Γιάννης Χαρούλης στο Θέατρο Βράχων

Μέθυσαν οι ψυχές μας και φώναζαν "Εδώ είναι ο παράδεισος"...

Αφήνοντας πίσω το Θέατρο Βράχων και πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο, συνειδητοποιήσαμε με τη φίλη μου ότι είναι μία βραδιά απ’ αυτές που δε θέλεις να τελειώσουν. Έτσι αποφασίσαμε να την τραβήξουμε έστω για λίγο ακόμα πηγαίνοντας σ’ ένα φιλικό σπίτι.

Αυτό το «έστω για λίγο ακόμα» μου θύμισε τα δύο encores που γίνονται στις εμφανίσεις του Γιάννη Χαρούλη. Σαν τις καληνύχτες των ερωτευμένων, που κρατάνε ώρες, είτε γιατί δεν μπορούν να ειπωθούν είτε γιατί επαναλαμβάνονται με σκοπό μια μικρή παράταση της στιγμής. Μου θύμισε και το κλείσιμο της συναυλίας, που ήρθε με το τραγούδι «τούτο το μήνα». Ο Γιάννης απομακρύνθηκε απ’ το μικρόφωνο σιγά-σιγά. Ήταν έτοιμος να κατέβει από την σκηνή για τελευταία φορά, όταν γύρισε και ξανακοίταξε τον κόσμο, που είχε γεμίσει τον χώρο με το χειροκρότημά του. Χειροκρότημα που ανταπέδωσε ο ίδιος και η υπόλοιπη μπάντα πολλάκις κατά τη διάρκεια της βραδιάς.

Μια βραδιά υπέροχη που τυλίχτηκε με στίχους και μουσικές από τραγούδια του Χαρούλη, από τις Μαγγανείες και παλιότερα, καθώς και άλλων καλλιτεχνών. Τραγούδια - ιστορίες, τραγούδια αγάπης, χωρισμού, μοναξιάς, ταξιδιάρικα, τραγούδια κοινωνικά και επαναστατικά. Τη θέση τους στο πρόγραμμα πήραν, όπως πάντα, τα ηπειρώτικα του Κωνσταντή και ο «ένας μικρός λαός» του Παύλου. Τα κρητικά δεν μπορούσαν βέβαια να λείπουν και εμείς να μη χορεύουμε όποτε τ΄ ακούγαμε.

Ήταν μια βραδιά μοναδική, απ’ αυτές που ξέρει αυτή η μπάντα να φτιάχνει και να κάνει μέχρι και τα δέντρα να φαίνονται πως χορεύουν με το φύσημα του αέρα. Ένας χορός που αποτυπώθηκε στα βράχια πίσω από την σκηνή, τα οποία ντύνονταν άλλοτε στα λευκά και άλλοτε στα κόκκινα, κίτρινα, μπλε. Ο αέρας που φυσούσε δεν μπορείς να πεις με τίποτα ότι χάλασε αυτή τη συναυλία. Ίσα-ίσα που άφησε και τ’ αστέρια να δουν, ν’ ακούσουν και να μαγευτούν από την στιγμή! Και αυτή η μαγική νύχτα ξεκίνησε με τον Γιάννη να μοιράζεται την «πλύστρα του ουρανού» με τον κόσμο, που είχε γεμίσει τον χώρο μέσα και έξω από το θέατρο. «Κάθε σταγόνα σου ένα γλυκό φιλί για τα βλέφαρα… Καλησπέρα κοπέλια!», είπε και είχε έρθει η στιγμή για να μπουν στο τραγούδι ο Παύλος Συνοδινός, ο Πάνος Τόλιος, ο Μιχάλης Πορφύρης, ο Κωνσταντής Πιστιόλης και να φορέσει ο Γιάννης το λαούτο του.

Είχε έρθει και η στιγμή για να επιβεβαιωθεί η υπερβολή μου να πηγαίνω και να ξαναπηγαίνω σε lives και συναυλίες του. Ίσως να μην μπορεί να «αλλάξει η ζωή μόνο με μια βροχή». Μπορούν όμως μια φωνή και η μουσική να ξεπλύνουν προβλήματα, άγχος και ό,τι μπορεί να σε βαραίνει ή να σε λυπεί. Ο Γιάννης και η υπόλοιπη παρέα επί σκηνής δεν άργησαν να σκορπίσουν χαμόγελο, ηρεμία, όμορφα συναισθήματα και ανάλαφρες σκέψεις στο χώρο και ο καθένας μας πήρε όσο χρειαζόταν για να έρθει η αρμονία. Γλύκαναν και μέθυσαν τις ψυχές μας με υπέροχους στίχους και ήχους, άλλους πιο χαρούμενους και άλλους πιο λυπητερούς. Έτσι κι αλλιώς όλα μέσα στη ζωή είναι. Δεν πειράζει να πληγωθείς, να κλάψεις, ακόμα και να πέσεις. Αρκεί να ξέρεις ή να μάθεις να κλείνεις την πληγή, να σκουπίζεις τα δάκρυα σου, να σηκώνεσαι. Να μη μιζεριάζεις και γκρινιάζεις. Να μην αναλώνεσαι. Να χαμογελάς και να ζεις. Να ζεις με ουσία. «Τα ουσιώδη πράγματα είναι αυτά που κρατάνε, όπως η μαγεία του Νίκου Παπάζογλου που κρατάει ακόμα.». Έτσι περίπου ήταν τα λόγια του Γιάννη πριν αρχίσει να ερμηνεύει το τραγούδι «εγώ δεν είμαι ποιητής» και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μ’ αυτά.

Μας μίλησε και για τους «άμυαλους που ‘πέσαν στην φωτιά για να 'χει τ' όνειρο φωλιά για να κουρνιάζει» αλλά και για τους άλλους, γι‘ αυτούς που αφήνουν να τους χαλάνε το όνειρο… «Άνθρωπε μου τι ξεφτίλα». Ευτυχώς όμως υπήρχαν και υπάρχουν πάντα κάποιοι «άμυαλοι». Το πρόγραμμα τελείωσε τυπικά με το «άλογο» και τη «μαύρη πεταλούδα». Αυτά ήταν τα τελευταία κομμάτια που ήταν γραμμένα στο χαρτί. Από ‘κει και έπειτα ήταν αυτοσχεδιασμοί και επιλογές της στιγμής. Τι ωραίο και αληθινό το αυθόρμητο!

Καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας παρέα με τους υπόλοιπους μουσικούς ή μόνος του στην σκηνή, παρέα με το λαούτο του ή acapella, μας μάγεψε, μας ταξίδεψε, μας ξεσήκωσε, μας άφησε γοητευμένους και καθηλωμένους… Μας έκανε να αφήσουμε τη φαντασία μας ελεύθερη να μας πάει όπου αυτή ήθελε. Με την φωνή του που, όπως έχω ξαναπεί , δεν μπορεί να μην προκαλέσει συγκίνηση, που εμπνέει και παρακινεί, που γεμάτη ρυθμό και μελωδία σου προκαλεί ρίγος ακόμα και χωρίς τη συνοδεία μουσικής, χάιδεψε όλο μας το είναι και μας τύλιξε στην πιο τρυφερή αγκαλιά. Μια αγκαλιά που σε λίγο θα άνοιγε αλλά μας είχε ήδη γεμίσει με τόσα συναισθήματα.

Έτσι σιγά- σιγά ήρθε και το τραγούδι που λατρέψαμε ξανακούγοντάς το από τον Γιάννη, αλλά που σημαίνει και ότι το τέλος του live κοντοζυγώνει. Άρχισε η μουσική και αμέσως μετά αρχίσαμε να τραγουδάμε πόσες χιλιάδες κόσμος μαζί του «Ξενύχτησα στην πόρτα σου και σιγοτραγουδώ εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ…». Έκανε νόημα στους μουσικούς να σταματήσουν να παίζουν. Έμεινε η φωνή του με τις δικές μας. Σταμάτησε κι ο ίδιος να τραγουδάει. Έμειναν οι φωνές μας. Ευχαρίστησε με το χέρι να δείχνει την καρδιά του.

Ακολούθησαν τα δύο encores… Έπειτα πήγαμε με τη φίλη Μαριέττα έξω απ’ τον χώρο που βρίσκονταν ο Χαρούλης και οι μουσικοί του. Περιμέναμε για ένα γεια, μια κουβέντα που θα έδειχνε ότι «ήταν μαγικά απόψε», ένα ευχαριστώ και μια αφιέρωση. Η συναυλία είχε τελειώσει αρκετή ώρα... Ενώ κατηφορίζαμε προς το αυτοκίνητο διαβάσαμε το ένα εισιτήριο που πλέον έγραφε «Evartcode καλά μουσικά ταξίδια. Καλή αντάμωση.». Να ‘μαστε καλά και σίγουρα θα ξανανταμώσουμε σύντομα σε τέτοιες στιγμές και σε υπέροχα μουσικά ταξίδια.

 Γιάννης Χαρούλης στο Θέατρο Βράχων

Δείτε videos από την συναυλία του Γιάννη Χαρούλη στο Θέατρο Βράχων στις 19 Ιουνίου:

Φωτογραφία Άρθρου: Kostas Scrom

Videos: GreekConcerts LiveVideos

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.