Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ, της Γιούλης Ζήκου

Το θέατρο «Τέσσερις Εποχές», το οποίο παρεμπιπτόντως ήταν γεμάτο από κόσμο την Πέμπτη 14 Ιανουαρίου, φιλοξένησε και εμάς στην επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ». Μία θεατρική παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Φωτεινής Τσαλίκογλου, ένα έργο εσωτερικής αναζήτησης που σου δείχνει τα όρια της υστερίας ή και της παράνοιας, θα έλεγε κανείς.

Η πρώτη σου γνωριμία με το χώρο γίνεται σε ένα όμορφο φουαγιέ που γεμίζει από τις διάσπαρτες λέξεις των παρευρισκόμενων, που μοιάζουν τελικά με μελωδία, ενώ οι αφίσες παλαιότερων παραστάσεων στους τοίχους κάνουν το χώρο να μοιάζει με ένα ρετρό καφέ και για μια στιγμή αν δεν ακούσεις τον ήχο του πρώτου κουδουνιού, μπορεί και να πιστέψεις πως βρίσκεσαι σε ένα ασφυκτικά γεμάτο, ρομαντικό καφέ. Αφού έρθει η στιγμή και οι θεατές περάσουν στην αίθουσα, διαπιστώνει κανείς πως δεν έχουν όλοι την ίδια οπτική, μιας και η τετράγωνη δομή του χώρου δίνει τη δυνατότητα σε κάθε θεατή να έχει και διαφορετική προοπτική της παράστασης, ανάλογα με τη μεριά που κάθεται. Σίγουρα όσοι κάθονται στα «φτερά», χάνουν πολλές εκφράσεις των ηθοποιών. Όσοι πάλι κάθονται στο κέντρο έχουν και το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας. Όπως και να 'χει, το φλουρί το κερδίζουν όλοι οι θεατές που θα παρακολουθήσουν αυτή την απλοϊκά δοσμένη αλλά συνάμα καλοδουλεμένη και όμορφη παράσταση.

Απλοϊκή γίνεται από τον τρόπο έκφρασης των ηθοποιών που μοιάζουν απόλυτα φυσικοί σε αυτό που κάνουν λες και έχουν υποδυθεί τους ήρωες του έργου αμέτρητες φορές, παρ’ όλο που πρόκειται για μια νέα παράσταση. Όμορφη την κάνει η δομή της που, αν και σε κάποια σημεία μπορεί να κουράσει κάποιους, είναι σε αρκετά ικανοποιητικά επίπεδα. Η σκηνοθεσία μοιάζει να δένει με το έργο και αποδίδει ένα καλό αποτέλεσμα στο θεατή. Σε αυτό το σημείο, να αναφέρω ότι τη θεατρική διασκευή και την σκηνοθεσία την έχει αναλάβει η ίδια η Γιούλη Ζήκου, που έχει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράσταση. Η μουσική της παράστασης είναι ένα από τα συν της. Από εκεί και πέρα τα κουστούμια είναι της εποχής και το σκηνικό επίσης απλό, ακριβώς ό,τι θα χρειαζόταν η παράσταση σε αυτόν τον τομέα.

 

Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ, της Γιούλης Ζήκου

 

Η υπόθεση του έργου, η οποία είναι προσωποκεντρική - γύρω από το πρόσωπο της Μάρθας Φρόυντ, όπως προσδιορίζει και ο τίτλος της άλλωστε, σε κάνει να αναρωτηθείς αν όσα συμβαίνουν στο υπόβαθρο της ζωής σου, στις σκέψεις σου δηλαδή και στα όνειρα σου, έχουν πραγματική σημασία. Αυτές οι σκέψεις και τα όνειρα βασάνιζαν για χρόνια τη Μάρθα, κάτι που δε φαίνεται να ξεπέρασε ποτέ πραγματικά.

Αυτό προσπαθεί και η Γιούλη Ζήκου να χαρίσει στους θεατές... Την επίπονη ζωή της Μάρθας. Και το κάνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Με την ουσιαστική, απλή και χωρίς υπερβολές ερμηνεία της, μοιάζει τόσο αληθινή. Είναι κατά κάποιον τρόπο η επιβεβαίωσή του κανόνα πως όταν κάνεις κάτι που σου αρέσει το κάνεις πάρα πολύ καλά. Γι' αυτό το λόγο λοιπόν, όταν κάποιος πάει να παρακολουθήσει αυτή την παράσταση, κατά πάσα πιθανότητα θα απολαύσει τη Γιούλη Ζήκου στο ρόλο της Μάρθας. Το ρόλο του Σίγκμουντ Φρόυντ έχει αναλάβει ο Πέτρος Αποστολόπουλος, ο οποίος επίσης υποδυόμενος το ρόλο του με φυσικότητα, φαίνεται σαν να έχει ζήσει όλα αυτά για τα οποία μιλά, με την ερμηνεία του να αποτελεί ένα ακόμα στοιχείο που δίνει στην παράσταση μία επιπλέον νότα και την κάνει πιο εύηχη στα αυτιά του θεατή. Όλη η ομάδα του έργου δίνει τη δυνατότητα στο θεατή να χαλαρώσει και να καταλάβει τα τεκταινόμενα αυτής της παράστασης. Επίσης, στη σκηνή εμφανίζεται συχνά και η Ελένη Κερολάρη και λιγότερο συχνά ο Μανώλης Γεραπετρίτης και αν κάποιος δώσει την απαραίτητη σημασία κάποια στιγμή θα ακούσει και τη φωνή του Γιάννη Μόρτζου, καθώς επίσης και τις φωνές της Φαίης Κοκκινοπούλου, της Ηλιάνας Παναγιωτούνη αλλά και του Πέτρου Αποστολόπουλου. 

Εν κατακλείδι, η παράσταση δείχνει πως θα αντέξει στον χρόνο και θα προσφέρει ουσία σε όσους αποφασίσουν να την παρακολουθήσουν για όσο καιρό θα βρίσκεται στη σκηνή του θεάτρου «Τέσσερις Εποχές». Το θέατρο βρίσκεται πολύ κοντά στην πλατεία Αμερικής και δεν θα δυσκολευτεί κανείς να φτάσει ως εκεί. Επίσης, αυτό που δε θα δυσκολευτεί κανείς θεατής να κάνει είναι να χειροκροτήσει τους συντελεστές αυτής της παράστασης μετά το τέλος της. Το θέμα που εκθέτει σίγουρα δεν είναι για όλους. Θα είναι πολύ βαριά για κάποιους, αλλά και πολύ ενδιαφέρουσα για άλλους. Κάποιοι ίσως γελάσουν σε κάποια σημεία και κάποιοι ίσως να προβληματιστούν. Εν τέλει, είναι για όσους είναι αποφασισμένοι να εξερευνήσουν τον εαυτό τους και γενικά «ψάχνονται» πάνω στο μυαλό και τη ψυχή τους.

 

Υ.Γ.: Με την ευκαιρία, θα ήθελα να στείλω τους θερμούς μου χαιρετισμούς στον κύριο Γιάννη Μόρτζο, μιας και κατάγεται από τη Σάμο και συγκεκριμένα από το διπλανό χωριό όπου έχω περάσει αρκετό καιρό της ζωής μου.

 

Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ, της Γιούλης Ζήκου

 

Πληροφορίες παράστασης

 

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.