aggelakas-fuzz3

"Ταξιδιάρα Ψυχή"

Μια ταξιδιάρα ψυχή πήρε μορφή! Βρήκε ένα σώμα για να περιφέρεται, βρήκε φωνή για να ακούγεται, βρήκε σωστό χαρακτήρα για να θαυμάζεις..
Φυσικά μιλάμε για τον ΓΙΑΝΝΗ ΑΓΓΕΛΑΚΑ που μας έδωσε την ευκαιρία να τον ακούσουμε άλλη μια φορά στο χώρο του Fuzz στο Γκάζι και να ανατείλουμε μαζί του!

Τον μάθαμε από το συγκρότημα τρύπες, συνέχισε μονός του για λίγο. Στο δρόμο του βρέθηκαν οι επισκέπτες  και τώρα είναι με τους 3!
Είναι ανοιχτόμυαλος, καθαρός, είναι αυτοδίδαχτος. Δεν ξέρει από νότες, όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος αλλά σίγουρα ξέρει από μουσική! Εξ' άλλου «η μουσική είναι αίσθηση..». Το θέμα δεν είναι να παίζεις απλά σωστά αλλά να παίζεις με πάθος, με ψυχή και ο Αγγελάκας έχει αποδείξει και με το
παραπάνω πως βάζει όλο του το είναι σε κάθε σκηνική παρουσία του!

Μαζί του είναι ο Στάθης Αραμπατζής στην κιθάρα, ο Τίτος Καργιωτάκης σε κονσόλα και ηλεκτρονικά, και ένας πρωτοπόρος άνθρωπος με διαφορετικό τελείως στυλ από αυτό που είχαμε συνηθίσει στις τρύπες, ο  Ντίνος Σαδίκης σε φωνητικά και μπαγλαμά! Όπως όλοι γνωρίζουμε τα ετερώνυμα έλκονται, με αποτέλεσμα να έχουν καταφέρει πολύ καλά να παντρέψουν δυο είδη... τα παραδοσιακά ακούσματα και την ροκ μουσική. Με τραγούδια όπως «από εδώ και πάνω», «καλά που έγινα σπουδαίος και τρανός» , «σιγά μην κλάψω», «αιρετικό», «το σαράβαλο» καταλάβαμε πως όλα τα είδη μουσικής, εάν εναρμονιστούν μεταξύ τους, φτιάχνουν κάτι ανεπανάληπτο.

Το πρόγραμμα συνεχίστηκε σε πιο δυνατούς ρυθμούς και χωρίς καν να το καταλάβουμε ξεκινήσαμε όλοι να χοροπηδάμε σαν παιδιά πάνω σε τραμπολίνο! Σαν να θέλαμε να δείξουμε την παρουσία μας περισσότερο, σαν να νομίζαμε πως, εάν δεν το κάνουμε, θα είναι μια βραδιά χαμένη... Αυτό που με ενθουσίασε περισσότερο ήταν ότι υπήρχαν στο χώρο διάσπαρτες ηλικίες, έφηβοι τρελαμένοι και μέσα στη ζωντάνια που τους δίνουν τα νιάτα τους μέχρι και πιο μεγάλες ηλικίες που ένιωθαν ξανά παιδιά μέσα από ακούσματα από τα δικά τους νιάτα, όπως το «γιορτή», το «ακούω την αγάπη», η «ονειροπαγίδα» « ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός»,το «θ ‘ ανατέλλω» και άλλα από την εποχή των τρυπών..

Ο Αγγελάκας δεν σταμάτησε καθόλου! Ο αγαπημένος τραγουδοποιός “χωρίς κανόνες”, καταφέρνει σε κάθε εμφάνισή του, να απογειώνει τη διάθεση του κοινού σε ένα “αιρετικό” παραλήρημα. Ακόμα και όταν δεν ακούγονταν λογία από το στόμα του, θα έβγαιναν διάφοροι ήχοι για να ενισχύσουν την μουσική... Άλλωστε τα πάντα είναι ρυθμός! Όταν πια εξαντληθήκαμε όλοι, και εμείς αλλά και οι καλλιτέχνες, έπεσε μια περίεργη σιγή μέσα στον πολυχώρο. Τελικά δεν την είχα αντιληφθεί μόνο εγώ, γιατί την έσπασε μια φωνή που έλεγε «φύγαμε πάλι;» και μετά ξανά όλοι μαζί σαν σε συγχρονισμένη κολύμβηση αρχίσαμε το... τραμπολίνο!!

Τελικά έχουν δίκιο οι παλιοί λόγιοι που λέγανε πως εάν κάτι το αγαπάς δεν σε κουράζει ποτέ!! Κάποια στιγμή βέβαια ήρθε και αυτή η ώρα... το τέλος του live. Νομίζω, βέβαια, πως όλοι ήμασταν πολύ ευχαριστημένοι τόσο από την μουσική σκηνή όσο και από τους εαυτούς μας με την επίδοση μας και την  ενέργεια που δώσαμε και πήραμε!!

Ίσως θα έπρεπε να κλείσω με μια σοφιστεία είτε για τον ΑΓΓΕΛΑΚΑ είτε για το live αλλά εγώ θα αρκεστώ σε ένα πολύ αγαπημένο στίχο..

«η φωτιά, η γιορτή, η απώλεια, ο πόνος
Ο κάθε μικρός θάνατος
κι ο μεγάλος ο ατέλειωτος κόσμος

Όλα είναι δρόμος...''

 

Φωτογραφίες: Εύα Θεοχάρη
Δείτε περισσότερες φωτογραφίες από το Γιάννη Αγγελάκα στο Fuzz.

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.