Lacuna Coil

Δεν είναι πολλά τα συγκροτήματα με γυναικεία φωνητικά που έχουν καταφέρει τις τελευταίες δύο δεκαετίες να αναρριχηθούν στο φάσμα της metal σκηνής με τόσο χαρακτηριστικό και επιτυχημένο τρόπο όπως οι Lacuna Coil. Τί είναι αυτό όμως που τους καθιστά τόσο ιδιαίτερους και τόσο επιδραστικούς στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα;

Μια καλή και εμπεριστατωμένη εξήγηση δε μπορεί παρά να δοθεί μέσα από την πορεία του σχήματος, που ξεκινά από το Μιλάνο της Ιταλίας πριν περίπου μια 20ετία, τότε που ο τραγουδιστής Andrea Ferro σχημάτισε με τον μπασίστα Marco Coti Zelati τους Sleep of Right. Έπειτα από μερικές ηχογραφήσεις και αλλαγές στα μέλη, το σχήμα μετονομάστηκε σε Ethereal, αλλά μαθαίνοντας πως υπήρχε κι άλλο σχήμα με το ίδιο όνομα - που δεν ήταν άλλοι από τους έλληνες Ethereal - η "άδεια σπείρα" ή αλλιώς Lacuna Coil αποτέλεσε το νέο και τελικό όνομα των ιταλών. Ήταν την ίδια περίοδο που η πανέμορφη πλην ταλαντούχα τραγουδίστρια Cristina Scabbia έγινε και επίσημα μέλος του σχήματος, λίγο πριν υπογράψουν το πρώτο τους συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρία - την Century Media.

Οι πρώτοι καρποί της νέας σύνθεσης των Lacuna Coil δεν άργησαν να φανούν, με το ομώνυμο EP τους να κυκλοφορεί το 1998 και λίγο αργότερα να ακολουθεί το ντεμπούτο τους με τίτλο In a Reverie. Η πρώτη τους Ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Moonspell, καθώς και η δεύτερη με τους Skyclad βοήθησαν ιδιαίτερα ώστε να διαδοθεί το όνομα και η μουσική τους τόσο στην Ευρώπη όσο και στον κόσμο, κάνοντας τους απανταχού φίλους της gothic σκηνής να τους προσέξουν. Ακολούθησε νέο EP με τίτλο Half-Life, ενώ το 2001 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Unleashed Memories, που εμπεριέχοντας συνθέσεις από τις προηγούμενες δουλειές τους, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό και δείγμα της πρώτης εποχής των Lacuna Coil.

 

 

Ωστόσο, το μεγάλο "μπαμ" έμελλε να το κάνουν με το Comalies που κυκλοφόρησαν το 2002. Ο ώριμος ήχος, με τις πιο δυναμικές συνθέσεις και τα εξαιρετικά φωνητικά της Cristina Scabbia έδωσαν ένα άλμπουμ που για πολλούς αποτελεί μέχρι και σήμερα την καλύτερη δουλειά τους. Φυσικά, η δημοτικότητα αυτού του δίσκου και των επιμέρους κομματιών του αποτέλεσε και το εισιτήριο όχι μόνο για το "άνοιγμα" του σχήματος και προς την άλλη μεριά του ατλαντικού, αλλά και για αρκετές άλλες διακρίσεις και "τιμές", κερδίζοντας βραβεία και βλέποντας κομμάτια τους να φιλοξενούνται από παιχνίδια (βλ. Vampire: The Masquerade - Bloodlines) μέχρι ταινίες (βλ. Resident Evil: Apocalypse). Σε αυτό το σημείο, το Comalies γίνεται και ένα από τα άλμπουμ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην ιστορία της Century Media. Καθόλου άσχημα, έτσι;!

 

 

Σειρά είχε το Karmacode, ένα άλμπουμ που έδωσε την αίσθηση μιας ελαφριάς στροφής στη μουσική των Lacuna Coil σε κάτι πιο βαρύ και πιο δυναμικό. Τα φωνητικά του co-frontman Andrea Ferro βγήκαν συνθετικά πιο μπροστά, όπως και το κιθαριστικό σκέλος, ενώ το σύνολο των συνθέσεων πιο "μεταλλικό". Το άλμπουμ αγκαλιάστηκε εξίσου πολύ, με τη διασκευή στο "Enjoy the Silence" των Depeche Mode να ξεχωρίζει και να φτάνει τον ήχο των Lacuna Coil σε ακόμα περισσότερα αυτιά παγκοσμίως. Κάπως έτσι συναντούμε πλέον τους Lacuna Coil σε τεράστια φεστιβάλ του χώρου, όπως στο Ozzfest του 2006 (πλάι σε ονόματα όπως System of a Down και Ozzy Osbourne) και στο Download Festival της ίδιας χρονιάς (με headliners Metallica, Tool και Guns N' Roses).

 

 

Δύο χρόνια αργότερα ήρθε το Shallow Life, ένα άλμπουμ που κινούταν πάνω-κάτω στα ίδια μουσικά πλαίσια με το Karmacode αλλά εμπεριείχε εξίσου το στοιχείο της πρωτοτυπίας και του δυναμισμού στις συνθέσεις του. Όπως και με το Dark Adrenaline που κυκλοφόρησε στις αρχές του 2012, αλλά και το Broken Crown Halo δύο χρόνια αργότερα, οι Lacuna Coil έκαναν κάτι που δεν κάνουν εύκολα πολλά σχήματα: Να τολμούν να αλλάζουν τον ήχο και το ύφος τους χωρίς να νοιάζονται απαραίτητα για το αν θα είναι αρεστό το νέο υλικό στον κόσμο, αφού στην τελική η μουσική είναι μια δημιουργία που πρωτίστως οφείλει να εκφράζει τον δημιουργό της, σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή που εκφράζεται.

Κάπως έτσι φτάνουμε στο Delirium, το νεότερο δίσκο του συγκροτήματος, που για άλλη μια φορά μας εκπλήσσει (τελικώς ευχάριστα), μιας και είναι κάτι που -για άλλη μια φορά- δεν περιμέναμε να ακούσουμε σαν ήχο από τους Lacuna Coil. Αυτή τη φορά βέβαια ίσως συνετέλεσε και η αποχώρηση δύο μελών του σχήματος, του κιθαρίστα Cristiano Migliore και του ντράμερ Cristiano Mozzati, με τον τελευταίο να αντικαθίσταται από τον Ryan Folden (The Agony Scene, Burn Halo, Enterprise Earth, After Midnight Project). Έκτοτε έχει υπάρξει άλλη μια αποχώρηση, αυτή του κιθαρίστα Marco Biazzi, που συνόδευε σχεδόν από την αρχή το σχήμα, με τον Diego Cavallotti να καλείται να αναπληρώσει το ομολογουμένως μεγάλο κενό. Σίγουρα αυτό το γεγονός δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερη αγωνία για το αποτέλεσμα ενός επόμενου άλμπουμ του συγκροτήματος, για το οποίο βέβαια ακόμα δεν έχει ανακοινωθεί κάτι σχετικό.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια το ελληνικό κοινό είχε την ευκαιρία να απολαύσει διά ζώσης αυτό το "ιταλικό θαύμα" τρεις φορές, μένοντας κάθε φορά με τις καλύτερες των εντυπώσεων (και το εννοώ, μιας και είχα τη χαρά να παρευρεθώ σε κάθε μία απ' αυτές, από το Gagarin 205 μέχρι την Τεχνόπολη). Και καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, μας χωρίζουν λίγες μόνο ημέρες από την τέταρτη εμφάνισή τους στη χώρα μας, την Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2017 στο Piraeus 117 Academy στην Αθήνα. Until then...!