Αλκίνοος Ιωαννίδης live @ Κύτταρο

Πριν λίγο καιρό, όταν βγήκε η είδηση ότι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης θα εμφανιστεί στο Κύτταρο την 1η του Απρίλη, δε θα κρύψω ότι μου φάνηκε σαν ένα προχρονολογημένο ψέμα. Κι όμως ήταν αλήθεια και την Πρωταπριλιά έμελλε να απολαύσουμε αυτόν τον καθ’ όλα υπέροχο καλλιτέχνη στην πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή της Ηπείρου.

Αυτή η μαγική φωνή, αυτός ο μοναδικός καλλιτέχνης και άνθρωπος ανέβηκε στη σκηνή του κατάμεστου Κυττάρου μαζί με τους δεξιοτέχνες μουσικούς του, σε ένα πρόγραμμα που αποτελούταν αποκλειστικά από έγχορδα, για να μας παρασύρει ψυχή και σώματι με τους στίχους και τη μουσική δικών του τραγουδιών από τα πρώτα του βήματα μέχρι και τη «Μικρή βαλίτσα», εξαιρετικών διασκευών αλλά και κομματιών άλλων καλλιτεχνών, μεταξύ των οποίων και του Τζίμη Πανούση και του Παύλου Σιδηρόπουλου που έχουν αφήσει το στίγμα τους στον ιστορικό χώρο του Κυττάρου.

Ο «Προσκυνητής», ο «Καθρέφτης», το «Έχω μια λέξη», το «Όσα η αγάπη ονειρεύεται», ο «Βόσπορος», το «Στην αγορά του Αλ Χαλίλι», η «Ζήνωνος», το «Όνειρο ήτανε», ο «Τιμονιέρης», «Τ' Άη Γιωρκού», η «Τριανταφυλλένια», το «Θεέ μου μεγαλοδύναμε», η «Φάτα Μοργκάνα» αλλά και το «Μια χούφτα γη», που έγραψε για τον Νίκο Παπάζογλου, ήταν μερικά από τα τραγούδια που βρήκαν τη θέση τους σε αυτό το μεγάλο βράδυ σε διάρκεια και όχι μόνο, όταν μιλάμε για έναν καλλιτέχνη που αγαπάει και σέβεται την τέχνη του και την ανυψώνει, ανυψώνοντας μαζί και τις ψυχές μας.

 

 

Κι αν η έλλειψη πλήκτρων, πνευστών και κρουστών έκανε τον Αλκίνοο να πει στην αρχή ότι είναι εκτεθειμένοι, δε χωρούσε αμφιβολία ότι αυτός ο καλλιτέχνης πέραν του άρτιου ηχητικού αποτελέσματος, θα είχε βρει τον τρόπο να δώσει και τον ηλεκτρισμό στον ήχο αλλά και στην ατμόσφαιρα. Μαζί με τον Γιώργο Καλούδη στο τσέλο και τη λύρα, τον Μανόλη Πάππο στο μπουζούκι και το λαούτο, τον Δημήτρη Χατζηζήση στο βιολί και τη βιόλα και τον Δημήτρη Τσεκούρα στο κοντραμπάσο, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης εναλλάσσοντας διαρκώς τις κιθάρες του και το ούτι του, μας έκανε να πάρουμε ο καθένας μας τη δική του μικρή βαλίτσα γεμάτη μόνο με τα αναγκαία και να γυρίσουμε τον κόσμο, παρέα με τη μουσική, τα ποικίλα συναισθήματα και τη συνείδησή μας.

Σε μια εμφάνιση που ξεκίνησε με το «Πάντα θα ξημερώνει», αφιερωμένο στον Παύλο Φύσσα, το τέλος της βραδιάς κοντοζύγωσε με το ομώνυμο τραγούδι από τον τελευταίο δίσκο του Αλκίνοου «Μικρή βαλίτσα», το οποίο ο Ιωαννίδης προλόγισε μιλώντας για τους συμπατριώτες μας που αναγκάζονται να φύγουν από την Ελλάδα αλλά τελικά αφιέρωσε σε αυτούς που φεύγουν κυνηγημένοι από τη χώρα τους, που «πνίγονται στις θάλασσες μας και γεννούν στις λάσπες μας». Με αυτόν τον τρόπο, ο Αλκίνοος έδειξε για ακόμα μια φορά ότι μεταξύ έρωτα, αγάπης και «σούσι» υπάρχει και αυτός ο πόνος, αυτά τα προβλήματα που μπορεί να μη σε αγγίζουν πάντα άμεσα αλλά αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος πρέπει τελικά να σε αγγίζουν.

Σε όλο αυτό το σκηνικό και τον καταιγισμό πληροφοριών και έντονων συναισθημάτων μέσα από τις λέξεις και τους ήχους, δεν έλειψαν και οι μακρόσυρτοι πρόλογοι του Αλκίνοου για τα κομμάτια που ερμήνευσε, αλλά και για το δίσκο του που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες. Αυτοί οι πρόλογοι που σε κάνουν να μαθαίνεις την πάντα ενδιαφέρουσα ιστορία πίσω από το τραγούδι, όπως έγινε πριν από την «ωραία του χωριού», ένα από τα τέσσερα λαϊκότροπα τραγούδια του τελευταίου δίσκου που έγραψε για τον ρεμπέτη Γιώργο Κατσαρό. Αυτοί οι πρόλογοι που συνήθως καταλήγουν σε διαλόγους με το κοινό και σίγουρα σε κάνουν να γελάσεις, καθώς ο Αλκίνοος χαρακτηρίζεται, μεταξύ άλλων, από το χιούμορ του αλλά και από το ότι δε θα αφήσει κάτι να περάσει απαρατήρητο... ή αναπάντητο. Αυτοί οι πρόλογοι που, εν τέλει, σε κάνουν να τον λατρεύεις δυο φορές.

 

 

Άλλοτε με τις φωνές των εξαίρετων μουσικών του να συνοδεύουν τη δική του, άλλοτε με το κοινό να τραγουδά σύσσωμο σαν μία δεύτερη φωνή, άλλοτε συνοδεία της μουσικής και άλλοτε α καπέλα, πότε κοντά στο μικρόφωνο και πότε μπροστά από αυτό, ο Αλκίνοος μας έκανε να αναριγήσουμε πολλές φορές την Παρασκευή το βράδυ.

Αποχωρίσαμε από το Κύτταρο υπέρ-πλήρεις και δίχως κανένα παράπονο (γιατί μπορεί να μην είπε και ένα-δυο αγαπημένα τραγούδια), με μια όμορφη ηρεμία, μια αγαλλίαση, με σκέψεις και αντιδράσεις που είθισται να έρχονται μετά από στιγμές που σε τραβούν από τη ρουτίνα ή τα μικροπροβλήματα της καθημερινότητας. Ταξιδέψαμε με μια «Μικρή βαλίτσα» που χωρούσε πολλά και σημαντικά και η επιστροφή στο σπίτι έμοιαζε σαν το γυρισμό από ένα γεμάτο με εμπειρίες και βιώματα ταξίδι.

Θα κλείσω με το ελάχιστο που μπορώ και μένει να εκφράσω μετά από ακόμα ένα live του Αλκίνοου. Και αυτό είναι ο θαυμασμός μου για το ταλέντο, τις γνώσεις, τη ψυχή που βγάζει στα τραγούδια του και επί σκηνής αυτός ο καλλιτέχνης, αλλά και την ανάγκη του για εξέλιξη που είναι εμφανής τόσο μέσα από τις παραστάσεις του αλλά και τον τελευταίο του δίσκο. Και είναι πραγματικά όμορφο να βλέπεις ότι υπάρχουν καλλιτέχνες που δημιουργούν, όχι απλά για να δίνουν το «παρών», αλλά γιατί έχουν κάτι να πουν, κάτι να μοιραστούν μέσα από την τέχνη τους, κάτι που καταφέρνει να βγάζει τον καθένα από την κρυψώνα του, από το μικρόκοσμό του.

 

 

Τα Cookies συμβάλλουν στην καλύτερη εμπειρία σας κατά την πλοήγηση στον ιστότοπο του evart.gr. Με την πλοήγησή σας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης.