Όλα είναι δύσκολα, αν αναζητάς την αλήθεια και ψάχνεις τα πράγματα στον πυρήνα τους. Τα μεγάλα έργα, τα σημαντικά, που ασχολούνται με τις αρχέγονες σχέσεις των ανθρώπων απαιτούν πάθος, αυτοδιάθεση και ένα ταξίδι ψυχής.

λέει στη Μαριέττα Κασιδόκωστα και την Εύη Κουκά ο Δάνης Κατρανίδης

Μετά το τέλος της παράστασης «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» και λίγο πριν κλειδώσουν οι πόρτες του Θεάτρου Πόλη , ο Δάνης Κατρανίδης μάς μίλησε για το έργο, τους συνεργάτες του και γενικότερα για το θέατρο.

«Ξεκίνησε από τη βασική ανάγκη, που έχω πάντα, να βρω ένα σημαντικό λόγο για  να συναντηθώ με ανθρώπους που εκτιμώ και θαυμάζω στο θέατρο. Προσπαθούσαμε να βρεθεί πάντα η κατάλληλη συνθήκη και ο κατάλληλος χρόνος για να παίξουμε μαζί με την Μίρκα Παπακωνσταντίνου, που δεν είχαμε βρεθεί ποτέ την ίδια χρονική στιγμή επί σκηνής. Με την παρότρυνση της αγαπημένης μου φίλης, Μάρως Καραγιαννοπούλου  , που συνεργάζομαι μαζί της και στα κείμενα, και αφού ήρθε και κούμπωσε το θέμα με τον σκηνοθέτη, Γιώργο Νανούρη, είπαμε να συναντηθούμε σ ένα σημαντικό έργο.

Η ιδέα ήταν κατ’ αρχήν της Μάρως Καραγιαννοπούλου και δική μου. Μετά ενθουσιάστηκε και ο σκηνοθέτης. Έτσι ξεκινήσαμε. Ήρθε και έδεσε και η διανομή γιατί, όπως ξέρετε, η διανομή είναι η μισή σκηνοθεσία. Αφού τα βρήκαμε και τα συμφωνήσαμε, λοιπόν, είπαμε να ξεκινήσουμε να πορευτούμε σ’ ένα δύσκολο και καταξιωμένο έργο, που δίνει την ευκαιρία σε ηθοποιούς και κοινό να αναμετρηθούν με τις ανεπάρκειες τους και με τις αλήθειες τους. Να βρεθούν αντιμέτωποι με τους δαίμονες τους και τους εφιάλτες τους.»

Στην ερώτησή μας για την δυσκολία αυτής της αναμέτρησης καθώς και για τα έντονα συναισθήματα, που ξυπνάει το έργο, ο Δάνης Κατρανίδης είπε:

«Βέβαια είναι δύσκολο. Όλα είναι δύσκολα, αν αναζητάς την αλήθεια και ψάχνεις τα πράγματα στον πυρήνα τους.  Τα μεγάλα έργα, τα σημαντικά, που ασχολούνται με τις αρχέγονες σχέσεις των ανθρώπων απαιτούν πάθος, αυτοδιάθεση και ένα ταξίδι ψυχής. Δε βγαίνεις απλά να κάνεις μια παράσταση. Σ΄ ένα ελαφρότερο είδος θεάτρου, εννοώντας ένα είδος θεάτρου που έχει λιγότερο υποκριτικές απαιτήσεις και βασίζεται περισσότερο στην προσωπικότητα του ηθοποιού, μπορείς να τα ξεπεράσεις, να τα κάνεις όλα δικά σου και να περάσεις μια ευχάριστη βραδιά. Όμως ο θεατής και ο ηθοποιός έχουν την ανάγκη να ταξιδέψουν σ’ έναν άλλο κόσμο, μαγικό, φανταστικό, που τους θυμίζει τόσο πολύ την πραγματικότητα. Το θέατρο δεν είναι τίποτα άλλο από το σημαντικότερο γεγονός που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δεν είσαι μόνος σου. Αυτό το συναίσθημα το ‘χει ανάγκη ο θεατής και στις συναυλίες, και στο θέατρο και στο σινεμά. Παρηγορείται με την ουσιαστική έννοια της παρηγοριάς, ότι δεν είναι μόνος του, ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι, που τους απασχολούν τα ίδια θέματα, έχουν τα ίδια συναισθήματα, νιώθουν τον πόνο, την αγάπη, τη χαρά, τη λύπη. Είναι ένα μοίρασμα. Τελικά όλοι ζούμε και υποφέρουμε για τα ίδια πράγματα και κάνουμε τα ίδια ταξίδια. Άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Άλλος νωρίτερα άλλος αργότερα.»

• Greeklish Babylon
• Αντίπερα Όχθη