Γιάννης Σπανός

Δεν ξεκινάω με επιτυχίες αλλά με ρίσκο, με πείραμα. Δεν ξέρω αν θα πετύχει ή όχι... Εγώ κάνω ένα τραγούδι με αγάπη και το υπογράφω με εντιμότητα. Να μην επιδιώκετε την επιτυχία. Αν έχεις ταλέντο, να αμφιβάλλεις αν έχεις τόσο μεγάλο. Πάντα υπάρχει κάποιος καλύτερος από σένα. Εγώ θαυμάζω άλλους.

λέει στην Εύη Κουκά ο Γιάννης Σπανός

Είχαμε την τιμή να συναντήσουμε τον Γιάννη Σπανό και να συζητήσουμε μαζί του για τη μουσική από τα χρόνια που ξεκίνησε μέχρι και σήμερα. Βρεθήκαμε στην Απανεμιά, ένα πολύ φιλόξενο και ζεστό χώρο,όπου μας υποδέχτηκε ο ευγενέστατος κύριος Πάνος. Ο Γιάννης Σπανός μαζί με την Πένυ Ξενάκη και τον Κώστα Ζιαγκούλα εμφανίζονται εκεί κάθε Πέμπτη.

Ο Σπανός εκτός από ένας καταξιωμένος τραγουδοποιός είναι απλός, προσιτός, σεμνός και ένας άνθρωπος που λατρεύει τον χαβαλέ. Μας λέει ότι όταν δίνεις τη ψυχή σου, θα αποδειχθεί κάποτε η αλήθεια αυτού που κάνεις. Ο ίδιος κάνει τα τραγούδια του με αγάπη χωρίς να ξέρει αν θα έχουν επιτυχία. Δεν ξεκινάει με επιτυχίες αλλά με ρίσκο, με πείραμα. Η ανταμοιβή του είναι ν’ αγγίζουν τα τραγούδια του τον κόσμο, και όχι οι χρυσοί δίσκοι.

Φωτογραφίες & video: Kostas Scrom

 

Μπήκατε στη δισκογραφία με το τραγούδι «Μια αγάπη για το Καλοκαίρι». Πως φτάσατε μέχρι εκεί και πως ήταν η αρχή της καριέρας σας;

Γ.Σ. : Πριν από το «μια αγάπη για το καλοκαίρι» ήμουν πολλούς χειμώνες στο Παρίσι. Ξεκίνησα μικρός από τη Γαλλία κι όταν ήρθα στην Ελλάδα, συνάντησα τον Γιώργο Παπαστεφάνου, τη Καίτη Χωματά, τον  Αλέκο Παπατσιφά, όλη αυτή την ιστορία της Λύρα. Ήμουν τυχερός που βρεθήκαμε όλοι μαζί και ξεκινήσαμε το Νέο Κύμα. Το «μια αγάπη για το καλοκαίρι» είναι από την εξαίσια φωνή της Χωματά. Ήταν δεκαεπτά χρονών τότε. Ήθελα να κάνω κάτι άλλο από αυτό που άκουγα στην Ελλάδα, που ήταν το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο Μάνος Χατζηδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Σταύρος  Ξαρχάκος. Ήθελα  κάτι καινούριο, αυτό που είχα ακούσει από τη Γαλλία. Άλλα συναισθήματα, άλλες ευαισθησίες…

Είπατε ότι ξεκινήσατε από τη Γαλλία. Πείτε μας δύο λόγια για την πορεία σας εκεί.

Γ.Σ. : Το δικό μου παρελθόν είναι τελείως άσχετο με το παρόν. Αυτό που έχω κάνει στη Γαλλία δεν μπορώ να το δηλώσω γιατί έχω μια άλλη καριέρα εδώ. Υπάρχει μια άλλη αξιοκρατία εκεί . Με δεχτήκαν σαν καινούριο στα 25 μου χρόνια και με αγκάλιασαν. Από εκεί και πέρα δε με καθιέρωσε αυτό το γεγονός στην Ελλάδα. Λατρεύω την Ελλάδα και θα ήθελα αυτοί που έχουν κάποιες δάφνες, ένα όνομα να μην το δηλώνουν. Άσε τον κόσμο να σε ανακαλύψει. Κυκλοφορώ παντού και κάποιοι λένε ότι αυτός μοιάζει στον Σπανό. Έτσι θέλω να γίνεται. Ο κόσμος είναι ελεύθερος να του αρέσει ένα τραγούδι ή να μην του αρέσει κι όχι να του επιβάλεις εσύ ότι είμαι ο τάδε κι άκουσε τον καινούριο μου δίσκο. Την πάτησες τότε. Έχεις επιτυχία εκείνη την στιγμή. Ό,τι και να είναι άσε τον κόσμο να αποφασίσει. Μην προδώσεις ποτέ αυτό που κάνεις με κέφι. Αν το κάνεις επίτηδες είσαι ήδη προδομένος. 

Έχετε συνεργαστεί με πάρα πολλά μεγάλα ονόματα. Τι έχετε να πείτε για τις συνεργασίες σας;

Γ.Σ. :  Ναι έχω συνεργαστεί με πολλούς γιατί έπρεπε, το χρειαζόμουν για μένα. Ήξερα ότι θα έδινα και θα μου έδιναν. Δε γύρευα ποτέ ονόματα. Εξάλλου έχω συνεργαστεί και με καινούριους και με άτομα που έχουν κάνει καριέρα. Έπρεπε να συνεργαστούμε κάπου στην κοινή μας ευαισθησία και επικοινωνία. Εμείς για ποιο λόγο υπάρχουμε; Για να δώσουμε στον κόσμο χαρά αλλά και ανακούφιση. Ανεβάζουμε και λίγο την ποιότητα χωρίς να είμαστε ποιοτικοί με την κακή έννοια. Όλα μαζί. Αυτό δεν είναι Ελλάδα;! Καφενείο και μετά εκλογές και μετά Μέγαρο Μουσικής...

Συνήθως σας έδιναν στίχους και γράφατε μουσική ή δίνατε εσείς τη μουσική για να γράψουν στίχους;

Γ.Σ. : Ανάλογα. Τα έχω κάνει όλα. Εγώ συνέχεια γράφω μουσική. Παλιά καθόμουν δυο τρεις ώρες στο πιάνο και έπαιζα χωρίς να ξέρω τι. Δεν ξέρω τι μουσικές έχω γράψει… Αν τις ψάξω θα απογοητευτώ ή θα φοβηθώ γιατί μερικά πράγματα μπορεί να είναι μαργαριτάρια μπροστά στα υπόλοιπα που έχω δώσει. Γράφεις αλλά μετά πρέπει να επιλέγεις. Εγώ δε σταματάω σε αυτό που έχω γράψει. Πάω στο επόμενο και αφήνω πίσω μου πολύ πράγμα και δεν ξέρω τι είναι. Μου αρέσει. Είναι παιχνίδι η ζωή. Η τέχνη δεν είναι τέχνη. Είναι επικοινωνία με τον κόσμο. Τραγουδοποιοί είμαστε, σιγά τη μεγάλη τέχνη. Ας πούμε κι εγώ δεν μπορώ να κάνω αυτό που κάνουν οι μαέστροι. Είμαι ένας απλός άνθρωπος που κάνει τραγούδια. Άρα είμαι πιο πολύ κοντά σε σένα παρά σε αυτούς που το παίζουν σπουδαίοι με πέντε τραγούδια. Αυτό εννοώ.

Έχετε αρνηθεί να δώσετε μουσική σε κάποιον, που σας έχει φέρει στίχους;

Γ. Σ. : Αν ο στίχος μου πει κάτι, πάντα δίνω. Αν δε μου πει, δε θα απογοητεύσω τον άλλον. Του προτείνω να πάει κάπου αλλού. Δεν απορρίπτω όμως κάποιον ποτέ, γιατί μπορεί να αρέσει σε κάποιον άλλο κύκλο ανθρώπων.

Στην παράσταση στο Ρυθμός Stage σας είδαμε με τη Μίλλη, τον Δώρο Δημοσθένους, την Χρυσούλα Στεφανάκη και την Ερωφίλη. Πείτε μας δύο λόγια για αυτούς τους καλλιτέχνες. Πως τους γνωρίσατε και τους επιλέξατε για αυτή την παράσταση;

Γ.Σ. : Η Μίλλη ήταν σπουδαία. Έχει κάνει  πολλά πράγματα.  Έκανε καριέρα, πήγε στη Γαλλία. Ήταν μία έκπληξη για μένα να είμαι με τη Μίλλη. Όσο για τον Δώρο, τον λατρεύω και με εκπλήσσει συνέχεια. Εκεί που δεν το υπολογίζω, ξαφνικά με ενθουσιάζει. Αυτός είναι ο καλλιτέχνης για εμένα. Είναι πληθωρικός. Νόμιζα ότι δε θα μπορούσε να πει ερωτικό τραγούδι και τον άκουσα στην πρόβα να το τραγουδάει θαυμάσια. Έπειτα είπε ότι δεν είναι ερωτικός τραγουδιστής και του απάντησα ότι ο έρωτας είναι σε όλα τα τραγούδια. Την Ερωφίλη την γνωρίζω από παλιά, πριν από το Τρίφωνο. Έχουμε συνεργαστεί και έχουμε κάνει επίσης συναυλίες μαζί.  Τη Χρυσούλα την ήξερα αλλά συναντηθήκαμε στη Νέα Υόρκη και κάναμε μία συναυλία μαζί, πιάνο φωνή. Εκεί κατάλαβα ότι μια τραγουδίστρια, που εγώ την γνώριζα, ξαφνικά βγάζει κάτι που δεν το περίμενα. Βρεθήκαμε σε μία μεγάλη αίθουσα να χειροκροτεί ο κόσμος όρθιος. Πρώτη φορά πήγα στη Ν. Υόρκη.  Συνέχεια πάω Κιάτο ή Παρίσι. Λοιπόν, αυτές οι συναντήσεις είναι μοιραίες. Υπάρχει ένα τραγούδι σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου, οι «τυχαίες συναντήσεις». Το έχει τραγουδήσει η Τάνια Τσανακλίδου και είναι τρομερό κομμάτι, από τα πιο ωραία μου πράγματα, το οποίο όμως δεν ακούγεται. Οι τυχαίες συναντήσεις δεν έχει σημασία τι είναι αλλά είναι τυχαίες, όπως λέει και ο τίτλος. Έπρεπε να γίνουν κάποτε. Έτσι συμβαίνει με μένα. Έχω μοιραίες συναντήσεις. 

Στο πρόγραμμα είχατε βάλει και γαλλικά τραγούδια, που ερμήνευσε η Μίλλη.

Γ.Σ. : Να πω κάτι εδώ. Η Νένα Βενετσάνου και η Γιοβάννα είχαν κάνει πριν λίγο καιρό μια παράσταση στον Παρνασσό με γαλλικά τραγούδια, μερικά εκ των οποίων ήταν και δικά μου. Ο κόσμος ενθουσιάστηκε. Αυτό συμβαίνει μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις, όχι σε κέντρο διασκέδασης ή εκτόνωσης. Μπορείς να βγάλεις κάτι άλλο σ’ ένα χώρο πιο ρεσιταλικό όπως, ας πούμε, είναι ο Παρνασσός. Ο κόσμος όμως θέλει και να διασκεδάσει. Είμαι και λίγο αλανιάρης. Θέλω και λίγη αλάνα. Πειράζει μεγάλε; (γέλια)

Τώρα σας βρίσκουμε στην Απανεμιά στην Πλάκα κάθε Πέμπτη. Θα συνεχίσετε κάπου άλλου τις εμφανίσεις σας;

Γ.Σ. : Θα είμαι στις Γραμμές. Το συζητάμε τώρα.

Υπάρχει κάποια στιγμή μέσα στην πορεία σας, που να θυμάστε ακόμα έντονα;

Γ.Σ. : Έχω μια φυσική άμυνα για να ξεχνάω τα αρνητικά και να συγκρατώ μόνο τα θετικά. Μπορεί να διαφωνούμε με κάποιον αλλά από τη στιγμή που επικοινωνείς και διαφορετική άποψη να έχεις, η επικοινωνία πάλι υπάρχει με τα μάτια, τα οποία είναι και αυτιά. Εγώ πάντα θυμάμαι την τελευταία παράσταση που κάνω . Έχω την Πένυ Ξενάκη και τον Κώστα Ζιαγκούλα, τους δικούς μου ανθρώπους, και όπου και να πάμε τα τραγούδια περνάνε μέσα από εμάς ατόφια και ο κόσμος τραγουδάει μαζί μας και μας ευχαριστεί. Δεν είναι θέμα φίρμας αλλά ειλικρίνειας.

Τι σημαίνει η μουσική για εσάς; Συνεχίζει να έχει την μαγεία και τον ρομαντισμό του πρώτου καιρού;

Γ.Σ. : Πάντα ξεκινάς από την αρχή. Αν ξεκινάς από το τέλος χάθηκες. Φοβάμαι κάθε φορά που βγαίνω στην σκηνή. Ανησυχώ αν είμαι αντάξιος των ανθρώπων, που έρχονται να με ακούσουν. Όταν ανεβαίνω στην σκηνή, στο πιάνο και οι φίλοι μου τραγουδάνε τα τραγούδια μου, ο κόσμος πρέπει να πιάσει το νόημα. Οφείλω την καριέρα μου και το όνομά μου στο κοινό, στο ανώνυμο κοινό.  Η μουσική βέβαια θέλει ρομαντισμό. Όλοι είμαστε ρομαντικοί. Άλλοι το κρύβουν, εγώ όχι. Η μουσική είναι μέσα σου. Δε φταίω εγώ αν έχω μέσα μου τη μουσική. Αυτή με καθοδηγεί. Κάνω ό,τι αισθάνομαι χωρίς να ξέρω αν θα έχει επιτυχία.

Απ’ ό,τι έχω καταλάβει παρακολουθείτε νέους καλλιτέχνες. Πως σας φαίνεται η μουσική, που γράφεται στις μέρες μας;

Γ.Σ. : Κατασκευάζεται. Δε γράφεται. Ταλέντα υπάρχουν. Δεν είναι πολλοί, αλλά υπάρχουν. Λοιπόν με ένα εύκολο μέσο όπως είναι το κομπιούτερ, που πατάς ένα κουμπί για να βγάλεις για παράδειγμα τα χάλκινα, είναι όλα ψεύτικα. Μπες μέσα στο στούντιο, πάρε μια κιθάρα. Το τραγούδι πρέπει να βγει ζωντανά κι όχι ηλεκτρονικά. Αυτό είναι το πρόβλημα. Λείπει η δημιουργία από νέα παιδιά, που έχουν ταλέντο και εξαφανίζονται από τις επεμβάσεις των  σταθμών, που  θέλουν το τελευταίο να μοιάζει με το προηγούμενο. Είναι κρίμα. Χάνονται ταλέντα.

Θα θέλατε να πείτε μια συμβουλή στους νέους καλλιτέχνες, που επιθυμούν να μπουν και να μείνουν στο χώρο;

Γ.Σ. : Όλοι θέλουν να μπουν στο χώρο. Το να νομίζεις όμως ότι το τραγούδι σε κάνει να πλουτίσεις είναι λάθος. Αν δεν περάσεις από μαγαζιά, αν δεν ταλαιπωρηθείς, δεν κάνεις τίποτα με μια εμφάνιση σε μια τηλεόραση. Πρέπει να ζυμωθείς. Όλοι αυτοί οι λεγόμενοι σπουδαίοι, που είναι όντως, δεν ξεκίνησαν από την τηλεόραση με μία ξανθιά ή μελαχρινή δίπλα να τους παίρνει συνέντευξη. Ξεκίνησαν διαφορετικά και μετά έφθασαν σε αυτό το σημείο. Τι να σου κάνουν αυτά τα παιδιά; Τους βάζουν, τους μακιγιάρουν, όλοι το ίδιο μαλλί, το ίδιο στυλ. Όλοι ίδιοι λες και είναι ανακύκλωση και μερικοί από αυτούς έχουν ταλέντο και χάνονται μέσα στο συμφερτό. Υπάρχουν ταλέντα, που δεν τολμάνε και δεν προλαβαίνουν να δείξουν το δικό τους χώρο, γιατί το επιβάλλουν οι τηλεοπτικές επιταγές. Είναι υπεύθυνοι όλοι γύρω από αυτά τα παιδιά, που τους εκμεταλλεύονται.

Κάποιοι χωρίζουν τη μουσική σε διάφορα είδη. Κάποιοι δε συμμερίζονται αυτό το διαχωρισμό και λένε ότι  βολεύει και συμφέρει αυτούς που το κάνουν. Ποια είναι η δική σας άποψη;

Γ.Σ. : Ο καθένας έχει το δικό του δίκιο. Εγώ κάνω ό,τι  μου αρέσει. Ακούω κλασσική μουσική σπάνια και μπορώ να πάω από «σκυλάδικο» (με την έννοια της τότε εποχής και όχι τη σημερινή) και να ακούσω τη Βίκυ Μοσχολιού ή τη Ρίτα Σακελαρίου. Δεν έχω μπερδέψει ποτέ τα πράγματα. Πρέπει να είμαστε παντού όλοι και να αξιολογείται ο καθένας στο δικό του χώρο. Εγώ κάνω όλα τα είδη γιατί τα έχω αγαπήσει. Δεν το παίζω δήθεν. Οπότε κι αυτοί που έχουν αντίρρηση έχουν δίκιο. Μπορεί να μην έχω καταλάβει γιατί, αλλά είμαι σίγουρος ότι έχω προβληματίσει πολύ κόσμο που πάω από το «κάτω από τη μαρκίζα» στο «θέλω τα ώπα μου». Το γουστάρω. Το κοινό αποτελείται από πολλούς ανθρώπους κι όχι από μία ενότητα ανθρώπων και  μία πνευματικότητα. Είμαστε άνθρωποι που μία ώρα θέλουμε να ακούσουμε αυτό, μία άλλη κάτι άλλο.

Πως διαχειριστήκατε την πρώτη σας  επιτυχία, ώστε να μην είναι εφήμερη;

Γ.Σ. : Δεν ξεκινάω με επιτυχίες αλλά με ρίσκο, με πείραμα. Δεν ξέρω αν θα πετύχει ή όχι.

Ναι αλλά πολλά τραγούδια σας έχουν με το χρόνο αγαπηθεί από τον κόσμο και υπάρχουν και πολλά ακόμα και πιο παλιά, που τα ακούν και οι νεότερες γενιές. Τι κάνει ένα τραγούδι να είναι διαχρονικό;

Γ.Σ. : Ναι με τον χρόνο.  Αυτό το καταλαβαίνω από τον κόσμο που τα τραγουδάει. Αν δεν ήταν στον κόσμο, εγώ θα ήμουν αποτυχημένος. Αν πάνε στον κόσμο και έρχονται σε μένα τότε λέω ότι αξίζει τον κόπο να επιμένω. Ο καθένας μας έχει ψυχή και οι ψυχές δεν έχουν σύνορα. Κάπου ένα τραγούδι θυμίζει κάτι. Κάθε τραγούδι είναι ένα μικρό μονόπρακτο, μία ιστορία αγάπης. Δεν είναι απλώς «αγάπη μου αγάπη μου, πήγαινε με άλλον κι εγώ θα μαι κερατάς». Υπάρχουν πολλά τέτοια. Αν έχει μία απόγνωση η μουσική με το στίχο, έναν ερωτισμό, που δεν έχει ολοκληρωθεί, μία ανάμνηση ενός δεσμού, πώς να μην αγγίξει τον κόσμο; Το τραγούδι θα μείνει, θα σου σφραγίσει μια στιγμή ζωής, Ας πούμε με το «ένα καλοκαίρι» έχουν παντρευτεί πολλοί, γιατί αυτή η μουσική ήταν ρομαντική, ερωτική. Δεν είναι ένα φτηνό πράγμα, έμπαινε στη ψυχή και μάγευε. Δεν ξέρω γιατί. Ο κόσμος μου το έλεγε. Αν κάνεις επίτηδες ένα τραγούδι, θα ακουστεί για 2-3 μήνες και μετά θα ξεχαστεί. Θα έρθει το επόμενο επιτυχημένο, θα πάει άλλους πέντε μήνες και ούτω καθ’ εξής. Εγώ κάνω ένα τραγούδι και δεν ξέρω πότε θα ακουστεί. Πιστεύω ότι όταν δίνεις την ψυχή σου, θα αποδειχθεί κάποτε η αλήθεια αυτού που κάνεις. Είμαι αληθινός σαν άνθρωπος, στις παρέες και πόσο μάλλον όταν παίζω πιάνο. Αν είναι να πετύχει ένα τραγούδι, θα γίνει. Εγώ το κάνω με αγάπη και το υπογράφω με εντιμότητα. Πρέπει να είμαι ειλικρινής. Δεν πειράζει αν πετύχει ή αποτύχει. Να μην επιδιώκετε την επιτυχία. Αν έχεις ταλέντο, να αμφιβάλλεις αν έχεις τόσο μεγάλο. Πάντα υπάρχει κάποιος καλύτερος από σένα. Εγώ θαυμάζω άλλους.

Εμείς, που μεγαλώσαμε με τα τραγούδια σας, τα βλέπουμε σαν κάτι σπουδαίο καθώς μας άγγιξαν...

Γ.Σ. : Κι εγώ μαζί τους μεγάλωνα… (γέλια) Η ανταμοιβή μου είναι αυτό, ν’ αγγίζουν τα τραγούδια μου τον κόσμο, και όχι οι χρυσοί δίσκοι, που δεν έχω ούτε ένα στη ζωή μου! Ό,τι γράφω το αισθάνομαι εκείνη την στιγμή. Δεν ξέρω αν θα το νιώσει και ο άλλος. Περιμένω μπορεί και για δέκα χρόνια. Πρέπει να είμαι ειλικρινής όταν το γράφω, να αισθάνομαι το ίδιο πράγμα που θα νιώσει κι ο άλλος, όταν το ακούσει. Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να κάνω εμπορικά τραγουδάκια; Όταν λέω εμπορικό, εννοώ αυτό που ξεχνιέται μετά από λίγο καιρό γιατί και μια ποιότητα γίνεται εμπορική αλλά αργότερα. Αλλά ποιος ορίζει την ποιότητα; Είναι το ταλέντο του ίδιου του τραγουδιού, που έχει προορισμό να προχωρήσει ακόμα κι αν φύγουν οι δημιουργοί του. Μερικά πράγματα δεν ξεχνιούνται με τίποτα. Για παράδειγμα τα ρεμπέτικα είναι πάρα πολλά χάλια άλλα πάμπολλα θαυμάσια. Όλα χρειάζονται.

Σας ευχαριστούμε!

Γ.Σ. : Κι εγώ ευχαριστώ!

Γιάννης Σπανός Γιάννης ΣπανόςΓιάννης ΣπανόςΓιάννης ΣπανόςΓιάννης Σπανός

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.