Την Τετάρτη 25 Νοεμβρίου, τα «Οικογενειακά Μπουκώματα – Nobody's Perfect» έκαναν πρεμιέρα στο L.A. (Life n' Art) Theater και εμείς βρεθήκαμε εκεί! Ένα πολύ όμορφο βράδυ, παρακολουθήσαμε μια ευχάριστη κωμωδία με τη σκηνοθετική υπογραφή της Αθηνάς Παππά.

Τρία νέα παιδιά, ο Σωτήρης, η Σύλβια και ο Φρέντυ συγκατοικούν σε ένα σπίτι. Μέχρι που εμφανίζεται η μητέρα του ενός εκ των τριών και τότε ανατρέπονται όλα τα δεδομένα... Όλα μπλέκονται και μπερδεύονται μεταξύ τους, όμως στο τέλος όλα παίρνουν το δρόμο τους. Μια παράσταση σχετικά με τη διαφορετικότητα, την αποδοχή ή παραδοχή της. Κλείνοντας με ένα πολύ γλυκό μήνυμα ότι «κανείς δεν είναι τέλειος». Καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης γελάς ενώ περνάει τόσο τρυφερά αυτό το μήνυμα για τη διαφορετικότητα.

Πολύ όμορφη κίνηση από την κ. Παππά να σκηνοθετήσει το έργο του μαθητή της. Ένα ψυχαγωγικό κείμενο, με πλήρη υποστήριξη και διάθεση για αυτό. Οι ηθοποιοί νέοι και με όρεξη, χαμόγελο και αγάπη για αυτό που κάνουν. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ένας ηθοποιός ο Σταμάτης Πακάκης, ήταν αυτό που λέμε «εξαιρετικός». Η ενέργεια και η αύρα που είχε επάνω στη σκηνή ήταν κάτι το απερίγραπτο και ο ρόλος του ιδιαίτερα δύσκολος, διότι προσέγγιζε έναν παρενδυτικό άνθρωπο, δηλαδή έναν άνθρωπο που ντύνεται με τα ρούχα της μητέρας του! Όπως και η Χριστίνα Κοροβίλα η οποία σε κάθε σκηνή άλλαζε ρόλο και πραγματικά δεν πίστευες ότι είναι ο ίδιος άνθρωπος, με τρομερή συγκέντρωση και συνέπεια! Η Χριστίνα Θωμαΐδου αφοπλιστικά ειλικρινής και με τόση λάμψη. Ο Δημήτρης Τσολάκης μια από τις ανατροπές της παράστασης με επίσης πολύ ωραία αύρα πάνω στη σκηνή, καθώς και η Νεφέλη Τουλιάτου μαζί τον Βαλεντίνο Τσίλογλου είχαν πολύ ωραία χημεία μεταξύ τους και προσέφεραν πολύ γέλιο στο κοινό με τις ατάκες τους. Σκηνικά βλέπαμε όλη τη δραματουργία μέσα σε ένα φοιτητικό σπίτι, κάτι που είχε πολύ ενδιαφέρον γιατί είχε χρώμα και πολύ γνώριμα στοιχεία για τον καθένα από εμάς που έχουμε υπάρξει φοιτητές. Πολύ ωραίες και οι λεπτομέρειες είχε τοποθετήσει η κ. Παππά καθώς και αναφορές από διάφορα έργα.

Τις οικογένειες μας δεν τις επιλέγουμε... Τις μεταγενέστερες σχέσεις μας είτε φιλικές είτε ερωτικές όμως εμείς τις φτιάχνουμε. Τι σημασία έχει αν έχεις ένα ελάττωμα ή δέκα; Κανείς μας δεν είναι τέλειος. Όλοι τα έχουμε όλα κι όλοι δεν έχουμε τίποτα! Όπως έχει πει και ο Σαρτρ «Είμαστε οι επιλογές μας». Φτιάχνουμε φιλίες, σχέσεις, ανταλλάζουμε, μοιραζόμαστε, χωρίζουμε, βρίσκουμε, χάνουμε κι όμως το τέλος της ημέρας εσένα έχεις και ξέρεις ότι δεν είσαι τέλειος. Δεν έχει και σημασία να είσαι. Να είσαι αυτό που είσαι, αυτό έχει σημασία. Κάπως ερχόμαστε σ' αυτό τον κόσμο... Τυχαία; Μοιραία; Λαθραία; Δεν ξέρω... Όμως «τον κόσμο μας» τον φτιάχνουμε εμείς! Αυτές τις σκέψεις μου ξύπνησε η εν λόγω παράσταση.

Στο τέλος της βραδιάς μιλήσαμε με την κ. Παππά και με κάποιους από τους ηθοποιούς. Τι μας είπαν; Συνεχίστε να διαβάζετε...

Πως ξεκίνησαν τα «Οικογενειακά Μπουκώματα ή Nobody's Perfect» ;

Αθηνά Παππά: Ο Βαλεντίνος Τσίλογλου είναι πρώην μαθητής μου στη σχολή, μου πρότεινε λοιπόν να πάρω το έργο και να το σκηνοθετήσω φέτος, να γίνει κάπως πιο επαγγελματικό, γιατί το είχαν κάνει πέρυσι τα παιδιά μόνα τους. Το πήρα το έργο και μου κάνει «Καν' το ό,τι θες Αθηνά» και εγώ «του άλλαξα λίγο τα φώτα» (γέλια). Αλλά ο Βαλεντίνο μου είπε «Ό,τι θέλεις εν λευκώ» οπότε είχαμε μια πολύ ωραία συνεργασία. Δουλέψαμε πάρα πολύ, γιατί η κωμωδία είναι ένα πάρα πολύ δύσκολο είδος. Θέλει συγκέντρωση, θέλει να είσαι πολύ εύστοχος για αυτό που κάνεις. Ό,τι βλέπεις εδώ, οι αυτοσχεδιασμοί, όλα είναι σκηνοθετημένα. Δεν υπάρχει κάτι που να γίνεται εκείνη την ώρα. Αυτό είναι και το μεγαλείο της κωμωδίας, να φαίνεται ότι γίνεται εκείνη την ώρα. Ένας κίνδυνος είναι να μην αμβλυνθεί. Σκηνοθετεί κάποιος μια κωμωδία και μετά από δέκα μέρες, ένα μήνα βλέπει άλλο πράγμα. Γιατί οι ηθοποιοί, ανάλογα και με τον κόσμο, πέφτουν στην παγίδα της υπερβολής. Έκανα μια διασκευή στο έργο, έβαλα άλλες σκηνές, άλλαξα το τέλος και προσπάθησα να βάλω μέσα πράγματα που έχουν να κάνουν με τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, αρκετά στοιχεία. Δουλέψαμε πολύ και έγινε πραγματικότητα!

Πως ήταν η συνεργασία με τα παιδιά;

Αθηνά Παππά: Όπως έχω πει και κάποια άλλη στιγμή, δουλεύω με νέα παιδιά. Αγαπάω τα νέα παιδιά. Δεν είναι όμως εύκολο να δουλεύεις με νέα παιδιά, με την έννοια του ότι πρέπει κάποια πράγματα να τους τα μαθαίνεις από την αρχή, γιατί βλέπεις ότι και στις σχολές δεν έχουνε μάθει πάρα πολλά πράγματα. Αλλά όλα τα παιδιά ήταν πάρα πολύ καλά, ήταν υπάκουα, με προσοχή έκαναν ό,τι τους έλεγα και βγήκε ένα αποτέλεσμα που είναι επιθυμητό. Χαίρομαι να τους βλέπω να κάνουν αυτά που κάνουν. Να μη ξεφεύγουν σε μια ευκολία, προσπάθησα να μην τους πάω στις ευκολίες τους, αλλά στα προβλήματα που μπορεί ο καθένας να έχει, να φέρω μπροστά ένα ελάττωμα και να το κάνουμε προτέρημα. Είχαμε πάρα πολύ καλή συνεργασία και με βοήθησε πάρα πολύ, ήταν πολύ καλός στην οργάνωση και σε όλα αυτά ο Σταύρος Μαρκουλάκης. Ήταν βοηθός μου και πραγματικά εξαιρετικός και σαν ύφος και σαν ήθος. Είναι και το πιο νέο παιδί από όλα, είναι 21 ετών, με μια καλλιέργεια και ένα ήθος τρομερό. Φοβερό παιδί. Πήγαμε καλά - εντάξει, τα νέα παιδιά καμιά φορά είναι και ατίθασα και επειδή δε γνωρίζουν πολλά πράγματα, νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα. Οπότε πολλές φορές υπάρχει μια αμφισβήτηση στο πρόσωπο του σκηνοθέτη, όταν τους λέει «Άστο αυτό που ξέρεις... Ας δοκιμάσουμε κάτι άλλο.» Μέχρι να εμπιστευτούν το σκηνοθέτη, πρέπει να περάσει κάποιος καιρός και πρέπει εκείνη την ώρα ο σκηνοθέτης να έχει υπομονή, να είναι και δάσκαλος. Στην προκειμένη περίπτωση δεν έκανα μια σκηνοθεσία διεκπεραιωτή, το αντίθετο έκανα ας πούμε μια εκπαιδευτική σκηνοθεσία.

«Nobody's Perfect» λέτε στο τέλος, αυτό είναι το μήνυμα;

Αθηνά Παππά: Αυτό είναι το μήνυμα, ότι «Κανείς δεν είναι τέλειος», γιατί πραγματικά κανείς δεν είναι τέλειος. Αυτή η φράση που μπαίνει στο τέλος είναι από την ταινία που όλοι γνωρίζουμε «Μερικοί το προτιμούν καυτό». Στην παράσταση, επειδή ο χαρακτήρας αυτός δεν υπήρχε -υπήρχε μια γειτόνισσα-, σκέφτηκα μέσα από τη διασκευή και δραματουργική επεξεργασία να τον βάλω να είναι συγκάτοικος. Τρία παιδιά που δημιουργούν μια κολεκτίβα και ζουν χωρίς μια οικογένεια, όπως τουλάχιστον εμείς γνωρίζουμε τη σημερινή ελληνική οικογένεια. Είναι δηλαδή μια αντισυμβατική οικογένεια και αυτή που θέλω να περάσω μέσα από αυτή τη κωμωδία είναι η διαφορετικότητα. Υπάρχουν γύρω μας, δίπλα μας, στο σπίτι μας άνθρωποι που δεν είναι τόσο αποδεκτοί από το κοινωνικό σύνολο, όχι μόνο μέσω της σεξουαλικότητάς τους αλλά και από το πώς είναι, πως ντύνονται, πως συμπεριφέρονται κτλ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο χαρακτήρας αυτός είναι παρενδυτικός δηλαδή φοράει γυναικεία ρούχα, είναι ένας προβοκάτορας ο οποίος προβοκάρει συνέχεια, όντας ντυμένος γυναικεία, τους άλλους γύρω του, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό γιατί στη ουσία αυτό που του λείπει είναι η μητέρα του και μέσα από τα ρούχα της τη φέρνει κοντά του. Στο τέλος ας πούμε φανερώνεται ότι δεν είναι αυτό που φαίνεται!

Παίξατε πολύ με το «φαίνεσθαι και το είναι», δηλαδή από ό,τι παρατήρησα όλα τα παιδιά ήταν σα να είναι πολλοί χαρακτήρες μαζί.

Αθηνά Παππά: Ναι βέβαια. Πάντα το κάνω αυτό. Έτσι είναι! Μα έτσι δεν είμαστε; Δεν είμαστε μονοδιάστατοι χαρακτήρες, είμαστε πολυδιάστατοι. Οι άνθρωποι είναι πολυδιάστατοι δεν είναι μόνο ένα πράγμα. Καθένας από εμάς κουβαλάει και φέρει μέσα του πάρα πολλά και ανά πάσα στιγμή, αν έχει την ευκαιρία, τα δείχνει. Βέβαια, πάντα υπάρχει ο φόβος της κοινωνικής κατακραυγής, εγώ αρκετές φορές θέλω να κάνω πράγματα που δεν θα ήταν κοινωνικός αρεστά. Όταν βέβαια το έκανα απελευθερώθηκα. Ήταν πολύ φίλος μου ο Φρέντυ ο Γερμανός που είχε ένα απίστευτο χιούμορ. Θυμάμαι ότι ήθελε να πάμε βόλτα και του είπα «δε μπορώ, είμαι με τις πιτζάμες μου» και μου λέει στο τηλέφωνο «έλα όπως είσαι» και 'γω πήγα με τις πιτζάμες μου. Αυτός δεν το πίστευε και γελάσαμε πάρα πολύ. Το ότι έκανα αυτό που ένιωθα, δεν ήθελα ούτε να φτιαχτώ, ούτε να βαφτώ, ούτε να βγω, ούτε να χτενιστώ, ήταν μια πράξη ιδιαίτερα αντισυμβατική αλλά το χάρηκα πάρα πολύ και το έκανα με έναν άνθρωπο ο οποίος μπορούσε να καταλάβει το χιούμορ μου. Γιατί παίζει πολύ σημαντικό ρόλο ποιον έχεις απέναντί σου. Είμαστε πάρα πολλά πράγματα και μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε αυτά που θέλουμε. Βέβαια πάντα με την προσοχή του να μην ενοχλήσουμε τον άλλο, αυτό που δε θέλουμε να μας κάνουν, να μη το κάνουμε. Αλλιώς όταν σε ρωτάνε «Καλά είσαι;» και λες από συνήθεια «καλά», αν πεις την αλήθεια «δεν είμαι καλά... αλλά ευχαριστώ» να μπορείς να το πεις. Την αλήθεια και πιστεύω ότι και για το θέατρο είναι έτσι!

Πως ξεκίνησε το ταξίδι σου στη συγκεκριμένη παράσταση;

Σταμάτης Πακάκης: Έγινε μια ακρόαση, έτσι γνώρισα την Αθηνά Παππά και τον Βαλεντίνο. Με άκουσαν και την επόμενη μέρα με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν «θα είσαι μαζί μας»!

Βαλεντίνος Τσίλογλου: Έγραψα το κείμενο, είναι η πρώτη κωμωδία που γράφω και αυτό οφείλεται στον πατέρα μου. Εκείνος μου έλεγε συνέχεια γράψε μια κωμωδία γιατί σου ταιριάζει και είχε δίκιο γιατί έτσι είμαι και στη ζωή μου. Βέβαια πέρυσι ήταν εντελώς διαφορετικό, φέτος η Αθηνά του «άλλαξε τα φώτα» στην κυριολεξία. Μου είπε τι ακριβώς θέλει να κάνουμε και έτσι κάθισα με την καθοδήγηση της και έγραψα έναν άλλο ρόλο μέσα στο έργο και άλλαξε όλο το έργο γενικότερα.

Ποιος είναι ακριβώς ο ρόλος σου;

Σταμάτης Πακάκης: Ο ήρωας λέγεται Φρέντυ, ζει μαζί με τη Σύλβια και το Σωτήρη σε ένα σπίτι. Ουσιαστικά τον αγάπησε ο Σωτήρης και τον έφερε σπίτι γιατί έχει χάσει τη μητέρα του, γι' αυτό ντύνεται και με τα ρούχα της. Δεν είναι ομοφυλόφιλος, είναι παρενδυτικός. Αυτός ο ρόλος είναι σχετικά δύσκολος γιατί έχει πολλές γρήγορες μεταβάσεις. Είναι κάτι σαν προβοκάτορας πολλών πραγμάτων και νομίζω δένει πάρα πολύ την όλη ιστορία. Ο ρόλος αυτός ακροβατεί σε μια λεπτή γραμμή, με το να βγει καρικατούρα ή μια υπαρκτή περσόνα στην καθημερινότητά μας. Μου άρεσε πάρα πολύ σαν ρόλος γιατί ουσιαστικά κάνει πλάκα μέσα στην όλη κωμωδία. Είναι ένας αβανταδόρικος ρόλος, κακά τα ψέματα και η Αθηνά με βοήθησε πολύ να μην πάμε στην ευκολία να το κάνω εύκολο και απλά μόνο να γελάσεις. Έδωσε άλλη μία πλευρά του ήρωα που είναι το δραματικό στοιχείο. Όπως το τραγούδι που λέω το «I am what I am». Πρέπει να μας αποδέχονται όπως είμαστε, γι' αυτό που είμαστε και να μην ενοχλούνται για κάτι που πραγματικά δεν πρέπει να ενοχλείσαι. Η σεξουαλικότητα ή οτιδήποτε πράγμα ακολουθείς που χαρακτηρίζεται ως διαφορετικό από την κοινή γνώμη, δεν είναι στοιχείο απομάκρυνσης από τη μάζα. Μάζα με την έννοια του συνόλου.

Χριστίνα Κοροβίλα: Εγώ είμαι η Παρθένα που κάνει κάποιες θεαματικές εισόδους μέσα στο συγκεκριμένο σπίτι. Είναι μια κοπέλα που δεν ανήκει στην οικογένεια. Κάθε φορά εμφανίζεται ως κάτι άλλο και δρα με αυτούς που βρίσκει εκεί, αυτή τη λίγο «περίεργη» οικογένεια. Είναι ένας ρόλος που έχει διαφορετική χροιά κάθε φορά που εμφανίζεται. Μου έδωσε μια ωραία δυσκολία στο να μεταμορφωθώ από κάτι σε κάτι άλλο και σε κάτι άλλο μετά! Το χάρηκα πάρα πολύ σα διαδικασία δουλειάς.

Χριστίνα Θωμαΐδου: Εγώ είμαι η Στάσα είμαι η τρελή μαμά του Σωτήρη. Είναι ένας ρόλος που τον έκανα και πέρυσι. Γιατί είχαμε κάνει με τον Βαλεντίνο και πέρυσι την παράσταση αυτή, οπότε είναι ένας ρόλος πολύ γνώριμος σε μένα. Είναι μια μαμά η οποία κατά βάθος είναι συντηρητική, μπορεί να φαίνεται τρελή αλλά στην ουσία δεν είναι. Από την άλλη είναι μια γυναίκα η οποία ξέρει τι θέλει, είναι δυναμική, έχει χιούμορ και θέλει το καλύτερο για το παιδί της. Δεν είναι η κλασική ελληνίδα μαμά βεβαίως, αλλά νοιάζεται για το παιδί της, το αγαπάει και θέλει να το δει να προοδεύει. Όπως κάθε μαμά θέλει να το δει ευτυχισμένο.

Δημήτρης Τσολάκης: Εμένα ο ρόλος μου είναι ο Θανάσης. Μπαίνω μέσα στο σπίτι γιατί είναι η κοπέλα μου και θέλω να δω τι γίνεται εκεί. Γιατί μου τα μασάει λίγο και θέλω να δω τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι. Θέλω να την παντρευτώ επομένως πρέπει να πάρω στοιχεία πριν γίνει οτιδήποτε. Μπαίνω μέσα στο σπίτι και γίνεται μια μεγάλη ανακατωσούρα. Μπλέκονται οι έξω με τους μέσα και γίνονται πολλά κωμικοτραγικά σκηνικά, από τα οποία όλοι επηρεάζονται, όμως στο τέλος όλα παίρνουν το δρόμο τους. Βρίσκεται μια ισορροπία, βρίσκουμε κάτι!

Πως ήταν η συνεργασία με την κ. Παππά;

Σταμάτης Πακάκης: Την ήξερα σαν όνομα, είχα δει μια δουλειά της πιο παλιά... Είναι εκπληκτική. Καταρχάς γνωρίζει πολύ καλά το είδος της κωμωδίας, είναι έμπειρη ηθοποιός και σκηνοθετεί εξαιρετικά. Τα πήγαμε όλα βήμα-βήμα. Δηλαδή χτίστηκε το έργο πάρα πολύ γρήγορα αλλά και πάρα πολύ δομημένα. Ήξερε τι ήθελε, το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό. Στηρίχτηκε στα δικά μας πράγματα, ότι δίναμε εμείς το έπαιρνε και το έβαζε στα πλαίσια του ρόλου. Δηλαδή υπήρχε μια ισορροπία ελευθερίας – έκφρασης του ηθοποιού αλλά και το καλούπι του σκηνοθέτη. «Το όριο μέσα στο οποίο παίζουμε μπάλα».

Χριστίνα Κοροβίλα: Με την Αθηνά την Παππά ήταν εξαιρετική η συνεργασία. Είναι ένας άνθρωπος πολύ δοτικός, κατέχει πάρα πολύ καλά αυτό που κάνει και υποκριτκά και σκηνοθετικά! Ήταν όλες οι οδηγίες της «to the point» που λέμε! Είναι ένας άνθρωπος με πολλή αγάπη και όρεξη για αυτό που κάνει και νομίζω ότι μας έδωσε το 100% και ελπίζω και εμείς να ανταποκριθήκαμε το ίδιο σε εκείνη!

Βαλεντίνος Τσίλογλου: Την Αθηνά τη λατρεύω, την ξέρω από το 2008. Την είχα καθηγήτρια στη σχολή κάθε Πέμπτη στις 16:00. Αυτό δε θα το ξεχάσω ποτέ! Ήταν από τους λίγους ανθρώπους που ασχολήθηκαν μαζί μου, γιατί είμαι λίγο «έγκλημα». Δε με φοβήθηκε και έτσι με αγκάλιασε, την αγκάλιασα και εγώ και έτσι κύλησε το πράγμα. Γι' αυτό της πρότεινα να μου σκηνοθετήσει εκείνη το έργο. Είχαμε συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν αλλά όχι επί σκηνής.

Χριστίνα Θωμαΐδου: Την Αθηνά την ξέρω από τη σχολή, ήταν δασκάλα μου. Της έχω τυφλή εμπιστοσύνη γιατί πέρα του ότι είναι μια εξαιρετική ηθοποιός κατέχει και την κωμωδία πάρα πολύ. Κάτι που το κοινό δεν ξέρει, γιατί δεν έχει κάνει πάρα πολλές κωμωδίες για να είναι γνωστή και σαν κωμικός, αλλά για μένα είναι βάση φύση κωμικώς η Αθηνά Παππά. Αυτό φαίνεται και από τη σκηνοθεσία της παντού, αυτά που μας πρόσθεσε, τα χορικά, οι αναφορές στις ελληνικές ταινίες, όλα αυτά φέρουν την υπογραφή της. Έχει ένα πολύ διαφορετικό χιούμορ κι αυτό φαίνεται παντού. Τη συνεργασία μου την καταχάρηκα και με την Αθηνά και με τα υπόλοιπα παιδιά!

Δημήτρης Τσολάκης: Ήταν πολύ μεγάλη ευλογία να συνεργάζομαι με την Αθηνά την Παππά. Είχα την τύχη να τη γνωρίσω πριν από 15 χρόνια στα πρώτα μου βήματα στο ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.Βρέθηκα σε αυτή την παράσταση λόγω της Χριστίνας Θωμαίδου και ήταν πραγματικά μια ευλογία να συνεργάζεσαι με έναν τέτοιον άνθρωπο που έχει ρυθμό, έχει επίγνωση, έχει επαφή με την πραγματικότητα και είναι «Leader» κάτι που είναι πολύ σημαντικό όχι μόνο για το θέατρο αλλά και για όλα τα πράγματα, όταν αναλαμβάνει κάποιοςς κάτι να ξέρεις τις δικαιοδοσίες, να ξέρει να αναλαμβάνει τις ευθύνες. Κι αυτό που ζούμε σήμερα είναι ακριβώς αυτό, ότι δεν αναλαμβάνει κανείς τις ευθύνες, ότι πάντα φταίνε οι άλλοι, ποτέ δε φταίμε εμείς και γι' αυτό υπάρχει μια δυσκαμψία και δυσκολία σε όλα τα επίπεδα. Αλλά ευτυχώς έχουμε τη δύναμη να κάνουμε θέατρο και ωραίες συνεργασίες, καλή ώρα όπως αυτή. Επειδή είναι και δύσκολη περίοδος αν δεν περνάμε και καλά, τι να το κάνεις;! Είχαμε γενικά πολύ ωραίες εμπειρίες, περάσαμε πολύ ωραία και ήταν μια πολύ ευχάριστη νότα για τη ζωή μου όλο αυτό.

Ποιο είναι το μήνυμα που θες να περασεις μέσα από το έργο;

Βαλεντίνος Τσίλογλου: Ότι κυριολεκτικά κανείς δεν είναι τέλειος και ότι τα πάντα έχουν μια συνοχή στη ζωή. Τίποτα δε μένει στάσιμο και πρέπει πάντα να κοιτάμε ένα πράγμα από όλες τις οπτικές γωνίες του. Πρέπει να το επεξεργαζόμαστε μέχρι να καταλήξουμε στο ότι μου κάνει ή δε μου κάνει κάτι. Σε μια κωμωδία πας για να περάσεις καλά και περνά ένα μήνυμα υπόγεια. Δε χρειάζεται να το πολυψάχνεις... Γιατί εκεί χάνεις το παιχνίδι.

Πως βλέπεις τα πράγματα γενικά στο χώρο αυτό;

Σταμάτης Πακάκης: Δεν είναι θέμα ταλέντου, ούτε θέμα γνωριμιών. Είναι να το κυνηγάς, να βάζεις λίγο το κεφάλι κάτω και ότι ακούς να το δουλεύεις. Προσωπικά, συνδυάζω την ιδιότητα του μουσικού και του ηθοποιού, κάτι που με έχει βοηθήσει πολύ. Όποιες δεξιότητες κι αν έχεις είναι καλό. Είναι τόσοι πολλοί οι ηθοποιοί, είναι πάρα πολύ και σε κόβουν στις ακροάσεις για το παραμικρό.

Χριστίνα Κοροβίλα: Τα πράγματα είναι δύσκολα όπως και να το κάνουμε. Όπως και να το δούμε υπάρχει όλη αυτή η κρίση που σίγουρα μας επηρεάζει, αλλά νομίζω ότι μέσα στην κρίση μπορεί να γεννηθούν πολύ ωραία πράγματα. Ακριβώς επειδή υπάρχει η κρίση, υπάρχει και ανάγκη για έκφραση. Μέσα από την τέχνη βρίσκουμε μια διέξοδο στο να πλησιάσουμε κατά κάποιο τρόπο «το φως» -θα το πω έτσι γενικά και ο καθένας ας το μεταφράσει όπως θέλει- , να βγάλουμε τον καλύτερό μας εαυτό και να δώσουμε κάτι και εμείς, κάτι μικρό όπου μπορούμε. Μέσα από την τέχνη πάντα μιλάς, επικοινωνείς και αυτό έχουμε ανάγκη. Επικοινωνία και υγιή ανταπόδοση!

Βαλεντίνος Τσίλογλου: Πιστεύω πως η τέχνη γενικότερα ανθίζει εάν την ποτίσεις εσύ ο ίδιος. Εάν δεν την ποτίσεις... δεν κάνεις τίποτα. Όχι μόνο εσύ, όλοι μας. Πιστεύω πως οι παλαιότεροι κυρίως πρέπει να δώσουν βήμα στη νέα γενιά, γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί αξιόλογοι καλλιτέχνες, αλλά όπως βλέπεις δεν είναι αναλώσιμοι. Βλέπουμε συνέχεια τα ίδια πρόσωπα κι αυτό γιατί είναι κλίκες, κακά τα ψέματα. Αυτό δεν αλλάζει, έτσι είναι. Κάνοντας δικές σου δουλειές και προωθώντας τις δουλειές σου. Αν και κάθεσαι και περιμένεις να σε πάρουν τηλέφωνο, δε θα σε πάρει ποτέ κανείς. Γιατί ο καθένας παίρνει άτομα τα οποία γνωρίζει.

Χριστίνα Θωμαΐδου: Πιστεύω ότι ο Έλληνας είναι στη φύση του καλλιτέχνης. Πιστεύω ότι πάντα θα προοδεύει και θα προοδεύουμε σε αυτό τον τομέα. Αλλά εγώ είμαι πολύ αισιόδοξη για το μέλλον στο χώρο αυτό. Κι όχι μόνο για το θεατρικό, για το κινηματογραφικό και παντού. Δε θεωρώ ότι γενικά υπάρχει πρόβλημα. Το μόνο ίσως πρόβλημα που υπάρχει προέρχεται από το κράτος το οποίο δε βοηθά. Υπάρχει μια τάση να μας θεωρούν κάπως «υποδεέστερους», αλλά πάντα έτσι ήταν τα πράγματα και τα λεφτά πήγαιναν σε λίγους. Ενώ έπρεπε να δοθούν σε περισσότερους. Αν δίνονταν έστω και λίγα λεφτά κάπου θα γίνονταν πολύ σπουδαίες δουλειές. Για 'μένα, γι' αυτό φταίει που η πολιτεία δε στηρίζει το ίδιο το επάγγελμα. Από την άλλη και εμείς οι ίδιοι οι ηθοποιοί κάνουμε λάθος που κάνουμε πολλές δουλειές τζάμπα. Το φτηναίνουμε από μόνοι μας το επάγγελμα. Αλλά εγώ είμαι αισιόδοξη ως προς την καλλιτεχνική φύση του Έλληνα και πιστεύω ότι ο Έλληνας είναι μαέστρος, κάνει πολλά πράγματα!

Δημήτρης Τσολάκης: Έχω κάποια χρόνια στο θέατρο, βέβαια κάθε πέρυσι και καλύτερα. Το θέμα όμως ποιο είναι, ότι γίνονται κάποιες αλλαγές από ανάγκη. Δηλαδή όταν στερεύουν κάποια πράγματα πρέπει να βρούμε μια άλλη πηγή. Η ιστορία έχει σελίδες. Αυτό που γράφεται τώρα είναι στο κάτω-κάτω μέρος της σελίδας, κάποια στιγμή θα αλλάξει σελίδα. Τώρα στην επόμενη σελίδα που μπορούμε να γράψουμε καινούρια πράγματα, ακόμα παίζεται τι θα γραφτεί. Έχω μια μεγάλη αισιοδοξία ότι η ανάγκη θα δημιουργήσει και θα γεννήσει καινούρια πράγματα. Τα οποία θα γίνουν πιο λειτουργικά βασικά. Όποιος είναι έξω στην αγορά καταλαβαίνει τι εννοώ, το ζει. Αλλά έτσι γίνονται οι αλλαγές μέσα από μεγάλες αναταράξεις και ανακατατάξεις. Έχω μια μεγάλη αισιοδοξία, ταλαιπωρούμαι αρκετά αλλά έχω την τύχη να κάνω πράγματα που με ενδιαφέρουν και με όλο αυτό το συν και το πλην, καταφέρνω να βρω μια ισορροπία!

Κάνεις και κάτι άλλο αυτή την περίοδο ή θα κάνεις;

Σταμάτης Πακάκης: Στις 11 Δεκέμβρη έχουμε πρεμιέρα με «το ταξίδι της ζωής» στο Γυάλινο μουσικό θέατρο, είναι ένα σόου ακροβατών και κάνω κάτι σαν ένα ρόλο κομπέρ. Συνδέω τα νούμερα και το θέμα είναι η γέννηση και ο φαύλος κύκλος της ζωής. Επίσης, το Γενάρη θα είμαι στο «Σημασία του να είναι κανείς σοβαρός» του Όσκαρ Ουάιλντ. Επιπλέον, είμαι έκτακτο μέλος στη χορωδία της λυρικής και στα μουσικά σύνολα του δήμου Αθηναίων. Ουσιαστικά ζω από αυτό και μου αρέσει. Δουλεύω όλη μέρα, αλλά κάνω αυτό που με γεμίζει και βλέπω συναδέλφους που αναγκάζονται να κάνουν άλλα πράγματα και λέω «μια χαρά είσαι! Μη μιλάς και δούλευε!»

Φωτογραφίες άρθρου: Σοφοκλής Κιουρτζόγλου

Πληροφορίες παράστασης

• "Ο Άνθρωπος με τις διασυνδέσεις" του Αλεξάντερ Γκέλμαν
• "Σύντροφοι;" του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ