- Λεπτομέρειες
-
Γράφει ο/η Εύη Κουκά Εύη Κουκά
-
Κατηγορία: Συνεντεύξεις Συνεντεύξεις
-
Δημοσιεύθηκε : 21 Ιανουαρίου 2014 21 Ιανουαρίου 2014
-
Προβολές: 4556 4556
Ο τρελός είναι αυτός, που κυνηγάει τα όνειρα του χωρίς να σκέφτεται κανένα κόστος και καμία αιτία. Όταν προσπαθείς να είσαι αληθινός, αυτό είναι τρέλα.
λέει στην Εύη Κουκά ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος
Τον γνωρίσαμε από το δίσκο «Γαμώ την καταδίκη μου» και το ομότιτλο τραγούδι. Το 2013 κυκλοφόρησε την καινούρια του δισκογραφική δουλειά «Ένας τρελλός». Τον γνωρίζουμε ως ο «άνθρωπος ορχήστρα», καθώς είναι γνώστης και δεξιοτέχνης σε πάνω από είκοσι μουσικά όργανα. Φέτος τον βρίσκουμε στην Ακτή Πειραιώς στην παράσταση «Γκαγκαντίν- οι γενναίοι της νύχτας». Συναντηθήκαμε με τον Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο πριν λίγες μέρες στο στούντιο και μιλήσαμε για τις προσωπικές του δισκογραφίες, τις συνεργασίες, την τρέλα του, τα όνειρα και τα σχέδια του και φυσικά για τι άλλο;;; Για τη μουσική....
«Άνθρωπος ορχήστρα», είναι ένας από τους χαρακτηρισμούς σου και όχι αδίκως. Είσαι γνώστης σε πάνω από είκοσι μουσικά όργανα. Τι σε ώθησε να ξεκινήσεις να ασχολείσαι με τη μουσική και τι να θέλεις να μαθαίνεις όλο και κάτι παραπάνω;
Α.Κ. : Όταν ήμουν πεντέμισι χρονών με πήγε η γιαγιά μου σ’ ένα ωδείο. Με ρώτησε τι όργανο ήθελα να μάθω. Είπα βιολί. Δεν είχα δει, αλλά μου άρεσε που κουνούσε το δοξάρι. Μου έλεγαν να μην πάρω το βιολί αλλά εγώ πείσμωνα όσο μου έλεγαν όχι. Μετά κατάλαβα τι εστί βερίκοκο! Σιγά σιγά όμως το έμαθα. Το βιολί θεωρείται ο βασιλιάς των οργάνων, γιατί είναι ασυγκέραστο. Δεν έχει τάστα, δηλαδή χωρίσματα, και εξασκεί πολύ καλά το αυτί. Από κει και πέρα ήρθε το ένα μετά το άλλο. Γρατζουνούσα μόνος μου κιθάρα, ξεκίνησα τρομπόνι στη φιλαρμονική στην Κερατέα. Το ένα όργανο έφερε το άλλο. Το κάθε όργανο έχει κάτι διαφορετικό. Γενικά έκανα σπουδές στη μουσική. Δεξιοτέχνης, διπλωματούχος είμαι στο τρομπόνι και στο βιολί στα θεωρητικά. Έχω παρακολουθήσει και κλασικό μαντολίνο. Έχω μια έφεση στα όργανα αλλά συνέχεια μελετάω και το εξελίσσω. Θέλει χρόνο και εξάσκηση. Άμα φτάσεις σ΄ ένα επίπεδο δεν πέφτεις απ’ αυτό. Μέχρι να φτάσεις βέβαια θέλει πολλή μελέτη. Διδάσκω και σε ωδείο και λέω στους μαθητές μου αυτό: μελέτη και απομόνωση…(γέλια). Δεν τελειώνει ποτέ η μουσική και οι σπουδές. Όσο ζεις εξελίσσεσαι.
Μου δημιούργησες μια απορία… Φτάνεις σε ένα επίπεδο αλλά σταματάς να ασχολείσαι για πέντε χρόνια. Δεν ξεχνάς τότε κάποια πράγματα, που ήξερες;
Α.Κ. : Αναλόγως. Αν ρωτήσεις, η μισή Ελλάδα θα σου απαντήσει ότι έχει κάνει οχτώ χρόνια πιάνο και πέντε χρόνια κιθάρα και δε θυμάται τίποτα. Το θέμα είναι που, πως και γιατί το κάνεις. Εννοώ ότι το κάθε ένα θέλει το δικό του τρόπο. Δεν είναι σαν το ποδήλατο. Θέλει εξάσκηση. Αυτή είναι και η ζωή του μουσικού, του τραγουδοποιού.
Αποτελεί κάποιο από τα μουσικά όργανα, που γνωρίζεις, το αγαπημένο σου;
Α.Κ. : Κοίτα, όπως σου είπα το κάθε όργανο είναι διαφορετικό. Αγαπημένο; Δεν νομίζω ότι υπάρχει. Είναι κάτι σαν τα παιδιά ή τα τραγούδια, που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιο. Άλλη έκφραση, άλλα συναισθήματα βγαίνουν, όταν παίζεις μια άρια στο τρομπόνι ή μια παρτίντα στο βιολί ή μια καντάδα στο μαντολίνο ή όταν γρατζουνάς την κιθάρα κάτω από τα αστέρια. Το κάθε ένα σου δίνει άλλα συναισθήματα.
Μουσικός, στιχουργός, συνθέτης, ερμηνευτής. Αγαπάς ή σε εκφράζει κάποιος απ’ αυτούς τους ρόλους πιο πολύ;
Α.Κ. : Θεωρώ τον εαυτό μου ουσιαστικά τραγουδοποιό. Μου αρέσει πάρα πολύ η σύνθεση. Η μουσική βέβαια είναι όλα αυτά για εμένα. Δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω. Εμένα μου αρέσει όταν βγαίνω στην σκηνή. Μικρός ήθελα να γίνω σολίστας και οι δάσκαλοι μου με παρότρυναν να πάω στο εξωτερικό για να συνεχίσω κλασικές σπουδές. Μετά θυμάμαι ότι έπαιζα στο Μέγαρο Μουσικής με μια ορχήστρα και σκεφτόμουν τι ώρα θα είμαι στου «Βάτραχους» στη μπουάτ στη Σόλωνος και να κάνω παιχνίδι με την κιθάρα. Οπότε τότε είπα ότι θα ακολουθήσω αυτό. Αυτό με γεμίζει πιο πολύ, όταν μπορώ και κοιτάω τον κόσμο στα μάτια και βγαίνω στην σκηνή. Μου δίνει ενέργεια αυτό. Όλα όμως τα έχω στο μυαλό σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι όσον αφορά τη μουσική. Όλα είναι ένα, πιστεύω.
Έχεις πάρα πολλές συνεργασίες με καταξιωμένους καλλιτέχνες. Υπήρχε κάποια που να είναι ο μεγαλύτερος σταθμός στη μουσική σου πορεία;
Α.Κ. : Από κάθε συνεργασία παίρνεις πράγματα, και θετικά και αρνητικά. Πάντοτε. Η κάθε συνεργασία είναι σχολείο. Δεν μπορώ να πω ότι έχω κάνει μια συνεργασία και δεν έχω κερδίσει. Για να παίρνεις όμως πράγματα πρέπει να είσαι ανοιχτός. Σαφώς οι «Άγαμοι θήτες» με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη ήταν μεγάλος σταθμός και σίγουρα ο Διονύσης Σαββόπουλος, που κάναμε πρώτα το «Αχαρνείς» και μετά τον «Πλούτο», με το τελευταίο να έχει πολύ ωραία εξέλιξη. Φέτος παίζουμε και μαζί στην Ακτή Πειραιώς. Μ’ έχουν διαλέξει σαν το νέο της παρέας. Σίγουρα ο Διονύσης είναι ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο της ελληνικής μουσικής και σαφώς έχω να πάρω πολλά.
Αυτό το χειμώνα λοιπό συμμετέχεις στην παράσταση Γκαγκαντίν με τους Δ. Σαββόπουλο, Λ. Μαχαιρίτσα, Γ. Ζουγανέλη και Σ. Μπουλά. Πες μας δύο λόγια για την παράσταση και για τους καλλιτέχνες, που συμμετέχουν σε αυτή.
Α.Κ. : Στην παράσταση υπάρχουν κείμενα, και σίγουρα πολλή μουσική. Έχουμε δουλέψει πάρα πολύ. Ανέλαβε την σκυτάλη ο Διονύσης Σαββόπουλος και μας οργάνωσε όλους. Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας δε θα πω ότι με έχει βοηθήσει γιατί σε αυτή τη δουλειά δε σε βοηθάει κανείς. Δίνεις και παίρνεις. Αν ρωτήσεις και τον Λαυρέντη το ίδιο θα σου πει. Ο Λαυρέντης όμως ήταν ο πρώτος άνθρωπος, που μου έδωσε χώρο να πω τα τραγούδια μου, και τον ευχαριστώ πολύ γι αυτό. Έχουμε χρόνια που συνεργαζόμαστε. Ο Γιάννης Ζουγανέλης με ξέρει από παιδί. Ήμουν στο γύρω - γύρω όλοι παιδάκι. Ο Σάκης Μπουλάς είναι αγαπημένος. Έχω συνεργαστεί ξανά και με τον Γιάννη, με το Σάκη και με το Λαυρέντη, άρα η σχέση μας είναι ούτως ή άλλως πολύ φιλική, πολύ καλή. Η παράσταση πάει πολύ καλά και είναι και πολύ καλή. Πιστεύω ότι όταν δουλεύεις πολύ, αυτό βγαίνει προς τα έξω. Κάποιος, που θα έρθει, θα ακούσει πολλά ωραία τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου και του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, θα γελάσει με τον Γιάννη, που είναι εκπληκτικός με τον κόσμο. Ο Σάκης και τραγουδάει και παίζει σκετσάκια. Πειράζονται και με το Γιάννη. (γέλια) Εγώ παρουσιάζω τραγούδια από το νέο δίσκο και από το « Γαμώ την καταδίκη μου», κατ’ απαίτηση του Διονύση. Αλλάζω πάλι διάφορα όργανα. Μπορώ να πω ότι είναι λίγο απαιτητικό το πρόγραμμα. Είναι μια ατμόσφαιρα καμπαρέ. Υπάρχουν και guests, που έρχονται κάθε εβδομάδα. Γενικά η παράσταση περνάει ευχάριστα, μας το λέει και ο κόσμος.
«Ένας τρελλός», ο καινούριος σου δίσκος, που παρουσίασες πριν λίγους μήνες στον Σταυρό του Νότου. Το ύφος είναι αλλαγμένο σε σχέση με αυτό που σε είχαμε γνωρίσει. Πες μας γι αυτή τη δισκογραφική δουλειά και για τους συντελεστές της.
Α.Κ. : Όσον αφορά το ύφος, εξέλιξη το λέμε! Στον δίσκο συμμετέχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, γνωστοί και μη. Είναι πάρα πολλοί και οι μουσικοί. Για μένα οι μουσικοί ανήκουν κι αυτοί στις συμμετοχές. Ο Σάκης Μπουλάς κάνει τον πατέρα μου σε ένα κομμάτι, η θεία μου η Βούλα κάνει τη γιαγιά μου, ο Δημήτρης Σταρόβας κάνει το αφεντικό μου και σε άλλο κομμάτι κάνει τους κατακτητές. Με την Εβελίνα Παπούλια κάνουμε ένα αντρόγυνο σ’ ένα τραγούδι, που λέει «θέλεις μόνο να σε παντρευτώ». Η Κατερίνα Παπουτσάκη λέει μια πολύ όμορφη μπαλάντα. Το ποίημα ήταν σε ένα βιβλίο του Leo Buscaglia «Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις». Του το είχε στείλει μια μαθήτρια του και είναι μια αληθινή ιστορία. Είναι γραμμένο το 1970 και το έχει πει πολύ ωραία η Κατερίνα. Την επέλεξα γι αυτό, γιατί έχει δώσει
φοβερή ερμηνεία. Από κει και πέρα συμμετέχουν οι Khaosia, ένα ιταλικόσυγκρότημα, ο Chucho, που είναι Κουβανός φίλος, ο Renas, που ζει στο Παρίσι σήμερα και κάνει κουρδικό hip hop σ’ ένα κομμάτι. Γενικά είναι πολυπληθής. Ο Δώρος Δημοσθένους λέει το «Fandango». Γενικά είναι λίγο τρελός ο δίσκος. Ισορροπεί σε διάφορα πλαίσια.
Υπάρχει κάποιο κομμάτι από τον δίσκο που είναι αγαπημένο σου; Είπες πριν ότι είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις. Επίσης έχεις πλέον δύο δισκογραφικές δουλειές στο βιογραφικό σου. Τις εκτιμάς το ίδιο, σε εκφράζουν το ίδιο;
Α.Κ. : Θα μπορούσα να πω ότι αγαπημένο μου είναι ένα κομμάτι που λέει «για να μπορώ να σ’ αγαπάω παραιτούμαι», σε στίχους του Ισαάκ Σούση. Είναι πιο βαρύ κομμάτι, όπως το χαρακτηρίζουν, αλλά και πολύ ουσιώδες. Απ ΄ την πρώτη δουλειά οι περισσότεροι γνωρίζουν το «Γαμώ την καταδίκη μου». Υπάρχουν όμως κομμάτια όπως το «νηπενθές», που τραγουδάει ο Σπύρος Σακκάς, και ο «πόλεμος», που συμμετέχουν πολλοί καλλιτέχνες, που ξεφεύγουν λίγο από αυτό που με έχει συνδυάσει ο κόσμος. Τώρα στο δεύτερο είναι μια εξέλιξη αλλά για να σου πω την αλήθεια τώρα πάω για επόμενα. Δεν μπορώ να τα ακούω. Αυτό που δε θέλω να χάσω είναι να θέλω συνέχεια να εξελίσσομαι. Αυτός ο δίσκος ,ο δεύτερος, ήταν θεατρικός. Ο τρίτος θα είναι αλλιώς. Δεν ξέρουμε.
Γράφεις στο βιογραφικό σου ότι τώρα που φτάσατε στο τέλος αυτής της τρελής διαδρομής θα ήθελες να ευχαριστήσεις όλους όσους βοήθησαν να ολοκληρωθεί αυτή η δουλειά και ήταν τόσο τρελή ώστε να δείξουν την υπομονή, το ταλέντο και την ανοχή που χρειάζονται για να γίνουν οι σκέψεις Ενός τρελλού… πραγματικότητα. Πως εννοείς εσύ τον όρο «τρελός» και ποια είναι η πιο τρελή σου σκέψη;
Α.Κ. : Ο τρελός είναι αυτός, που κυνηγάει τα όνειρα του χωρίς να σκέφτεται κανένα κόστος και καμία αιτία. Κυνηγάω πάντα τα όνειρα μου και όλοι με λένε τρελό από μικρό. Για παράδειγμα είχα σίγουρη δουλειά, έφυγα, πούλησα το αμάξι μου και έκανα τον πρώτο μου δίσκο. Όλοι τότε με έλεγαν τρελό. Πάντα δηλαδή έχω ιδέες, που όλοι μου λένε «Τρελός είσαι;;;». (γέλια) Νομίζω όμως ότι όλοι όσοι ασχολούνται με τις τέχνες είμαστε λίγο «πειραγμένοι». (γέλια) Αυτό χαρακτηρίζω τρέλα. Όταν προσπαθείς να είσαι αληθινός, αυτό είναι τρέλα. Να κάνεις αυτό που θέλεις. Αυτή η διαδικασία είναι πολύ επίπονη και με πολύ κόπο και μόχθο και δεν ανταμείβεται.
Αυτή τη χρονική περίοδο η δισκογραφία δεν επιφέρει κέρδη. Εσένα ο δίσκος σου ανήκει στην εταιρία Arttings, όπου συμμετέχεις και εσύ.
Α.Κ. : Ναι, η δισκογραφία δεν πουλάει. Η Arttings είναι ανεξάρτητη εταιρία και δισκογραφική, studio ηχογραφήσεων και ωδείο. Γενικά κάνουμε μουσικές παραγωγές. Έχουμε ανεξαρτητοποιηθεί από τις εταιρίες, διότι νομίζω ότι οι εποχές εκεί πηγαίνουν. Δεν έχουν μείνει άλλωστε πολλές εταιρίες. Οι εταιρίες, που ήμασταν στο παρελθόν, έχουν κλείσει. Γενικά κανείς δεν πλήρωνε παραγωγή. Επομένως όταν έχεις πληρώσει παραγωγή, τα έχεις όλα έτοιμα, δε θέλεις κανένα πάνω από το κεφάλι σου απλώς για να διακινήσει το υλικό. Υπάρχουν εταιρίες, που κάνουν αυτή τη δουλειά. Οπότε συνεργαζόμαστε και βγάζουμε και νέα πράγματα, που μας αρέσουν από νέους ανθρώπους, και ετοιμάζουμε καινούριες δουλειές. Η Arttings είμαι εγώ μαζί με μια ομάδα ανθρώπων και παλεύουμε όλοι. Έχουμε κάνει προς το παρόν το δίσκο μου και το «Μια τρελή τρελή αλφαβήτα», που είναι ένα παιδικό βιβλίο της Ράνιας Μπουμπουρή και έχω επιμεληθεί τη μουσική. Είναι βιβλίο με cd και είναι best seller στα Public, όπως και ο «Τρελλός». Πάει πολύ καλά. Έχει είκοσι τέσσερα κομμάτια με τα γράμματα και άλλα δύο tracks και συμμετέχουν πάρα πολλοί καλλιτέχνες. Μέσα σ’ αυτούς και ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Γιάννης Ζουγανέλης, που λέει το γράμμα «Υ». (γέλια)
Τι σχέση έχεις με τα παιδιά;
Α.Κ. : Γενικά με τα παιδιά έχω πολύ καλή σχέση και από τη διδασκαλία. Πιστεύω ότι τα παιδιά είναι οι καλύτεροι κριτές. Όταν έχουν κάτι στο λένε στα μούτρα, δεν σκέφτονται. Δεν το φιλτράρουν και αυτό είναι πολύ ωραίο. Πάντα κερδίζεις από τα παιδιά, αν τα ακούς. Είναι αυτό που χάνουμε εμείς όταν μεγαλώνουμε. Παιδιά δεν έχω βέβαια αλλά έχω μαθητές. Σκυλιά έχω. (γέλια)
Γράφεις και μουσική και στίχους. Με τι σειρά συνηθίζεις να γράφεις; Πρώτα μουσική ή πρώτα στίχος και τι σε τραβάει σ΄ ένα τραγούδι περισσότερο;
Α.Κ. : Μερικές φορές μπορεί να μου δώσουν στίχους και να γράψω τη μουσική ή το αντίθετο. Όταν γράφω και τα δύο, συνήθως γίνεται ταυτόχρονα. Αλλά ποτέ δε θα πω ότι τώρα θα κάτσω να γράψω. Απλά με πιάνει κάτι εκείνη την ώρα και γράφω. Σ’ ένα τραγούδι προσέχω και τον στίχο και τη μουσική. Άλλοι προσέχουν ένα από τα δύο και άλλοι απλώς ακούν. Ακροατές, που λέμε. Για μένα αυτά αλληλοσυμπληρώνονται. Εκεί είναι η μαγεία. Να πετύχεις και τον στίχο και τη μουσική και να κουμπωθούν.
Ποιες είναι οι μουσικές σου επιρροές;
Α.Κ. : Οι μουσικές επιρροές είναι από παντού. Γενικά δεν έχω ταμπέλες και ταυτότητες. Όταν ένα κομμάτι, ένα τραγούδι, ένα έργο είναι παντού καλό, είναι καλό. Άκουγα reggae, ρεμπέτικα, κλασική μουσική, ωραία λαϊκά κομμάτια, χορωδιακά, παραδοσιακά και ξένα και rock. Δεν έχει να κάνει. Για μένα όλα είναι η μουσική. Παντού θα βρεις διαμάντια. Ας πούμε τα heavy metal συγκροτήματα έχουν γράψει τις καλύτερες μπαλάντες. Εγώ γενικά δεν μπορώ να έχω όρια ούτε σύνορα. Αυτό πιστεύω γενικότερα.
Πιστεύεις ότι η τέχνη επηρεάζει καταστάσεις, όπως αυτή που περνάμε τώρα, ή οι καταστάσεις την τέχνη;
Α.Κ. : Πιστεύω αρχικά ότι ο κόσμος έχει κουραστεί πολύ με αυτή την κατάσταση. Είναι δύσκολο και μόνο που αισθάνεσαι εγκλωβισμένος μέσα σε μια κοινωνία και ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Αυτό που παρατηρώ είναι ότι γίνονται συνέχεια νέα και ωραία πράγματα σ’ αυτούς τους καιρούς. Συνεργαζόμαστε. Βλέπεις ότι δημιουργούνται παρέες, που παλιά ήταν όλοι οι καλλιτέχνες παρέες. Αυτό που με χαροποιεί και τα βλέπω αισιόδοξα είναι ότι στις πιο δύσκολες εποχές, απ’ ό,τι μας λέει η ιστορία, βγήκαν τα πιο όμορφα πράγματα στην τέχνη. Δε σου λέω ότι βγήκαν εύκολα αλλά στις δύσκολες εποχές είχαμε αριστουργήματα, άμα το παρατηρήσεις. Το πιστεύω και για τη σημερινή εποχή, επιπλέον ότι θα βγουν και νέοι άνθρωποι. Και κάτι ακόμα, ο πρώτος μου δίσκος κυκλοφόρησε το 2008, ο δεύτερος το 2013. 5 χρόνια μετά. Πιστεύω ότι όταν έχεις κάτι να πεις, βγαίνεις και το λες. Άμα δεν έχεις, κάτσε σπίτι σου καλύτερα. Εγώ προτιμώ να έχω κάτι να πω. Είπαμε πριν για τις εταιρίες. Πλέον δεν σε αναγκάζει κανείς να βγάλεις κάθε χρόνο δίσκο. Σε εισαγωγικά σε αναγκάζουν οι εταιρίες. Εμένα και πριν δε με ανάγκασε κανείς. Με πίεζαν μεν, αλλά αρνιόμουν. Θέλω όταν φτάσει κάτι στον ακροατή να είναι αυτό που έχω στο κεφάλι μου. Δε μου αρέσει να κάνω εκπτώσεις στη δουλειά μου. Αυτό που θα πάρεις να ακούσεις εσύ θέλω να είναι έτσι όπως πρέπει… με ό,τι κόστος.
Έχεις σαν όνειρο να ακούμε μετά από είκοσι χρόνια τον «Τρελλό»;
Α.Κ. : Ποτέ δεν ξέρεις τελικά αν και πως θα επηρεάσει ένα έργο σου μια εποχή ή μια κατάσταση. Εννοείται ότι είναι όνειρο και γενικά πιστεύω ότι τα πράγματα που κάνω είναι διαχρονικά. Άμα σκεφτείς ότι από το πρώτο cd το «Γαμώ την καταδίκη μου» ήταν και προφητικό… Τότε μιλάγαμε για τη γενιά των 700 ευρώ και σήμερα είναι άπιαστο όνειρο. Δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον και τι θα μείνει. Τώρα από κει και πέρα εύχομαι να μπορώ να ζω χωρίς να χρωστάω. Όλοι χρωστάμε. Οι νέοι καλλιτέχνες συνέχεια επενδύουν. Κάνεις κάτι, μετά θέλεις να κάνεις κάτι ακόμα και επενδύεις. Το όνειρο μου λοιπόν είναι ζω με αξιοπρέπεια κάνοντας αυτό που αγαπάω.
Μελλοντικά σχέδια; Προγραμματίζεις και προσωπικές σου εμφανίσεις; Έχεις στα σκαριά και κάποιον επόμενο δίσκο;
Α.Κ. : Έχω πολλές δουλειές, που κάνω. Τώρα μιξάρω και μοντάρω την τη μεγάλη συναυλία, που είχαμε κάνει του «Τρελλού» στην Τεχνόπολη, όπου συμμετέχουν πάρα πολλοί άνθρωποι. Το ετοιμάζω να βγει σε dvd και cd. Δουλεύω για τον τρίτο δίσκο. Δουλεύω άλλα δύο βιβλία, που είναι για παιδιά. Επίσης εμφανίζομαι τις Πέμπτες στο Adenste, είναι ένα εξαιρετικό μαγαζί, ρακομπάρ, όπως το λέμε, στου Ζωγράφου (Μπισκίνη 85). Η είσοδος είναι ελεύθερη εκ πεποιθήσεως, γιατί από τους φίλους μου και απ’ ό,τι βλέπω είναι δύσκολα. Όλοι είμαστε δύσκολα. Το σκέφτηκα όμως, εφ’ όσον είμαι και στην Ακτή Πειραιώς φέτος. Παίζω σ’ ένα μαγαζί, που πάει πολύ καλά, και ένας λόγος γι αυτό είναι ότι δεν έχει είσοδο και οι τιμές είναι πολύ καλές. Ο κόσμος μας τιμά. Είμαστε γεμάτοι πάντα. Παρουσιάζουμε και νέους ανθρώπους, που δεν έχουν δισκογραφηθεί. Είναι εξαιρετικά άτομα και χαίρομαι πολύ, που έχουν ένα βήμα. Έχουμε παίξει ήδη ενάμισι μήνα, περνάμε πολύ ωραία και συνεχίζουμε. Επίσης επειδή είναι καθημερινή ξεκινάμε στις εννιά και έχουμε τελειώσει μέχρι τις δώδεκα παρά. Τις μέρες που απομένουν μέσα στην εβδομάδα πηγαίνουμε, όπου μας καλούν. Να προσθέσω τέλος ότι ετοιμάζουμε να ανεβάσουμε σε παράσταση τη «Μια τρελή τρελή αλφαβήτα», που θα λέγεται «Μια τρελή τρελή αλφαβήτα με τον άνθρωπο ορχήστρα».
Ευχαριστώ πολύ και καλή επιτυχία σε ό,τι κάνεις!
Α.Κ. : Κι εγώ ευχαριστώ!
