Την Κυριακή 10 Ιανουαρίου είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ το θέατρο Αργώ και να παρακολουθήσω τη θεατρική παράσταση Τερεζίν της θεατρικής ομάδας «Δήλος». Το βέβαιο είναι πως έχεις απαιτήσεις, όταν αντικρίζεις στην σκηνοθεσία το όνομα της κυρίας Δήμητρας Χατούπη και ξέρεις πως η ομάδα έχει διδαχθεί την τέχνη της υποκριτικής στη σχολή της.

Η πρόσβαση στο συγκεκριμένο θέατρο είναι αρκετά εύκολη, αρκεί να πάρεις το μετρό και λίγα στενά πιο πέρα από τη σκάλα του Μεταξουργείου φθάνεις σε αυτή την όμορφη στέγη θεατρικών παραστάσεων. Ο μεγάλος χώρος υποδοχής αρχικά χωράει αρκετό κόσμο, ενώ χρησιμεύει και σε κάτι επιπλέον... Στο να αρχίσει η παράσταση κατά κάποιο τρόπο πριν οι θεατές μπουν στην αίθουσα και καθίσουν στις θέσεις τους. Ένα «τυχαίο γεγονός», που δεν σου δίνει την εντύπωση πως είναι η αφορμή για την πρώτη γνωριμία με την παράσταση, σε βάζει με έναν πρωτότυπο και συνάμα ευφάνταστο τρόπο στη παράσταση. Το ταξίδι βέβαια στη πόλη γκέτο – φάντασμα, έχει ξεκινήσει νωρίτερα, όταν βλέπεις γύρω σου στο φουαγιέ διάφορα στοιχεία από την Τερεζίν.

Για το ιστορικό κομμάτι η Τερεζίν βρίσκεται στη σημερινή Τσεχία. Τότε ονομαζόταν Theresienstadt (στα Γερμανικά) και ήταν ένα ακόμα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ωστόσο είχε κάποιες βασικές διαφορές από τα υπόλοιπα. Επρόκειτο για ένα πρώην φρούριο που μεταμορφώθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης αφότου οι Γερμανοί μπήκαν στη πόλη της Τερεζίν. Αυτό το στρατόπεδο συγκέντρωσης ήταν στην ουσία ένας ενδιάμεσος σταθμός των κρατουμένων πριν σταλούν στα στρατόπεδα εξόντωσης, παρ' όλα αυτά οι Γερμανοί το παρουσίαζαν ως ένα πρότυπο μέρος εποικισμού των Εβραίων. Κατά τη διάρκεια του έτους 1944 ο Ερυθρός Σταυρός επισκέφθηκε αυτό το γκέτο και τότε σαν μια ακόμα πράξη προπαγάνδας οι Γερμανοί το παρουσίασαν ως το ιδανικό μέρος διαμονής για τους κρατούμενους, δημιουργώντας διάφορα θεάματα. Ανάμεσα στους κρατούμενος ήταν και ο Ραφαήλ Σάχτερ που επιμελήθηκε διαφόρων παραστάσεων τότε πριν μεταφερθεί στο Άουσβιτς, όπου και πέθανε. Μία από αυτές τις παραστάσεις παρουσιάζει και η θεατρική ομάδα «Δήλος» στο θέατρο Αργώ.

Η θεατρική ομάδα είναι εξαιρετική στη δουλειά της και σε συνδυασμό με μια άριστη σκηνοθεσία παραδίδουν στο κοινό μία υπέροχη παράσταση με αρκετή μουσική και χορό που σύντομα αντικαθίστανται από πόνο και θλίψη. Η παράσταση σε βάζει στα γεγονότα της εποχής και σου δίνει την εικόνα του πως εκτυλίσσονταν τότε τα πράγματα για τους κρατούμενους. Σου δείχνει την ελπίδα για ελευθερία, αλλά και τον φόβο του θανάτου. Την αγάπη για τον διπλανό σου, αλλά και την ωμότητα άλλων που μπορούν να αφαιρέσουν μια ζωή, σε μια στιγμή. Την άνιση μεταχείριση μεταξύ ανθρώπων. Την αλλαγή στρατοπέδων για μια μπουκιά φαΐ. Τη διαστροφή και τη δειλία που κρύβουν σιδηρά προσωπεία. Όλες οι εκδοχές ζωών και απόψεων είναι διαθέσιμες μπροστά στα μάτια του καθένα που παρακολουθεί αυτή την παράσταση. Πρόκειται για μία βαθέως μελετημένη δουλειά που αξίζει τα θερμά μας συγχαρητήρια.

Δε θα σημείωνα κάποια έλλειψη σε κάποιο σημείο της παράστασης, καθώς δε μοιάζει να έχει κενά και αν αυτά υπάρχουν, σίγουρα η ομαδική δουλειά τα καλύπτει άριστα. Επίσης, κάποια ατέλεια δε βρίσκουμε και στο θέμα σκηνικών και φωτισμού, ενώ η ηχητική του χώρου είναι επίσης αρκετά ικανοποιητική.

Στο υποκριτικό κομμάτι, όλοι οι ηθοποιοί δείχνουν να δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό σε κάθε σημείο της παράστασης, κι έτσι είναι αδύνατον να δυσαρεστήσουν τον θεατή. Η ανταπόκριση τους στις απαιτήσεις των ρόλων μοιάζει ιδανική. Η αυστηρότητα εκφράζεται όπως πρέπει, το ίδιο ο πόνος και η αγάπη. Κάθε ηθοποιός έχει μπει στο ρόλο του και τον κάνει να δείχνει καλοραμμένο κουστούμι επάνω του. Θέλω να ελπίζω πως αυτή η ομάδα θα συνεχίσει την καλή δουλειά, καθώς δείχνει να έχει τα φόντα για να πετύχει ακόμα περισσότερα πράγματα, μιας και αυτή η παράσταση παίρνει ήδη την σφραγίδα της επιτυχίας. Αυτή η ομάδα λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένο ρολόι που θα χτυπήσει τις καρδιές των θεατών. Χωρίς να υπάρχει διάθεση να ξεχωρίσω κάποιους από την ομάδα, σίγουρα κάποιοι από τους ηθοποιούς δείχνουν να έχουν το κάτι παραπάνω και πως με αρκετή δουλειά και σωστές επιλογές θα μπορέσουν να μας απασχολήσουν ιδιαιτέρως, πιθανότατα στο άμεσο μέλλον. Είναι αξιοσημείωτη η ερμηνεία των δύο ωμέγα, όπως και του Ραφαήλ Σάχτερ. Όλοι οι ηθοποιοί, δε, που μπήκαν στο πετσί των Γερμανών το έκαναν με ιδιαίτερη επιτυχία. Δεν μας χάρισαν ούτε ένα χαμόγελο παρά μόνο μετά το τέλος της παράστασης.

Σε αυτό το σημείο, να σημειώσω πως η παράσταση κρίνεται ελαφρώς ακατάλληλη για παιδιά μιας και έχει κάποιες γυμνές στιγμές -όχι όμως προκλητικές- και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να γνωρίζει κανείς.

Με λίγα λόγια πρόκειται για μία πολύ καλή παράσταση, που θα άξιζε να την δει ο καθένας μας και να χαρίσει το χειροκρότημα στους συντελεστές της που δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό στο σανίδι, αλλά και στο φουαγιέ ταυτόχρονα, που δίνει τη δυνατότητα στους θεατρόφιλους να μεταμορφώσουν τη νύχτα του προς κάτι καλύτερο από ό,τι άλλο κι αν έκαναν.

Πληροφορίες παράστασης

• "Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ", της Γιούλης Ζήκου
• "Αι 2 τραγωδίαι" των Θανάση Σταυρόπουλου & Βαγγέλη Τάτση