Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας

«Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας». Ένα έργο του Δημήτρη Δημητριάδη σε σκηνοθεσία και ερμηνεία από την Χρύσα Καψούλη παρουσιάζεται στον Πολυχώρο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων. Στη μουσική βρίσκεται ο Μιχάλης Δέλτα, στα κοστούμια ο Αντώνης Βολανάκης και στο φωτισμό η Βαλεντίνα Ταμιωλάκη. Ένα έργο που δίνει μια διαφορετική όψη της «Κασσάνδρας» που γνωρίζουμε.

Το πριν και το μετά. Το προ έρωτος και το μετά έρωτος. Ο «Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας». Ένας μονόλογος ή καλύτερα μια περφόρμανς για τον έρωτα, για την ερωτική επιθυμία και την αποδοχή του. Το έργο, του Δημήτρη Δημητριάδη, «ευαγγελίζεται» την επικράτηση του έρωτα στον κόσμο, οπού χωρίς αυτόν όλα είναι μάταια. Μια Κασσάνδρα διαφορετική από αυτή που γνωρίζουμε. Ο μύθος της Κασσάνδρας ανατρέπεται και μεταφέρεται στο σήμερα. Το μονόπρακτο του Δημήτρη Δημητριάδη διαπραγματεύεται την δύναμη του πόθου. Το «προ έρωτος» θέλει την Κασσάνδρα ανέραστη, ενώ το «μετά έρωτος» θέλει την Κασσάνδρα ερωμένη. Έτσι βλέπουμε μια διαφορετική-αντίθετη εικόνα της «Κασσάνδρας».

Κρυστάλλινα ρόδα από αίμα παρθένας. Σε όλη τη διάρκεια του έργου ακούγεται μαγνητοφωνημένο το κείμενο ανάποδα και κανονικά- ίσως είναι από την ίδια την Κασσάνδρα... ίσως είναι από κάποια άλλη φωνή. Άγνωστο. Δεν κουράζει ούτε μπερδεύει τον θεατή. Αντιθέτως, ακούγεται ευκρινώς χωρίς να επισκιάζει την βασική φωνή. Ο θεατής καταλαβαίνει αμέσως πως πρόκειται για το ίδιο το κείμενο. Μια έξυπνη τεχνική η οποία κάνει την ατμόσφαιρα υποβλητική. Είναι εντυπωσιακό το πώς η δεύτερη φωνή όχι μόνο δεν επικαλύπτει αλλά δίνει χρώμα, φόρτιση, ένταση και τονίζει την πρώτη φωνή. Η ηθοποιός υποστηρίζει με κάθε τρόπο το έργο αυτό είτε είναι οι κινήσεις της, είτε είναι το ύφος της, είτε είναι τα ίδια της τα λόγια.

Η Κασσάνδρα. Η Χρύσα Καψούλη αποτελεί από την αρχή μια δυναμική παρουσία. Η κίνηση της είναι άκρως περιγραφική τόσο της κάθε λέξης του έργου όσο και των ίδιων της των συναισθημάτων. Η κίνηση της δε σταματά και εκφράζει τα πιο βαθιά της συναισθήματα. Το βλέμμα της έντονα εκφραστικό. Η Χρύσα Καψούλη, επικοινωνεί με τα μάτια της με το κοινό πείθοντας το για όσα μοιράζεται μαζί του και κάνοντας το να συμμεριστεί αυτά που η ίδια νιώθει.

Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας

Το φως. Από την πρώτη στιγμή που εισέρχεται ο θεατής στη σκηνή, το φως είναι εκτυφλωτικό. Κανείς θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει και ανυπόφορο. Και το φώς με τη σειρά του συμβάλει στην εξέλιξη του έργου, λειτουργώντας συμπληρωτικά στα λόγια της ηθοποιού. Κατά τη διάρκεια του μονολόγου, το φως σταδιακά χαμηλώνει μέχρι που στο τέλος επικρατεί το απόλυτο σκοτάδι, κάτω από το οποίο η ηρωίδα λέει τα τελευταία της λόγια.

Η μουσική. Καθ' όλη τη διάρκεια του έργου υπάρχει μουσικό χαλί. Η μουσική είτε χαμηλώνει είτε δυναμώνει ανάλογα με τις ανάγκες του έργου καθώς κλιμακώνεται. Εύστοχη η παρουσία καθώς και η χρήση της σε όλο το έργο. Η μουσική λειτουργεί ενισχυτικά στο «σκοτεινό» σκηνικό.

Η σκηνοθεσία. Το έργο είναι σε σκηνοθεσία της ίδιας της Χρύσας Καψούλη. Άδεια η σκηνή. Αρκεί μονάχα ένα «ρούχο» το οποίο θα αποτελέσει στη συνέχεια το σκηνικό τοπίο. Η κάθε κίνηση της Χρύσας Καψούλη είναι άρτια μελετημένη περιγράφοντας τόσο με τα χέρια όσο και με το σώμα την κάθε λέξη του έργου. Η Χρύσα Καψούλη επικοινωνεί συνεχώς με τους θεατές με το έντονο βλέμμα της, πείθοντας τους για όσα τους λέει. Όπως το σκηνικό, έτσι το μακιγιάζ και η ενδυμασία της Χρύσας Καψούλη είναι «όσο χρειάζεται», χωρίς υπερβολές.

Το τέλος. Αρκετά συνταρακτικό. Αρκεί μονάχα μία «άρια» - κραυγή της Χρύσας Καψούλη για να περιγραφεί το τέλος του έργου. Ένα τέλος διαφορετικό από αυτό που περίμενε ο θεατής όπου μονάχα η κραυγή της είναι αρκετή να μεταφέρει στο θεατή τα πιο βαθιά αισθήματα της και τον πόθο της.

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.