου

 

Ενώ το τέλος πλησίαζε, αδυνατούσα ακόμα να βρω την απόλυτα κατάλληλη έκφραση για να τις περιγράψω. Ίσως τελικά να «συμπληρώνουν η μία την άλλη». Θα καταλάβεις, αν τις ακούσεις... σε κάτι «δρόμους παλιούς», δημιούργημα του Μανώλη Αναγνωστάκη και του Μίκη Θεοδωράκη, που έκλεισε θεωρητικά τη βραδιά, καθώς αφού τους περπατήσαμε και υποτίθεται αποχαιρετιστήκαμε και ενώ το άφθονο χειροκρότημα κρατούσε ακόμα, επέστρεψε στη σκηνή μόνη η Φωτεινή Βελεσιώτου να μας πει την πιο όμορφη καληνύχτα, ερμηνεύοντας ακαπέλα:

Θα με δικάσει ο κούκος και τ' αηδόνι
μα στην Αγιάσο σταυρουδάκι μου χρυσό
τις νύχτες που θα πέφτει άσπρο χιόνι
οι Τσέτες θα κρεμάνε το Χριστό

Στον ουρανό που κάναμε ταβάνι
δε βλέπουμε τις νύχτες ξαστεριά
κουρσάροι, Φράγκοι, Βενετσιάνοι
μας πούλησαν για γρόσια και φλουριά

Στην Τροία μεγαλώνουνε τα στάχυα
και στην Αγιάσο σε μιαν έρμη εκκλησιά
ζωγράφισε ο Θεόφιλος με αίμα
το χάρο να φοράει θαλασσιά

Ξέρεις τι σημαίνει άκρα του τάφου σιωπή; Με την πρώτη φράση της... Συνέβη.
Άκρα του τάφου σιωπή... Μόνο οι ανάσες μας και η φωνή της.

Αφήνοντας πίσω μου το Σταυρό του Νότου ένιωσα πλούσια. Με πλούτο που δεν αγοράζεται. Οι καιροί πάντα αλλάζουν και θα αλλάζουν. «C' est la vie». Μέσα σ' ένα βράδυ πήγα σε άλλες εποχές... Τότε που ο στίχος είχε ουσία, είχε νόημα. Είχε κάτι από το DNA μας, το παρελθόν μας, τις ρίζες μας. Οι ρίζες μας. Ό,τι έχω κι ό,τι έχεις... και δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

 

Φωτογραφίες: Ελένη Μολφέτα

 

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.