«Θείος Βάνιας» του Άντον Τσέχωφ
Ο «Θείος Βάνιας» του Άντον Τσέχωφ γράφτηκε το 1896-1897. Αποτελεί το κορυφαίο έργο του, το οποίο διαπραγματεύεται τις υπαρξιακές ανησυχίες του ανθρώπου και τα αδιέξοδα στα οποία καταλήγει κάθε φορά. Ένα διαχρονικό δράμα με μηνύματα που θα βρίσκουν πάντα αντίκρισμα στο εκάστοτε κοινό, παρουσιάζεται στο Θέατρο Χόρν και πράγματι, στο έργο μπορεί να «συναντήσει» κανείς ακόμα και τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας.
Η παράσταση εκλύει και γοητεύει το κοινό. Αν και ο Θείος Βάνιας είναι ένα κλασικό έργο, η συγκεκριμένη παράσταση απευθύνεται και έχει να «πει» πολλά στο ευρύ κοινό. Δεν πρόκειται απλά για μια ερωτική ιστορία, αλλά για ένα έργο που διεισδύει στα βάθη της ψυχής των ηρώων, προβληματίζοντας τους θεατές. Αναπαριστά με άρτιο τρόπο πόσο εύκολα μπορεί κανείς να φτάσει στο τέλμα. Μια άφιξη στο αγρόκτημα είναι ικανή να φέρει τη ζωή τους άνω κάτω. Άλλοι υπακούν, άλλοι εξουσιάζουν κι άλλοι γοητεύουν. Ο καθένας στο ρόλο του. Όλοι έχουν συνηθίσει σε αυτό, ακόμα κι αν βρίσκονται στην καλύτερη «θέση» (ούτε εκεί δεν είναι ωραία). Αξίζει να σημειωθεί βέβαια, πως αυτό που κάνει την παράσταση να ξεχωρίζει είναι οι υπαινιγμοί και τα κωμικά στοιχεία που αποδίδονται από τους ηθοποιούς με ευφάνταστο καθώς και σοκαριστικό τρόπο.
Ο λόγος του έργου σύγχρονος, απλός, χωρίς υπερβολές, μοιάζει αληθινός και ευκολονόητος στο κοινό. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως έχει αλλοιωθεί το αρχικό νόημα του έργου, αντιθέτως. Απλά και χωρίς υπερβολές είναι και τα κοστούμια που παραπέμπουν στο περιβάλλον του αγροκτήματος καθώς και στα «πλούσια» γούστα μεταφέροντάς μας στην ατμόσφαιρα του έργου. Παράλληλα ο φωτισμός του έργου είναι υποβλητικός, συμβάλλοντας στην «βαριά» ατμόσφαιρα και εκφράζοντας το αδιέξοδο των ηθοποιών.
Το σκηνικό αποτελείται από μια τεράστια βιβλιοθήκη. Μια βιβλιοθήκη που μοιάζει να θέλει να πνίξει το θεατή. Πρόκειται λοιπόν, για ένα βαρύ σκηνικό το οποίο μας μεταφέρει τόσο στην εποχή του έργου όσο και στην ατμόσφαιρα του κειμένου, καθώς οι άνθρωποι υπέφεραν ζώντας καταδικασμένοι στα αδιέξοδα τους. Παρ' όλα αυτά, η βιβλιοθήκη είναι και ευκίνητη, γεγονός που ελαφρύνει την ατμόσφαιρα στη σκηνή. Κρύβει πολλά ορατά και αόρατα «μυστικά» και μεταλλάσσεται συνεχώς σύμφωνα με τις ανάγκες του έργου. Κανείς δε μπορεί να φανταστεί σε τι μπορεί να μετατραπεί αυτή η βιβλιοθήκη και τι μπορεί να κρύβει μέσα της...
Η Λιλλύ Μελεμέ μεταφέρει με άψογο τρόπο το "Θείο Βάνια" στην σκηνή και οι ηθοποιοί, ο καθένας μέσα από το δικό του ρόλο και με το δικό του μοναδικό τρόπο, εκφράζουν το αδιέξοδο του ανθρώπου. Η Σόνια (Αλεξία Καλτσίκη) μία κοπέλα ταπεινή, δίκαιη, γεμάτη ζωντάνια και αισιοδοξία παρά την κατάσταση της, τραβά τα βλέμματα με τον τρόπο που εκφράζει την τραγικότητα της κατάστασής της, στον οποίο συμβάλουν πολύ οι εκφράσεις και η κινήσεις της επί της σκηνής. Στην αντίθετη μεριά βρίσκεται η Έλενα (Μελίνα Βαμβακά) που αν και γοητεύει κάθε άντρα, είναι δυστυχισμένη. Μια γυναίκα ισχυρή που όμως γίνεται η πιο αδύναμη μέσα σπο σκηνές ξεσπάσματος, οι οποίες ταράζουν το κοινό, όπως επίσης και ο Άστροφ (Στέλιος Μάινας) που είναι η προσωποποίηση του υπαρξιακού τέλματος με την ισχυρή παρουσία του στη σκηνή την οποία κανείς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κυνική. Τον καθηγητή, ένα γέρο που τον «βαραίνει» η ζωή του, υποδύεται ο Γιάννης Βόγλης που αποτελεί στιβαρή παρουσία πάνω στη σκηνή, ενώ και οι δευτερεύοντες ρόλοι των Χάρη Χαραλάμπους, Έρση Μαλικένζου και Αλεξία Καλτσίκη στηρίζουν την παράσταση καθηλώνοντας το κοινό. Ο Θείος Βάνιας, που "ντύνεται" ο Γιάννης Φέρτης, αν και φαίνεται ένας καλός χαρακτήρας, όταν φτάσει σε αδιέξοδο φανερώνεται όσο πιο εύστοχα γίνεται η αδυναμία του αγγίζοντας τα όρια της συγκίνησης.
«Θ' ακούσουμε τους αγγέλους, θα δούμε ολόκληρο τον ουρανό σπαρμένο με διαμάντια, θα δούμε όλο το κακό αυτής της γης, όλα μας τα βάσανα να καταποντίζονται μέσα στο έλεος που θα πλημμυρίσει ολόκληρο τον κόσμο, και η ζωή μας θα γίνει ήρεμη, τρυφερή, γλυκιά σαν χάδι. Θ' αναπαυτούμε... θ' αναπαυτούμε...»
