Οι Τρεις αδερφές του Άντον Τσέχωφ στο Θέατρο Πορεία

Η απόφαση του Δημήτρη Τάρλοου και του θεάτρου Πορεία να ανεβάσουν το έργο του Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχωφ “Τρεις Αδελφές” πριν σας πω τίποτα άλλο θα σας πω πως πρόκειται για μια επιτυχημένη απόφαση, για τους ίδιους αλλά και για το κοινό. Ας επεκταθούμε τώρα όμως παρακάτω... Το έργο από μόνο του για τους γνώστες είναι μια πρόκληση. Αυτό συμβαίνει διότι, αν και πρόκειται για ένα έργο 115 ετών (ανέβηκε πρώτη φορά το 1901), είναι άκρως απαιτητικό, ιδιαίτερο, δυνατό συναισθηματικά, διαχρονικό και απολύτως επίκαιρο. Όλα αυτά όμως το κάνουν ακαταμάχητο για τον θεατή.

Ο Δημήτρης Τάρλοου βασισμένος στο αυθεντικό κείμενο, με ελάχιστες αλλαγές, το αποδίδει με ομαλό τρόπο στο κοινό και μέσα από αυτές τις μικροαλλαγές το κάνει όσο πιο ελληνικό πρέπει, μη ξεφεύγοντας από το όριο αυτό. Η διάρκεια του μεγάλη σίγουρα, αλλά ας είμαστε ρεαλιστές, δε γίνεται να αφαιρέσεις κάτι από το έργο και οι τρεις ώρες με το διάλειμμα δεν είναι καθόλου πολλές με βάση τη δομή του έργου. Τρεις ώρες που ταξιδεύουν εδώ και 115 χρόνια μέσα στην καθημερινότητα μας, μέσα στη ζωή μας.

Ο Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχωφ, γεννήθηκε το 1860 και πέθανε το 1904. Το έργο που ανέβηκε τη χρονιά του γάμου του με την ηθοποιό Όλγα Κνίπερ, απεικονίζει τη ζωή των τότε τριών αδελφών, της Όλγας (Αλεξάνδρα Αϊδίνη), της Μαρίας (Ιωάννα Παππά) και της Ειρήνης (Λένα Παπαληγούρα). Τρεις αδελφές που ζουν σε μια μικρή και μακρινή πόλη της Ρωσίας, λόγω της μετάθεσης του στρατιωτικού πατέρα τους, ο οποίος πέθανε και πια ζουν εκεί μαζί με τον αδερφό τους Ανδρέα Πρόζοροφ (Λαέρτη Μαλκότση). Μέσα σε ένα σπίτι ξετυλίγεται το κουβάρι της ζωής των τριών αδερφών, οι οποίες φαινομενικά έχουν ένα καημό, την επιστροφή στη Μόσχα. Η ανάμειξη όμως διάφορων ανθρώπων στο περιβάλλον τους, θα τις οδηγήσει στο να αναθεωρήσουν τη ζωή τους και να τη βλέπουν μέρα με τη μέρα διαφορετικά. Ο ερχομός του Βερσίνιν (Γιάννη Νταλιάνη), θα αναστατώσει τη ζωή τους και οι φιλοσοφίες του για τη ζωή, θα αποδείξουν όχι στις αδερφές αλλά σε εμάς, πως τα προβλήματα και οι σκέψεις εκείνης της εποχής δεν έχουν εκλείψει, δεν έχουν φύγει, είναι ακόμα εδώ και όλα αυτά που τους βασάνιζαν τότε μένουν ίδια και απαράλαχτα ακόμα και σήμερα. Άραγε να φανταζόταν ο Τσέχωφ πως σήμερα θα είχαν διαιωνιστεί τα προβλήματα του τότε; Οι ατάκες του γιατρού Τσεμπουτίκιν (Γιώργου Μπινιάρη) δείχνουν τις υπαρξιακές αναζητήσεις του καθενός.

 

Οι Τρεις αδερφές του Άντον Τσέχωφ στο Θέατρο Πορεία

 

Η λεπτότητα, η ευγένεια, ο ρεαλισμός, αλλά και η οκνηρία του κακομαθημένου βαρόνου Τούζενμπαχ (Παντελή Δεντάκη), είναι αναφορά στον άνθρωπο που ονειρεύεται πολλά, αλλά έχει μάθει να έχει τα πάντα έτοιμα και δύσκολα θα βγει από τη βόλεψη του, παρά μόνο ίσως για τα μάτια μιας γυναίκας. Ακόμα, οι χαζομάρες του Σολιόνι ( Δημήτρη Μπίτου), αποτελούν ίσως την αλήθεια πως πολλοί κρύβουν πίσω από τη ντροπή και τη χαζομάρα έναν άνθρωπο, με ιδανικά και αξίες, τις οποίες δεν θα δείξει ποτέ με τον σωστό τρόπο και θα παραμείνει καταδικασμένος στην κόλαση του, γνωρίζοντας τις ικανότητες του, αλλά όντας ανήμπορος να ξεφύγει από αυτές. Ακόμα και ο άντρας της Μαρίας, Θεώδορος Κουλίγκιν (Κώστας Κορωναίος), καθηγητής στο γυμνάσιο της πόλης, χρόνια παντρεμένος με τη Μαρία, δείχνει ως ο πιο αδύναμος χαρακτήρας του έργου, αλλά παρ' όλα αυτά στο τέλος αποδεικνύει πως μόνο χαμένος στον κόσμο του δεν είναι και δεν προσπαθεί τίποτα άλλο από το να κρατήσει όσα έχει ως τώρα και κυρίως να κρατήσει ζωντανή την αγάπη του. Η Νατάσσα (Μαριάννα Δημήτριου) που μπαίνει στη ζωή τους ως ο έρωτας και μετέπειτα σύζυγος του Ανδρέα, είναι ίσως ο πιο ευτυχής χαρακτήρας του έργου. Αν και μοιάζει σε όλους ως η πιο αταίριαστη στη ζωή τους, αποδεικνύεται η μόνη που έχει πετύχει όσα επιθυμεί και ζει όπως εκείνη θέλει.

Ο Φέραποντ (Χάρης Τσιτσάκης) είναι ο υπάλληλος του τοπικού συμβουλίου, που δεν τον λογαριάζουν ιδιαίτερα αλλά στην πραγματικότητα κάνει όλες τις δουλειές, δείχνει να απέχει από τον κόσμο, αλλά είναι πάντα εκεί έχοντας κάτι να πει, έστω κι αν αυτό είναι μια ιστορία, πιθανότατα βγαλμένη από το μυαλό του, απλά και μόνο για να τραβήξει επάνω του την προσοχή. Επίσης, υπάρχει η Ανφίσα (Μαριέττα Σγουρδαίου) ως η υπηρέτρια που ζει χρόνια με τις αδερφές και λειτουργεί ως σάκος του μποξ για όλους, παρά το μεγάλο της ηλικίας της. Ακόμα, εμφανίζονται και οι Φεντότικ (Πάρις Θωμόπουλος), Ροντέ (Βασίλης Παναγιωτόπουλος), ως δύο στρατιώτες που φέρνουν τα χαμόγελα στην οικογένεια και η παρουσία τους και μόνο κάνει τα προβλήματα να ξεχνιούνται για λίγο. Για λίγο όμως, όση και η παρουσία τους στο έργο. Γενικά ο Τσέχωφ θέλει να μας δείξει σε τρεις πράξεις όλη τη ζωή που μπορεί να ζήσει κάποιος. Όλα τα προβλήματα, τους έρωτες, τις λύπες και τις χαρές. Τις σκέψεις, τις αποφάσεις ή τις μη αποφάσεις και τις αναβολές. Ένα έργο ζωής που δεν πρέπει να χαθεί από κανέναν.

 

Οι Τρεις αδερφές του Άντον Τσέχωφ στο Θέατρο Πορεία

 

Ο Δημήτρης Τάρλοου, γόνος καλλιτεχνικής οικογένειας, είναι γιός του Φίλιπ Τάρλοου, Αμερικανού ζωγράφου και εγγονός του μεγάλου πεζογράφου Μ. Καραγάτση. Η πορεία του Δημήτρη Τάρλοου είναι μακρά και μας δείχνει πως έχει ωριμάσει απόλυτα ως καλλιτέχνης κάνοντας μια τόσο καλή δουλειά σε ένα τόσο απαιτητικό έργο. Η παρουσία του Λαέρτη Μαλκότση μπορεί να χαρακτηριστεί ως άριστη μιας και ανταποκρίνεται με τον πιο δυνατό τρόπο που θα μπορούσε στο χαρακτήρα του αυστηρού αδερφού που ναι μεν είναι αυστηρός με τις αδερφές του, αλλά παράλληλα αναγνωρίζει σε προσωπικές στιγμές όσα τον βασανίζουν. Η σκληρή εικόνα του, στις στιγμές μοναξιάς δείχνει έναν απόλυτα ευάλωτο άνθρωπο. Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη ως Όλγα δένει στον ρόλο της, καθώς σε κάθε ευκαιρία στο πρόσωπο της θα διακρίνει κανείς την απογοήτευση και την αγωνία που συνοδεύει την Όλγα. Υποκριτική που αξίζει χειροκρότημα. Η Ιωάννα Παππά, σε έναν ιδιαίτερα δύσκολο ρόλο εντυπωσιάζει το κοινό, χαρίζοντας στιγμές τρέλας της Μαρίας (Μάσα) στο έργο. Στιγμές που τραγουδά και γελά, αυτόματα γίνονται δάκρυα και πόνος, νεύρα και ένταση, αγάπη και πάθος. Εναλλαγές που δε δείχνουν να προβληματίζουν την ταλαντούχα αυτή ηθοποιό. Η Λένα Παπαληγούρα, καταθέτει μια απόλυτη ερμηνεία στο σανίδι. Ζει το ρόλο σα να είναι κομμάτι της, μοιάζει να πονά όσο και η Ειρήνη, μοιάζει να αγαπά και να αναζητά όπως η Ειρήνη, μοιάζει να είναι η Ειρήνη. Ο Γιάννης Νταλιάνης ως Αλέξανδρος Βερσίνιν, φιλοσοφεί και αγαπά σα να ζει σε μια άλλη εποχή, αγανακτεί και αγαπά με ένταση λες και όντως του συμβαίνουν όσα υποκρίνεται.

Ο Παντελής Δεντάκης, εκφραστικός μέχρις εσχάτων, σα να είναι ο Βαρόνος που θα φανταζόταν κανείς. Σα να είναι έτοιμος να αγγίξει τη Ρωσική επαρχία, σα να κολυμπά στα νερά του παγωμένου ποταμού που κανείς ακούει στο βάθος κατά τη διάρκεια της παράστασης. Ο Γιώργος Μπινιάρης σε κάποια σημεία απορείς αν έχει όντως μεθύσει, αλλά έρχεται το τέλος και σου θυμίζει πως είναι μια χαρά και όχι μόνο δεν έχει πιει, αλλά είναι απλά ένας ικανότατος ηθοποιός. Ο Κώστας Κορωναίος είναι αυτό που χρειάζεται ο ρόλος του και δεν υστερεί σε κάποιο τομέα όπως και κάθε ηθοποιός σε αυτό το άρτια επιλεγμένο καστ.

 

Οι Τρεις αδερφές του Άντον Τσέχωφ στο Θέατρο Πορεία

 

Ο Πάρις Θωμόπουλος μαζί με την τρομπέτα του συνοδεύει την παράσταση, όπως και ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος που ξέχασα να τον ρωτήσω αν όντως δε λέει το ρ ή απλά το κάνει τόσο καλά. Η Μαριέττα Σγουρδαίου και ο Χάρης Τσιτσάκης, παρά τους μικρούς τους ρόλους, είναι πολύ καλοί σε αυτούς. Τελευταία άφησα τη Μαριάννα Δημήτριου, όχι γιατί υστερούσε έναντι στους υπόλοιπους. Ίσα-ίσα, είχε αέρα επάνω στη σκηνή και επάνω στο ρόλο της, που είναι απαιτητικός και η απόδοση του από τη Μαριάννα Δημητρίου έκανε το ρόλο να μοιάζει εύκολος και απλός, παρόλο που μόνο αυτό δεν είναι. Τα σκηνικά, ο ήχος, τα κοστούμια, η σκηνοθεσία, οι ικανότητες όσων είναι γύρω από τη παράσταση και έχουν δώσει τον καλύτερο τους εαυτό εγγυώνται το αποτέλεσμα της επιτυχίας.

Τέλος να πούμε πως το θέατρο Πορεία είναι ένας όμορφος χώρος, που είναι ικανός να φιλοξενήσει κάθε θεατή με τον καλύτερο τρόπο. Η σκηνή είναι μεγάλη απλά στα άκρα κάποιοι θεατές χάνουν κάποιες στιγμές της παράστασης, όμως αυτό δεν την κάνει χειρότερη. Η επίσκεψη σε αυτή τη παράσταση επιβάλλεται, διότι αυτή η παράσταση θα σας συγκινήσει, θα σας προβληματίσει και θα σας θυμίσει πολλά πράγματα που έχετε ξεχάσει από τη ζωή και ίσως σε κάποιους να μάθει πολλά, μιας και ενώ πρόκειται για μια τόσο παλιά παράσταση, τα συμπεράσματα της μοιάζουν τόσο σημερινά. Άλλωστε όπως έγραψε κάποτε και ο Νίκος Γκάτσος...

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.
Καληνύχτα...

 

Οι Τρεις αδερφές του Άντον Τσέχωφ στο Θέατρο Πορεία

*Φωτογραφίες άρθρου: Βάσια Αναγνωστοπούλου

Πληροφορίες Παράστασης

 

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.