Η Τριανδρία, της Γεωργίας Δρακάκη @  Θέατρο Λύχνος

Σε ένα θέατρο όπως το "Λύχνος Τέχνης & Πολιτισμού" παίζεται μία ακόμα αξιόλογη παράσταση στη πόλη των Αθηνών. Αυτή η παράσταση είναι η Τριανδρία. Το θέατρο είναι ένας όμορφος ζεστός χώρος και ταιριάζει γάντι σε μια παράσταση εσωτερικής αναζήτησης που τη διακατέχει η γλαφυρότητα, αλλά και ένας ρομαντισμός.

Το κείμενο είναι γραμμένο από μία νεαρή γυναίκα, τη Γεωργία Δρακάκη. Μόλις στα 23 της χρόνια, η τελειόφητη της Νομικής σχολής έχει ήδη γράψει το βιβλίο "18 ντεσιμπέλ" και τώρα αυτή η παράσταση ελπίζει να την καθιερώσει και στον χώρο του θεάτρου. Σίγουρα ακόμα πλάθεται ως συγγραφέας, αλλά κάνει γοργά και δυνατά βήματα. Την παράσταση σκηνοθετεί ο Κώστας Δράκος, ο οποίος είχε σκηνοθετήσει και το "Μολυβένιο Στρατιώτη" που είχε ανέβει στο θέατρο Χυτήριο. Στο Λύχνο στήνει μία άρτια παράσταση και ουσιαστικά δίνει ζωή σε ένα γυναικείο δωμάτιο με κάθε λεπτομέρεια. Περιγράφει με κάθε πράγμα στη σκηνή και με κάθε κίνηση όσο πιο αναλυτικά μπορεί τη ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών για να τους γνωρίσει καλύτερα ο θεατής. Αυτό το πετυχαίνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αλλά κάπου εδώ είναι η στιγμή που ζυγίζει κανείς μια παράσταση...

Το κείμενο απαιτητικό και ίσως μια μικρότερη δόση ποιητικής υφής να το έκανε πιο ομαλό προς τον θεατή. Όχι πως αυτό καθιστά μέτριο ή κακό το ίδιο το κείμενο, το οποίο είναι πολύ καλό και δείχνει με ιδιαίτερο τρόπο την ερωτική ζωή μιας γυναίκας και τη μετάβαση της από την αθωότητα στη γνωριμία της με την πραγματικότητα και την αλήθεια. Η μεταφορά όμως των συνεχών παρομοιώσεων και των πολλών λέξεων προκειμένου να περιγραφεί ένα συναίσθημα ή ένα πράγμα στο θεατρικό σανίδι, ίσως κουράσει το κοινό κάποιες φορές. Δυναμικές στιγμές είναι οι αλλαγές στην ψυχολογία της πρωταγωνίστριας. Βέβαια, δεν ταιριάζει και τόσο η μία χιουμοριστική στιγμή που υπάρχει, ακριβώς επειδή είναι μόλις μία. Δεν το κάνει πιο ελαφρύ, δεν το κάνει πιο ομαλό. Ίσα-ίσα του προσθέτει ένα στοιχείο που αρχικά σε κάνει να πιστέψεις πως ίσως και να γελάσεις κάποια στιγμή, παρ' όλα αυτά στη συνέχεια δε γελάς ποτέ και καταλήγεις να προβληματίζεσαι. Άλλωστε ο προβληματισμός και η εσωτερική αναζήτηση είναι και ο σκοπός του κειμένου. Οπότε, θεωρώ ότι η μια στιγμή χιούμορ δεν προσφέρει κάτι. Γενικότερα, πρόκειται για μια δυνατή ιστορία μιας γυναίκας που πίσω από αυτά που ζει,  αντικατοπτρίζεται η ζωή που ζει ο καθένας μας και εκπροσωπεί γεγονότα που θα μπορούσαν να συμβούν στον καθένα. Όχι απαραίτητα με την ερωτική μορφή, αλλά με οποιαδήποτε μορφή.

 

Τριανδρία @ Λύχνος Τριανδρία @ Λύχνος

 

Η πρωταγωνίστρια Κωνσταντίνα Σιλεβρή δείχνει να καταθέτει ένα κομμάτι του εαυτού της στην παράσταση. Ξεκινά με το δύσκολο κομμάτι της παράστασης που ουσιαστικά πρόκειται για ένα μονόλογο και αυτό κάνει ακόμα πιο απαιτητική την ερμηνεία της. Αντικατοπτρίζει την εικόνα της Femme Fatale που θέλει να περάσει το κείμενο και η σκηνοθεσία και προσαρμόζεται στις αλλαγές συναισθημάτων σωστά, δείχνοντας πως το έχει αυτό που κάνει, χωρίς να σημαίνει ότι δε χρειάζεται λίγη παραπάνω δουλειά για να αγγίξει ακόμα περισσότερο το δύσκολο ρόλο της.

Αναφέρθηκα στη λέξη μονόλογος και η αλήθεια είναι πως εκεί που λες "Τώρα θα δω ένα μονόλογο ως το τέλος", η παράσταση ζωντανεύει. Αρχικά οι τρεις άνδρες εμφανίζονται σιωπηροί, σταδιακά. Η πρωταγωνίστρια περιγράφει το παρελθόν της και πέφτει για ύπνο. Εδώ ξεκινά το "όνειρο", όπου συναντώνται οι τρεις άνδρες και η παράσταση αποκτά ζωή. Αρχικά βλέπεις τον νεαρό και πρώτο έρωτα "γεωργό", τον οποίο υποδύεται ο Κωνσταντίνος Μακριδάκης χαρίζοντας μια καλή ερμηνεία, να εκφράζει το άγνωστο, την απορία, τον φόβο με έναν καλό τρόπο.

Στη συνέχεια σταδιακά μπαίνουν και οι δύο εναπομείναντες άνδρες. Ο μεσαίος "ιερός" είναι ουσιαστικά η μεγάλη αγάπη και ο ώμος που ακούμπησε η γυναίκα μετά τον πρώτο της έρωτα. Αυτός που της έμαθε τα περισσότερα για τη ζωή και αυτός που απέτυχε να την κατακτήσει για πάντα, όπως όλοι οι άντρες που πέρασαν από τη ζωή της. Αυτός ο "ιερός" είναι ο Γιάννης Κωσταράς. Έχει παίξει και σε μια ανατρεπτική παράσταση όπως το "Leonardo's Ring". Δείχνει σαν νέος ηθοποιός να έχει ταλέντο και μέλλον σε αυτή τη δουλειά. Χαρίζει μια μεστή ερμηνεία στο κοινό και ταιριάζει γάντι ο χαρακτήρας που εκπροσωπεί με το παρουσιαστικό του. Εκφράζει στη παράσταση τη καθημερινότητα, το φυσιολογικό.

 

Τριανδρία @ Λύχνος

 

Τελευταίος και ίσως καλύτερος ο Ανδρέας Μαριανός, ο οποίος υποδύεται τον τελευταίο ίσως άντρα της ζωής της. Τον "Δαιμόνιο". Αυτός ο άντρας που θεωρεί πως της χάρισε όλα όσα ποθούσε. Πως την έκανε πραγματικά ευτυχισμένη και της έδινε ζωή. Ο κύριος Μαριανός ο οποίος συνοδεύεται από ένα πλούσιο, τηλεοπτικό, κινηματογραφικό και θεατρικό βιογραφικό, σε αυτή τη παράσταση είναι για μια ακόμα φορά εξαιρετικός σε αυτό που κάνει. Ο μέθυσος οινοποιός, σχεδόν σίγουρος για την δυναμική του και τη ζωή του, ξαφνικά φτάνει στο σημείο να απορεί αν είναι αλήθεια όσα πιστεύει, αλλά και πάλι δείχνει να μην αμφισβητεί το ποιος είναι. Χαρίζει την απόλυτη ερμηνεία που χρειάζεται ο ρόλος χωρίς κόπο και μοιάζει σα να είναι όντως αυτός που αντιπροσωπεύει στη παράσταση.

Η παράσταση είναι καλή, έχει δυναμική και εύχομαι να πετύχει. Αξίζει να αφιερώσετε λίγο από τον χρόνο σας μία νύχτα Τετάρτης ή Πέμπτης και να πάτε στο θέατρο αυτό. Θα δείτε τη ζωή μέσα από μια άλλη οπτική. Την οπτική μιας νεαρής ανατρεπτικής συγγραφέως, ενός αξιόλογου σκηνοθέτη και τεσσάρων ηθοποιών που έχουν συγκροτήσει μια ομάδα που ταιριάζει στις μεγάλες απαιτήσεις του έργου και φέρνει επιτυχώς εις πέρας την παράσταση.

 

Φωτογραφίες κειμένου: Jovana Hasimi

 

Τριανδρία @ Λύχνος

Πληροφορίες παράστασης

 

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.