Nightstalker @ Resistance Festival 2015

Η Γεωπονική Σχολή άνοιξε τις πύλες της την Παρασκευή 19 Ιουνίου για να υποδεχτεί για 8η χρονιά το Resistance Festival και πλήθος κόσμου που βρέθηκε εκεί για να νιώσει τον παλμό της αντίστασης! Resistance, λοιπόν, μέσα από τον πολιτικό λόγο, μέσα από τις τέχνες και τη δημιουργία αλλά και για τους μικρούς φίλους μέσα από το παιχνίδι!

Οι πόρτες του φεστιβάλ άνοιξαν στις επτά το απόγευμα για να ξεκινήσει με μια από τις σημαντικότερες πολιτικές εκδηλώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα φέτος. Ο αντιπρόεδρος του Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας, Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, ο γνωστός διανοούμενος Λουίς Μπρίτο Γκαρσία από την Βενεζουέλα και ο Ρούντι Ρινάλντι από την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ εκφώνησαν λόγους γύρω από το θέμα: «Ανοίγοντας δρόμους στον 21ο αιώνα - Είναι εφικτός ένας μετακαπιταλιστικός κόσμος;», ενώ τελευταία μίλησε η Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου. Την ίδια ώρα ο παιδότοπος έσφυζε από ζωή και σίγουρα ήταν μία πολύ όμορφη εικόνα το να βλέπεις την παιδική χαρά στα μάτια των μικρών φίλων που βρέθηκαν στο πολυαναμενόμενο φεστιβάλ, το οποίο συνέχισε με την προβολή της ταινίας «Το αγόρι και ο φόβος».

Δεν άργησε όμως και η στιγμή που οι μουσικόφιλοι κατέκλυσαν την κεντρική σκηνή, στην οποία για να φτάσουμε περάσαμε από το δρομάκι όπου χειροποίητα αντικείμενα, ελληνικά προϊόντα και άλλες ενδιαφέρουσες δημιουργίες είχαν τοποθετηθεί, όντας για τους παρευρισκόμενους «γλυκοί πειρασμοί»! Αντισταθήκαμε ή όχι –ήταν από τα μέρη που δε χρειαζόταν εξάλλου να δείξεις τις άμυνες σου-, βρεθήκαμε σύσσωμοι μπροστά από το stage, περιμένοντας να απολαύσουμε τους Dustbowl, τους Beggars και τους headliners Nightstalker!

Oι Dustbowl ήταν η πρώτοι που πήραν τα ηνία και ανέβηκαν στη σκηνή, έτοιμοι να μας παρασύρουν στους country και rock ήχους τους! Μπορεί ο ήχος στα πρώτα τραγούδια να μην ήταν άψογος, αλλά η Americana μπάντα από την Αθήνα, που αποτελείται από τους Panos Birbas στα φωνητικά και την κιθάρα, Nick Fysakis στην κιθάρα, John "Hardy" Houstoulakis στα πλήκτρα, Makis Dremetsikas στην κιθάρα, το banjo και τα δεύτερα φωνητικά, Lydia Grammatikou στο μπάσο και στα δεύτερα φωνητικά και Giotis Petrelis "The Shoeshine Boy" στα τύμπανα, όντας στον αστερισμό του "Great Fandago", κέρδισε την προσοχή του κόσμου τόσο για τον ήχο όσο και το υλικό που παρουσίασε. Ο Πάνος που με την καθαρή και χωρίς αχρείαστες υπερβολές φωνή του ερμήνευσε κομμάτια της μπάντας, μας αποχαιρέτησε με μία ευχή: «Εύχομαι μια μέρα να το τραγουδάμε όλοι μαζί», είπε και με αυτά τα λόγια προλόγισε το "Don't Let The Fascists Drag You Down". Μπορεί οι Dustbowl να ήταν πιο «ήρεμοι» σχετικά με τις μπάντες που ακολούθησαν, σίγουρα όμως άξιζαν το χειροκρότημα και δικαίως το δέχτηκαν!

 

 

Σειρά είχαν οι Beggars, που ήρθαν και έσκασαν στη σκηνή σαν «βόμβα». Εξερράγησαν λοιπόν σκορπίζοντας την απεριόριστη ενέργειά τους από τα πρώτα κιόλας λεπτά της εμφάνισής τους. Ο άκρως επικοινωνιακός και δεξιοτέχνης Γιάννης Πασσάς στη φωνή και τις κιθάρες, ο αεικίνητος Chili στο μπάσο, ο «δυνατός» Άγγελος Τάνης στα drums και ο εκπληκτικός performer αλλά και ταλαντούχος Δημήτρης Σίμος στο σαξόφωνο έκαναν τα κορμιά να κινούνται ασταμάτητα στους rock ρυθμούς της μπάντας. Ο Γιάννης Πασσάς μας τραγούδησε την ιστορία του Τζέσε Τζέιμς, την οποία ακολούθησε η ιστορία για «μία τύπισσα που μπαίνει σε ενδιαφέρουσες νύχτες» και με τραγούδια από τους προηγούμενους δίσκους του συγκροτήματος αλλά και από τον πιο πρόσφατο "Devil's Highway", οι Beggars ξεσήκωσαν για τα καλά το κοινό και σίγουρα κέρδισαν το μεγαλύτερο μέρος του -ακόμα και όσους τους παρακολουθούσαν για πρώτη φορά. Ο υπερβάλλων ενθουσιασμός σε συνδυασμό με τη δύναμη του ήχου τους ήταν αρκετά για να «ταρακουνήσουν» το κοινό και να ωθήσουν έναν από τους θεατές να ανέβει στη σκηνή για να την «αλωνίσει» για λίγο! Η εμφάνιση των Beggars μπορεί να κράτησε μία ώρα, ήταν όμως αρκετή για να δείξουν την εξέλιξη του ήχου τους αλλά και ότι είναι μία μπάντα με ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον!

 

 

Και αφού οι εκπληκτικοί Beggars καταχειροκροτήθηκαν, το ήδη ζεσταμένο κοινό δεν άργησε να πάει λίγα βήματα πιο μπροστά για να βρεθεί όσο πιο κοντά γίνεται στη σκηνή προκειμένου να αποθεώσει από απόσταση αναπνοής το συγκρότημα που είχε σειρά να κατακλύσει με τους stoner ήχους του τη Γεωπονική Σχολή! Φυσικά δεν μιλάμε γι' άλλους από τους Nightstalker! O Argy (Αργύρης) στα φωνητικά, ο Ανδρέας Λάγιος στο μπάσο, ο Τόλης Μότσιος στην κιθάρα και ο Ντίνος Ρούλος στα drums, εμφανίστηκαν στη σκηνή με μοναδικό σκοπό, όπως πάντα, να παρακινήσουν το πλήθος να ακολουθήσει το πάθος και το ρυθμό τους, πράγμα που δεν άργησε να συμβεί! Ο Αργύρης ζήτησε τα χέρια να συνοδεύσουν τα δυνατά riffs τους και το κοινό εκτέλεσε πιστά την εντολή δημιουργώντας μία μοναδική ατμόσφαιρα, όπως είθισται στις εμφανίσεις των Nightstalker. Μπορεί ο ήχος για πολλή ώρα να ήταν αρκετά κακός, απογοητεύοντας κάποιους από τους παρευρισκόμενους, παρ' όλα αυτά ευτυχώς κανείς δεν πτοήθηκε! Σίγουρα δεν πτοήθηκε ο «γνωστός άγνωστος» που ξαναπήρε τη θέση του στη σκηνή για να κάνει το γύρο της. Αυτή τη φορά όμως τον ακολούθησε κι άλλος ένας από το κοινό, ο οποίος τελείωσε την άνοδο του στη σκηνή με βουτιά προς το πλήθος. Με τις «άγριες» διαθέσεις της κιθάρας, του μπάσου και των drums, με τα «σκληρά» να διακόπτονται μόνο με το "This is you", που αφιερώθηκε στα κορίτσια, τα αίματα άναψαν και τα κεφάλια κόντεψαν να αποσυναρμολογηθούν από το υπόλοιπο σώμα. Πέρα από τα αίματα, άναψαν και τα καπνογόνα στο encore υπό το άκουσμα του "Dead rock commandos" και τo live έκλεισε τηρώντας ευλαβικά τις συνήθειες, με άπαντες να τραγουδούν το "Children of the sun"!

 

 

Το πάρτυ συνεχίστηκε με dj set μέσα στο εύθυμο κλίμα και τους έντονους ρυθμούς που είχαν δημιουργήσει για λίγο παραπάνω από τρεις ώρες οι Dustbowl, οι Beggars και οι Nightstalker, ενώ στην άλλη μεριά της Γεωπονική Σχολής το γλέντι είχε ανάψει στη Λαϊκή Σκηνή και η ρακή και το κρασί έρρεαν άφθονα -σίγουρα μειώνοντας τις αντιστάσεις! Βέβαια η αντίσταση θέλει και μικρές ανάπαυλες και δε βρίσκω πιο ιδανικό τρόπο από τις μουσικές βραδιές που καλύπτουν το φετινό φεστιβάλ! Η μέρα που ακολούθησε ήταν το ίδιο έντονη και το Resistance Festival φάνηκε δυνατό για να φτάσει στον τελικό προορισμό του που δεν είναι άλλος από την ελευθερία!

 

Φωτογραφίες: Σοφοκλής Κιουρτζόγλου

 

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.