Αι δύο τραγωδίαι

Αι 2 τραγωδίαι... θα μπορούσε να είναι δύο άνθρωποι.
Αι 2 τραγωδίαι... θα μπορούσε να είναι δύο τραγωδίες.
Αι 2 τραγωδίαι... θα μπορούσα να είμαι, είσαι, είναι, είμαστε...

και είναι μια παράσταση στο θέατρο Βαφείο «Λάκης Κάραλης».

Μια παράσταση που είδα πρόσφατα και σίγουρα θα θυμάμαι για πολύ καιρό! Αφού ακόμα προσπαθώ να συνεφέρω το στόμα μου από το γέλιο και δεν είμαι η μόνη. Γέλιο! Όμως σύνηθες είναι το φαινόμενο μεταξύ αστείου και σοβαρού να ακούγονται οι μεγαλύτερες αλήθειες.

Στο θέατρο είναι σημαντικό τι θα πεις... Αλλά και πως θα το «πεις»! Η εν λόγω παράσταση, λοιπόν, είπε πολύ εύστοχα και χαμογελαστά ό,τι είχε να πει. Εκείνοι είπαν και εγώ είδα. Είδα τον Αχμέτ, είδα τον Οθέλλο, τον Οιδίποδα, τη Δυσιδαιμόνα, την Ιοκάστη, την Αντιγόνη, τη θεά Αφροδίτη, μετανάστες εγχώριους και μη και πολλούς πολλούς ακόμα. Με μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς, 24 ρόλοι και 8 ηθοποιοί. Κάθε ηθοποιός σχεδόν τρεις ρόλοι. Δύσκολο εγχείρημα με μεγάλη επιτυχία.

Τι να πει κανείς για ηθοποιούς σαν τον Βαγγέλη Αλεξανδρή και τον Αναστάση Κολοβό; Κάπου εδώ χάνω τα λόγια μου και απλά υποκλίνομαι στο ταλέντο τους! Κι αν τους δεις ή τους έχεις ήδη δει, μπορείς να καταλάβεις τι εννοώ. «Αι 2 τραγωδίαι», μια παράσταση που μου θύμισε ότι το θέατρο είναι ομαδικό «σπορ» μιας και αυτό έβλεπα επάνω στη σκηνή... Μια ομάδα ανθρώπων, μια ομάδα μεταναστών, μια ομάδα ηθοποιών που συμπληρώνουν οι Kώστας Ζέκος, η Αθανασία Κούσουλα, η Κάλη Δάβρη, ο Μάρκος Στεφάνου, ο Θανάσης Σταυρόπουλος και ο Τάκης Βρανόπουλος. Μια ομάδα με τρομερή ενέργεια, απρόσμενες γρήγορες εναλλαγές και ετοιμότητα. Είναι αυτό που λέμε... «Όλοι για έναν και ένας για όλους» και αυτό είναι τουλάχιστον αξιοθαύμαστο όταν συμβαίνει επί σκηνής. Η αμεσότητα, η επαφή, αυτή η επικοινωνία με το κοινό είναι κάτι που προσωπικά αγαπώ να βλέπω στο θέατρο, γιατί σε κάνει κομμάτι του. Βέβαια, το καράβι πάντα χρειάζεται και καπετάνιο και στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε καπετάνισσα, τη Μαρία Μανώλη που ειλικρινά εξεπλάγην όταν έμαθα ότι είναι η πρώτη της παράσταση. Μα όταν έχεις κάτι να πεις και το πεις και καλά, «η ρότα του καραβιού» καθρεφτίζεται στα μάτια και στα στόματα των θεατών. Πραγματικά εξαιρετική επίσης η συγγραφή του κειμένου από τον Θανάση Σταυρόπουλο και τον Βαγγέλη Τάτση. Ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο δεν ακούς και κάθε μέρα. Κι όμως το άκουσα και το απόλαυσα από τα χείλια των οχτώ ηθοποιών, χωρίς να χάσω ούτε λέξη κάτι που θα πει δουλειά, δουλειά και δουλειά... και η δουλειά πάντα είναι αξιέπαινη.

 

Αι 2 Τραγωδίαι

 

Πέρα όμως από το γέλιο που είναι άφθονο, είναι μια παράσταση που προσφέρει αρκετή τροφή για σκέψη. Ξεκινάει με τον Αχμέτ και μια αγκαλιά μεταναστών που φεύγουν από τη χώρα τους για να βρουν μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη, στην πορεία τους συμβαίνουν διάφορα τραγελαφικά σκηνικά από «θεούς και δαίμονες» οι οποίοι τους μπερδεύουν, τους συγχέουν και τους χαώνουν με την ελπίδα για κάτι καλύτερο. Εδώ κάπου ερχόμαστε εγώ και εσύ, όλοι μας κάτι κυνηγάμε σαν τον Αχμέτ, μια χίμαιρα, «ένα καλύτερο αύριο». Όλοι αυτό δεν ποθούμε; Νομίζω, δεν ξέρω... λέω. Μα με το «καλύτερο αύριο» χάνουμε το καλύτερο σήμερα. Αυτό δεν είναι στα απλά καθημερινά; Αναπνέω Αναπνέεις και το καλύτερο αύριο χτίζεται, όποια κι αν είναι τα δεδομένα. Στην περίπτωση του Αχμέτ, ή του όποιου Αχμέτ, κάπως βρέθηκε εκεί, δεν το επέλεξε, έτυχε και είχε, έχει και θα έχει όνειρα όπως εγώ και εσύ. Αχμέτ, απλά ένα όνομα! Ποια η διαφορά ανάμεσα στον Αχμέτ και σε μένα; Έχω δυο μάτια, δύο αυτιά, ένα στόμα και εκείνος το ίδιο. Όχι ότι όποιος δεν έχει τα παραπάνω, δεν είναι σαν και εμένα. Είμαστε άνθρωποι, αυτό μας καθιστά ίσους, στο δικό μου το μυαλό τουλάχιστον. Από 'κει και πέρα είναι η ρότα μας που αλλάζει και μας αλλάζει. Τα αδιέξοδα που εμφανίζονται και πρέπει να βρεις την έξοδο, «οι θεοί και οι δαίμονες» που μας μπλέκουν και μας τυφλώνουν. Εμείς κάποιοι, κάπου, κάποτε, καλούμαστε σαν τον Αχμέτ να πάρουμε αποφάσεις. Εδώ ξεκινά η αμφιταλάντευση ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα κι αν τελικά δε φταίει το που είμαι, αλλά το ποιος είμαι ή μάλλον ποιος επιλέγω να είμαι. Όπως είπα και στην αρχή, «Αι 2 τραγωδίαι» μπορεί να είναι δύο άνθρωποι, ο Οθέλλος και η Δυσιδαιμόνα ή ο Βαγγέλης και ο Αναστάσης, ή ο Οιδίποδας και η Ιοκάστη, που έρχονται σε σύγκρουση με τα δεδομένα που έχουν και πρέπει να κάνουν κάποιες επιλογές. Όπως έχει πει ο Σαρτρ «Είμαστε οι επιλογές μας», καθημερινά. Αυτή η παράσταση είχε αυτό το άρωμα καθημερινότητας, πέρα από βασιλιάδες και στρατηγούς, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, μιλάει για μετανάστες και με τον όρο αυτό αναπόφευκτα πάει το μυαλό σε «ξένους» και εγώ βλέπω τη δική μου τη γενιά σα μετανάστη. Ο ένας να φεύγει μετά τον άλλον σαν τον Αχμέτ. Μα ποιος θέλει πραγματικά να αφήσει το χώμα της πατρίδας του; Όποια κι αν είναι αυτή.

Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι όλες αυτές οι σκέψεις προέκυψαν μέσα από το γέλιο, πολύ γέλιο! Μια παράσταση που θίγει πολλά θέματα και θα μπορούσα να γράφω για ώρες... Μα δε χρειάζεται άλλο. Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να πω πως δεν είμαι κριτικός θεάτρου, ό,τι γράφω είναι απλά μια ανταπόκριση από τη «θάλασσα».

 

Αι 2 τραγωδίαι

 

Στο πρόγραμμα της παράστασης η σκηνοθέτης Μαρία Μανώλη γράφει:

«Πάντα ένιωθα "μετανάστης" στη ζωή μου. Ασχολήθηκα με τη σκηνοθεσία γιατί ζούσα μέσα από την ανάγκη να αλλάζω παραστάσεις, να δημιουργώ εικόνες και να ταξιδεύω μέσα από αυτές. Σε αυτό το ταξίδι ένιωσα πολύ τυχερή γιατί είχα δίπλα μου πέρα από πολύ ταλαντούχους συνεργάτες και καταπληκτικούς ανθρώπους που συνέβαλλαν στο να δημιουργήσουμε τη δική μας πραγματικότητα για το «Αι 2 Τραγωδίαι». Αντιμετωπίσαμε μαζί όλες τις δυσκολίες, ενωμένοι βγήκαμε νικητές της ψυχής μας φέρνοντας το αποτέλεσμα στη σκηνή.
Αυτή η συνεργασία με όλους ηταν μεγάλη μου τιμή και οφείλω ένα ευχαριστώ σε όλους και έυχομαι να είμαστε "Καλοτάξιδοι"...»

Μπράβο σε όλους τους συντελεστές, εμφανείς και αφανείς. «Καλοτάξιδοι». Το εύχομαι. Το αξίζουν!

 

Αι 2 Τραγωδίαι

 

Πληροφορίες παράστασης

 

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.