Echo Train & The Road Miles live @ Trianon

The Road Miles - το συγκρότημα που λατρέψαμε από την πρώτη στιγμή που βάλαμε το Gold and Shadows στα αυτιά μας και που δε θα χορτάσουμε ποτέ να τους απολαμβάνουμε και διά ζώσης. Echo Train - η μπάντα που μας κέρδισε με το ντεμπούτο της, Memento Mori, και έπρεπε οπωσδήποτε να δούμε/ακούσουμε και από κοντά. Κινηματογράφος Τριανόν - ένας οικείος χώρος που ωστόσο "ξαναγνωρίσαμε" μέσα από τη φιλοξενία αυτής της ιδιαίτερης συναυλίας την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου.

Ίσως να πρέπει να ξεκινήσω λέγοντας δυό λόγια για τον ιστορικό αυτό χώρο, τον οποίο είχα επισκεφθεί μεν παλαιότερα (πολύ παλαιότερα!) για την προβολή κάποιας ταινίας αλλά ποτέ για κάποιο live. Μάλλον άργησα αρκετά, μιας και τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει διάφορες πολύ αξιόλογες συναυλίες εντός της ημιυπαίθριας κινηματογραφικής αίθουσας του Τριανόν. Έτσι, τολμώ να πω πως είχα κι εγώ απορίες για το αν θα μπορώ να είμαι είμαι όρθιος ή να συνοδεύω τη συναυλιακή εμπειρία μου με τις γνωστές "κακές συνήθειες" - τριγάρο και αλκοόλ. Τελικά, το βράδυ της Παρασκευής διαψεύστηκε πανηγυρικά κάθε προβληματισμός μου, μιας και όχι μόνο επιτρέπονται όλα τα παραπάνω, αλλά και γιατί τελικά δεν είναι καθόλου άσχημη η αίσθηση του να απολαμβάνεις ένα live από τη βολή μιας πάνινης καρέκλας στην αμφιθεατρική αρένα ενός κινηματογράφου... ειδικά όταν, καιρού επιτρέποντος, μπορείς να "σηκώσεις και την οροφή" (αν και την Παρασκευή δεν τη σηκώσαμε)! Way to go, Trianon!

Στα του live λοιπόν, η βραδιά άνοιξε με την Αφροδίτη, τον Άλεξ, τον Αργύρη, τον Μιχάλη, τον Νώντα και τον Γιάννη, ή αλλιώς τους The Road Miles, που είχαμε καιρό να τους δούμε και ομολογουμένως μας είχαν λείψει. Τα 'χουμε ξαναπεί για τους Road Miles (βλ. και τα 5+1 ανερχόμενα ελληνικά Rock σχήματα που ξεχωρίσαμε το 2015) και για το πόσο ικανοί είναι στο να σε μεταφέρουν σε άλλους τόπους και χρόνους με την ψυχεδέλεια της μουσικής τους, αλλά για το συγκεκριμένο live θα μπορούσαμε να σημειώσουμε άλλα δύο στοιχεία: πρώτον, είναι πολύ όμορφο να βλέπεις πώς εξελίσσεται ένα σχήμα μέσω της τριβής του με το μουσικό σανίδι - όχι πως υστερούσαν σε κάτι την πρώτη φορά που τους είδαμε στο περσινό Defcon Fest, αλλά το ότι κάθε φορά που τους βλέπεις είναι ακόμα καλύτεροι από την προηγούμενη, είναι προσδοκώμενο αλλά όχι και δεδομένο για ένα σχήμα. Δεύτερον, το video art που συνόδευε τη σκηνική τους παρουσία, συμπληρώνοντας τη φαντασία μας με εικόνες από ερήμικά τοπία και western που ούτως ή άλλως μας καλλιεργούσαν με τη μουσική τους, ήταν το κάτι άλλο! Ένα επιπλέον "εύγε" στον Γιάννη Ντουσιόπουλο γι' αυτό...

 

the road miles live @ trianon

 

Όσο για τους Echo Train που διαδέχθηκαν τους The Road Miles στη σκηνή, έχοντας ακούσει το single τους με τίτλο "Fire" το 2014 αλλά και το πρώτο LP τους "Memento Mori" που κυκλοφόρησε μόλις τον προηγούμενο Δεκέμβριο, περιμέναμε με ανυπομονησία να τους γνωρίσουμε και συναυλιακώς. Αυτό που ίσως δεν περιμέναμε ήταν ότι θα μας έπεφταν τα σαγόνια με το πόσο καλοί είναι! Ειλικρινά, πέρα από το ότι η σκηνική παρουσία - ιδίως της εξαιρετικής Ren στα φωνητικά - δεν παρέπεμπε σε ένα σχήμα που μετρά μόλις τρία χρόνια ζωής, ήταν και η ίδια η ενέργεια του σχήματος αλλά και το περιεχόμενο της μουσικής που αποτέλεσαν τον ορισμό της μυσταγωγικής εμπειρίας. Και δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς, με το παγανιστικό στοιχείο να κυριαρχεί τόσο σε στιχουργικό επίπεδο όσο και στην κινησεολογία της Ren.

Εκτός αυτών, ήταν και το τέλειο video art που επίσης συνόδευε την παράσταση των Echo Train, με τη Μαρία Γαλάτη να αναδεικνύει στη μεγάλη οθόνη του Τριανόν την ουσία που χαρακτηρίζει τη μεταφυσική ύπαρξη του σχήματος και των συντελεστών του. Τη γέννηση και το θάνατο του σύμπαντος, τον κύκλο της ζωής και της φύσης, τον αρχετυπικό έρωτα, τη σπείρα (σύμβολο που αποτελεί και το λογότυπο των Echo Train) που σαν νομοτέλεια τα τυλίγει και τα οδηγεί σε ένα ανώτερο επίπεδο ύπαρξης ή τα καταστρέφει με τη φυγόκεντρο δύναμη της.

 

echo train live @ trianon

 

Μουσικά, οι Echo Train μας έστειλαν ολοκληρωτικά πίσω στη δεκαετία του '60, όχι μόνο με την απίστευτη διασκευή στο White Rabbit των Jeffesron Airplane, αλλά και με το γενικότερο στυλ τους που θύμιζε τη χρυσή εποχή που η Grace Slick διάβαινε τη σκηνή του Woodstock παρέα με τη Janis Joplin, τους The Who και "παρά λίγο" με τον Jim Morrison και τους Fever Tree. Όλοι αυτοί και ακόμα περισσότεροι μύστες της ψυχεδελικής ροκ θα μπορούσαμε να πούμε πως βρέθηκαν για λίγο μαζί μας το βράδυ της Παρασκευής, μέσω των Echo Train. Ακόμη και η σταδιακή αποχώρηση τους από τη σκηνή κατά το τελευταίο κομμάτι του live, με τη μουσική να συνεχίζει να ακούγεται ακόμα και μετά την έξοδο του τελευταίου, αποτέλεσε μια επιπλέον δυνατή στιγμή του live, που προσωπικά μου προσέφερε άλλη μια γλυκιά ανατριχίλα για τον ιδιαίτερο συμβολισμό της. Εξ' άλλου, ας μην ξεχνάμε πως... "This has all happened before, and it will all happen again".

Ευχαριστούμε βαθιά τους Echo Train γι' αυτή τη σπάνια εμπειρία και ευελπιστούμε να επαναληφθεί σύντομα, ενώ φυσικά ανανεώνουμε το ραντεβού μας και με τους The Road Miles για το επόμενο gig τους!

 

 

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.