Σωσίας

O «Σωσίας» είναι ένα έργο του Ντοστογιέφσκι γραμμένο το 1846. Πρόκειται για ένα έργο-αριστούργημα του συγγραφέα. Ως έργο εξέπληξε καθώς και επηρέασε πολλούς συγχρόνους του, ακόμα κι αυτούς που τον αμφισβητούσαν (Βλαντίμιρ Ναμπεούκοφ). Το έργο διεισδύει στα μύχια της ανθρώπινης ψυχής καταλήγοντας στην ολοκληρωτική διάλυση της.

Στην παράσταση ο θεατής παρακολουθεί μεγεθυμένα κάποια επεισόδια της πραγματικότητας του ήρωα. Παράλληλα εμφανίζεται και το υποκειμενικό πλάνο του ήρωα, για να δηλώσει ό,τι συμβαίνει πίσω από αυτόν. Ο ήρωας προσπαθεί με μεγάλους αγώνες να υπάρξει στην κοινωνία, όμως μάταια, καταλήγει στην απομόνωση. Συγκεκριμένα, ο Άρης Σερβετάλης παρουσιάζει με συγκλονιστικό ως συντριπτικό τρόπο τα μύχια της ανθρώπινης ψυχής. Γίνεται μεγέθυνση της ανισορροπίας, της γελοιότητας, της ντροπής, της πάλης για κοινωνικοποίηση, της εμμονής, όπου όλα αυτά οδηγούν στη διάλυση της ίδιας της ψυχής του ήρωα. Ο Σερβετάλης, υποδυόμενος τον ήρωα του Ντοστογιέφσκι, συγκρούεται με το «εγώ» του καθώς οι υπόλοιποι ηθοποιοί (Δρόσος Σκώτης, Γιώργος Συμεωνίδης, Συμεών Τσακίρης και Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης) παρουσιάζουν τις δεύτερες σκέψεις του. Αυτοί αντιπροσωπεύουν τον πολυδιάστατο εαυτό του. Την κάθε παράλογη σκέψη και εμμονή του.

Πρόκειται λοιπόν για ένα ψυχογράφημα. Ο ήρωας προσπαθεί να υπάρξει και να ενταχθεί στο κοινωνικό περιβάλλον, καθώς όλα δείχνουν εναντίον. Όλη η μανία και οι εμμονές του περιγράφονται με τόσο εντυπωσιακό και ξεκάθαρο τρόπο τόσο με το λόγο όσο και με την άρτια επιμελημένη σκηνοθεσία. Την ανάγκη για κοινωνικότητα εγκλωβίζει ο άστατος και ακατανόητος ψυχισμός του.

Κινησιολογικά, εμφανίζεται ένας Σερβετάλης έτοιμος για όλα. Τεράστια κινητική ευελιξία σε όλα τα επίπεδα. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός που κουβαλάει έξι καρέκλες μαζί και εξαφανίζεται μονομιάς από τα μάτια του κοινού. Παράλληλα οι υπόλοιποι ηθοποιοί με άριστο ρυθμό τόσο λεκτικά όσο και σωματικά, συγχρονισμένα, εκφράζουν την κάθε σκέψη του ήρωα του έργου. Θα έλεγε κανείς πως θυμίζει σωματική περφόρμανς.

 

Σωσίας

 

Ο φωτισμός, λιτός και απέριττος. Φωτίζονται μονάχα τα σημεία της σκηνής που χρήζουν φωτός, στα υπόλοιπα σκοτάδι. Έχουμε να κάνουμε με μια υποβλητική ατμόσφαιρα η οποία τονίζει τον ψυχισμό του ήρωα. Όσον αφορά την ενδυμασία, είναι απλή χωρίς να επιβαρύνει το σκηνικό πλαίσιο.

Σκηνοθετικά, η Έφη Μπίρμπα εντυπωσιάζει το κοινό στο έπακρο. Ένα βουνό από καρέκλες αντικρίζει ο θεατής μόλις μπαίνει στη σκηνή. Θα μπορούσε να πει κανείς πως συμβολίζουν τις ακαθόριστες σκέψεις του ήρωα. Η σκηνοθεσία είναι άρτια επιμελημένη εκφράζοντας τα μύχια της ψυχής του, παρόλα αυτά δεν κουράζει ούτε λεπτό. Πολλοί θόρυβοι, ίσως ενοχλητικοί, εντείνουν την ψυχολογική κατάσταση του ήρωα και τόσο οι ήχοι όσο και η σκηνοθεσία συντελούν στον παραγκωνισμό του.

Απομόνωση-Θόρυβος-Ησυχία, το τρίπτυχο που ακολουθεί την παράσταση σε όλη τη διάρκεια της και εκφράζεται εντυπωσιακά τόσο σκηνοθετικά όσο και κινησιολογικά-λεκτικά. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί, πως ο Ντοστογιέφσκι ως συγγραφέας είναι δύσκολα παραστάσιμος, παρόλα αυτά πρόκειται για μια παράσταση που καθηλώνει τον θεατή με κάθε τρόπο.

 

Πληροφορίες Παράστασης

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.