game over

Το βράδυ της 5ης Φεβρουαρίου αποφασίσαμε να διαβούμε την πύλη του Altera Pars για να βρεθούμε στη Γαλλία του 2055, σε ένα εφιαλτικό μέλλον όπου το παιχνίδι φάνηκε να έχει τελειώσει... προ πολλού! Ο λόγος για το Game Over, μια θεατρική παράσταση επιστημονικής φαντασίας σε σκηνοθεσία της Έφης Μεράβογλου.

Η αλήθεια είναι πως λίγες φορές έχουμε την ευκαιρία να βιώσουμε όχι απλά μια δραματική παράσταση αλλά ένα πραγματικό θρίλερ μέσα από το θέατρο, πόσο μάλλον ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας - είδος που συναντάται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα σε μικρές και μεγάλες οθόνες λόγω της μεγαλύτερης ευκολίας στην υλοποίηση του. Βέβαια, έτσι αναδεικνύεται και η "μαγκιά" μερικών ανθρώπων που αντί για προβλήματα βλέπουν ευκαιρίες και καταφέρνουν να σου προσφέρουν μια εφάμιλλη εμπειρία μέσα από έναν πολύ πιο απαιτητικό χώρο, αυτόν του θεάτρου.

Κάπως έτσι, το δυστοπικό σενάριο έδεσε άψογα με τη μουσική επιμέλεια και τη σκηνοθεσία της ταλαντούχας Έφης Μεράβογλου, ενώ ο εξαιρετικός φωτισμός του Βασίλη Κλωτσοτήρα σε συνδυασμό με τα δύο επίπεδα της σκηνής του Altera Pars ανέδειξαν το αποτέλεσμα προσφέροντας μια κινηματογραφική αισθητική με στιγμιοτυπικές "φλασιές" που ξεσπούν στο χώρο και στο χρόνο.

Και τί σενάριο! Ο απόλυτος εφιάλτης, δοσμένος με μια Οργουελική ατμόσφαιρα αλά 1984 πλην όμως βαθύτερα επηρεασμένος από το Θαυμαστό Νέο Κόσμο του Huxley, όπου οι άνθρωποι έχουν χάσει κάθε ίχνος ελεύθερης βούλησης και αίσθησης του εαυτού, αποτελώντας "ξερά" ένα δουλικό εργατικό δυναμικό προς εκμετάλλευση από την προσωποποίηση ενός αφανούς δυνάστη, τον Stalker. Προϊόντα διεστραμμένων επιστημόνων, μαριονέτες που έχουν χάσει από καιρό το δικαίωμα να λέγονται άνθρωποι παίζουν σε ένα παιχνίδι που φαίνεται να έχει χαθεί πριν καν αρχίσει. Ο Stalker "που μας αγαπά και μας προσέχει", με την ηχογραφημένη φωνή του Eli Harris, έχει φροντίσει από τη βρεφική τους κιόλας ηλικία να υποαναπτύσσει τον εγκέφαλό τους, στερώντας το απαραίτητο οξυγόνο και φως ώστε τα πειραματόζωα να απωλούν οποιαδήποτε βούληση και να γίνονται πειθήνιοι εργάτες που θα δουλεύουν 22 ώρες για να ικανοποιήσουν τον αφέντη τους και να κερδίσουν το δικαίωμα 120 λεπτών ύπνου.

Οι φύλακες "Η", εγκληματίες που εκτίουν την ποινή της ζωής (sic), αναλαμβάνουν το συμπληρωματικό έλεγχο του κοπαδιού, με ό,τι αυτός περιλαμβάνει σε όρους περαιτέρω εξευτελισμού των ήδη εκμηδενισμένων υπηκόων, με τους οποίους μοιράζονται τα ίδια ζωώδη ένστικτα που ενώ δε μπορούν να ελεγχθούν, μπορούν μια χαρά να καταπιεστούν. Ο φιλέσπλαχνος Stalker, λίγο πριν αποφασίσει να βάλει τέλος στη ζωή τους, θα τους επιτρέψει μια ημέρα αναπαραγωγής για την εξασφάλιση της επόμενης γενιάς εργατών, δίνοντας μάλιστα στους άντρες τη δυνατότητα επιλογής της γυναίκας που θα γονιμοποιήσουν.

Σε μια συνειδητότατη προσπάθεια να απωλεσθεί κάθε ίχνος "ψυχικής ενέργειας" από τον κόσμο (και εδώ θα πρέπει να πούμε άλλο ένα "εύγε" στην Έφη Μεράβογλου για την άμεση προσέγγιση του ενεργειακού παράγοντα), αστάθμητος παράγοντας αποτελεί η Κριστίν, ένα μικρό κορίτσι μα παράλληλα ένας ρόλος-κλειδί που ενάντια σε κάθε προσπάθεια για το αντίθετο μπορεί ακόμα να βλέπει όνειρα και να αποζητά απαντήσεις. Θα καταφέρει άραγε να τις βρει;

 

 

Σε μια καθηλωτική παράσταση, που μπορεί ενδεχομένως να μην έχει την απαιτούμενη συνοχή σε κάποια σημεία αλλά δε σταματά να σε "ρουφάει" μέσα της, σίγουρα αποβλέπει - και καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό - να σε προβληματίσει με τα διαχρονικά κοινωνικο-πολιτικά της μηνύματα. Φυσικά, πέρα από το σενάριο, τα φώτα και τη μουσική υπήρχε και άλλο ένα σημαντικό στοίχημα που έπρεπε να κερδίσει η Έφη Μεράβογλου - και κατά τη γνώμη μας το κέρδισε κι αυτό σε μεγάλο βαθμό: τη σύμπραξη 14 ηθοποιών επί σκηνής, αρκετοί εκ των οποίων νέοι. Οι Ισαβέλλα Αναστασίου, Διονύσης Νικολόπουλος, Έλενα Μαμασούκα, Σπύρος Παζιώτης, Μάνος Παπαδάς, Αγγελική Παρδαλίδου, Ευγενία Λούλου, Μαρίνα Ντόβα, Χρήστος Κατσουλιέρης, Λένα Σταμέλου, Αριστέα Ανύση, Ανδριάνα Σταυριδοπούλου, Άκης Κουμπής και Λυδία Καινούργιου, με τη βοήθεια της Έλενας Μαμασούκα ως βοηθός σκηνοθέτη και της Ξανθής Αθανασοπούλου επί της κινησεολογίας και των χορογραφιών, κατάφεραν να αξιοποιήσουν το σύνολο της σκηνής του Altera Pars και να σηκώσουν το βάρος ενός πολύ απαιτητικού έργου.

Κλείνοντας, δεν έχουμε παρά να δώσουμε άλλη μια φορά τα συγχαρητήρια μας σε όλους τους συντελεστές που δούλεψαν σκληρά για να βγει αυτό το αποτέλεσμα, καθώς και να σας προτρέψουμε να βιώσετε κι εσείς την εφιαλτική Γαλλία του 2055 σε μια από τις λίγες παραστάσεις που απομένουν για το Game Over!

 

Πληροφορίες Παράστασης

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.