Ένας προσκυνητής στον Πειραιά

«Κάποιος είπε ότι η αγάπη σε ένα αστέρι κατοικεί». Η δική μας αγάπη για τον Αλκίνοο Ιωαννίδη κατοίκησε το Σάββατο 25 Μαΐου για ακόμα μια φορά στο πολύ φιλικό χώρο του Passport στον Πειραιά.

Το μαγαζί ήταν γεμάτο από κόσμο, που ήρθε να ακούσει γνώριμα τραγούδια από τον καλλιτέχνη, που αγαπάει και εμπιστεύεται τόσα χρόνια. Οικογένειες, παρέες, ζευγάρια, ακόμα και νεόνυμφοι περίμεναν την στιγμή που θα εμφανιστεί ο Αλκίνοος στην σκηνή για να τον θαυμάσουν και να τον χειροκροτήσουν με όλη τους τη δύναμη. Άλλοι καθισμένοι, άλλοι όρθιοι στο μπαρ ακόμα και στον προθάλαμο που είναι σαν σαλονάκι… Σαν να μην τους ένοιαζε εάν θα τον βλέπουν. Ήθελαν απλά να τον ακούσουν, να ακούσουν αυτή τη μαγική φωνή και να τραγουδήσουν μαζί της.

Έδωσε το παρόν, λοιπόν, γύρω στις έντεκα, όπου έπεσε ένα βαθύ και ζεστό χειροκρότημα και πλημμύρισε ο τόπος ήχους από τους μουσικούς του. Ο Γιώργος Κοντραφούρης στο πιάνο, ο Νίκος Παραουσάκης στην κιθάρα και στο νευ, ο Άγγελος Πολυχρόνου στα κρουστά ήταν εκεί για να συνοδεύσουν την φωνή του Αλκίνοου. Συνήθως είναι μαζί του και ο Γιώργος Καλούδης στο βιολοντσέλο και στη φωνή, ο οποίος δεν παρευρέθηκε εκείνη την μέρα για προσωπικούς λόγους.

Τα φώτα έσβησαν και ακούστηκε αυτή η μελωδική φωνή, που σαν άγγιγμα τη νοιώσαμε πάνω στο κορμί μας και μας έκανε να ανατριχιάσουμε από το πρώτο κιόλας τραγούδι, την «παράκληση». Μια φωνή τόσο καθαρή σαν αγγέλου, που παίρνει την ψυχή σου μαζί της και σε ταξιδεύει στις μικρές ιστορίες των στίχων. Ακούσαμε τον «καθρέπτη», τον «Βόσπορο» , το «είπα να ζήσω». Τραγουδούσε, μιλούσε, εξιστορούσε με τον δικό του μοναδικό τρόπο, με τον οποίο αστειευόταν κι ο ίδιος τις στιγμές που μακρηγορούσε. Ήθελε, όμως, να μας δώσει να καταλάβουμε όλο το νόημα του τραγουδιού. Σαν τον πατέρα που εξηγεί στα μικρά του μια ιστορία, που θέλει να τους διδάξει βήμα-βήμα.

Μας τραγούδησε και κομμάτια από αγαπημένους καλλιτέχνες, που προφανώς σέβεται και εκτιμάει, όπως το «μπλουζ του αποχωρισμού» του Σιδηρόπουλου, το «χέρια μου αδειανά» και το «για την Κύπρο» του Σαββόπουλου. Ακόμα μας ξεσήκωσε με το «νεοέλληνα» του Πανούση και την «ταξιδιάρα ψυχή» από τρύπες ερμηνεύοντας τα όλα σε μια δική του τζαζ version.

Ο Αλκίνοος έκτος από την λυρική φωνή που διαθέτει, δεν παρέλειψε να μας δείξει και άλλα ταλέντα του. Άλλαζε καθ’ όλη την διάρκεια του live κιθάρες με μεθοδικότητα χωρίς να καταλαβαίνουμε πότε παίζει ακουστική και πότε ηλεκτρική, καθώς την σκέψη μας όριζαν οι μελωδίες, οι στίχοι και μια φωνή… η φωνή του, που μπορεί να αγγίξει τις πιο κρυμμένες σκέψεις σου και να βγάλει στην επιφάνεια συναισθήματα που είχες ξεχάσει ότι μπορείς να νοιώσεις. Ήρθε και η στιγμή που άφησε την κιθάρα του – θα σας γελάσω ποια απ’ τις δυο- και συνόδευσε τους μουσικούς του με τη φλογέρα του στο «τι να θυμηθώ», όπου και ακούγονταν δυο πνευστά όργανα, κάνοντας τον κόσμο να χάνεται πραγματικά σε μια μουσική ηδονή.

Με το «πατρίδα» πήγε για διάλλειμα και επέστρεψε ακόμα πιο ενθουσιασμένος και ζωντανός. Αναρωτήθηκε μαζί μας με το «πες μου» «με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις πώς να σου πω το σ’ αγαπώ να το πιστέψεις». Μας μίλησε για το «βυθό» που κρύβει μέσα του και για τα όνειρα του. Με το «αλ χαλίλη» και το «μάγο» σε συνδυασμό με την αναλλοίωτη και ξάστερη φωνή του μάς ταξίδεψε σε μια άλλη εποχή κάπου στην Αίγυπτο και σε άλλους κόσμους με κάστρα, πνεύματα, πρίγκιπες…

Σαστίσαμε στο πρώτο «καληνύχτα», που φάνηκε κάπως οξύμωρο καθώς ήρθε λίγο μετά απ’ την υπόσχεση «θα ‘μια κοντά σου όταν με θες». Δε ξέχασε, όμως, το λόγο του και δεν θα μας άφηνε με τίποτα παραπονεμένους. Έτσι ξαναβγήκε… για να μας τρελάνει!! Χωρίς μουσικούς, χωρίς καν την κιθάρα του. Με μόνο όπλο την χροιά της φωνής του άρχισε να τραγουδάει στην μητρική του γλώσσα ένα παραδοσιακό κυπριακό κομμάτι αφήνοντάς μας άναυδους.

Συνέχισε ένα απ’ τα πιο εντυπωσιακά encore που έχω δει μέχρι τώρα λέγοντας όλα εκείνα τα τραγούδια που φωνάζαμε κατά την διάρκεια του live, όπως το «όσα η αγάπη ονειρεύεται» , «Ζήνωνος», «δεν μπορώ», μέχρι που η αυλαία έπεσε με το «αδιέξοδο». Εξάλλου... «με τέτοια που έχω ψυχολογία.. πως θα βγω στη συναυλία»..;

Πάντως βγήκε… και ήταν ένας τόσο αληθινός καλλιτέχνης, ένας τόσο ταπεινός άνθρωπος, που προσπαθούσε να σε κάνει να νιώσεις φιλικά, να γελάσεις σε κάθε ευκαιρία και με τα τραγούδια και τη μουσική να απολαύσεις το βράδυ σου και να φτιάξεις μια στιγμή, απ’ αυτές που μένουν όμορφα στη θύμηση σου κι όχι σαν «της Κυριακής τα όνειρα»! Όπως, άλλωστε, έχει και ο ίδιος χιλιοπεί… Μπορούμε «με ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας την μικρή ζωή μας»!!

• Concert theatre ''Ημερολόγιο''
• Μωρά στη Φωτιά & Απροσάρμοστοι live @ Κύτταρο